Author Archives: ေမာင္ယုပိုင္

မွတ္သားဖြယ္ဘ၀ေရခ်ိန္

0
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on August 4, 2010 – 6:22 pm
Filed under အေရးအသား

- Gartentor (1914) by August Macke (1887–1914)

ဘာအေကာင္းက်န္ေသးလဲ၊ ဆန္႔ထုတ္မရ ဆိုင္းထားမရ အရြယ္ေကာင္းလူငယ္ သက္တမ္း ကုန္ဖို႔ ေလးငါးႏွစ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ရြာကမၻာငယ္တစ္ခုမွာ အသက္၊ အလုပ္အကိုင္၊ ပညာ အရည္အခ်င္း၊  ေနရပ္လိပ္စာ၊ မိသားစု၊ သန္းငါးဆယ္မွာ တစ္ေယာက္ရတဲ့ အမ်ိဳးသား မွတ္ပံုတင္အမွတ္နဲ႔ ဘ၀ဟာ က်ိန္စာမဆန္လြန္းဘူးလား။ ဂိုေဒါ့ကိုေစာင့္ေနတဲ့ ေစာက္ရူးေတြ မဟုတ္ဘူးလား။ အျခားထူးျခားခ်က္ရွိေပမယ့္ ေဖၚျပလို႔မရဘဲ ဒိထက္ က်ယ္လာဖို႔မရွိတဲ့ ကိုယ္ ေရးအက်ဥ္း ကိုလြန္ခဲ့တဲ့၂၇ႏွစ္အတိုင္း မိတၲဴကူးျဖည့္သြင္းတင္ျပရံုပဲ။ ေမာင္ယုပိုင္၀ဲ့ပ္ေပ့ခ်္ ေတြ လည္း ပ်င္းစရာေကာင္းလာတယ္။ အေဟာင္းေတြထုတ္ၿပၿပီး မန္ဘာေတြ စည္းရံုးရတာ လြယ္ ပါတယ္။ လိပ္ျပာသန္႔ခ်င္ရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္ၿပီး ေဘာလ္ပင္နဲ႔စာရြက္မဟုတ္ရင္ အြန္လိုင္းနက္ထ္ ၀ါ့ခ္မရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္တိုင္လက္ခံႏိုင္မယ့္ ေနာက္ဆံုးေပၚကဗ်ာသစ္တစ္ပုဒ္ သြားေရးေနသင့္တယ္။ လိပ္ျပာရဲ႕ အရြယ္ေရာက္တိရိစၦာန္ဗီဇအရ မ်ိဳးပြားရန္ ေစ့ေဆာ္စိတ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္အလွကို အာရံုခံစား ေျဖေဖ်ာက္ျခင္းသာ ျဖစ္တယ္၊ အႏုသမားျဖစ္ေနေတာ့ သာမန္ထက္နည္းနည္းပိုမယ္၊ ပညာသားပါမယ္။  ဒီအႏုပညာသမားႀကီး ျဖစ္ေနလို႔လည္း ကိုယ့္ဇာတ္နဲ႔ကိုယ့္အရပ္ ေသာက္တလြဲျဖစ္ေနတာျဖစ္မယ္။ ဒီႏွယ္ ဇာတ္ဆန္ဆန္ ရင္ဘတ္ စည္တီးနယ္ႀကိဳက္ေလွ်ာက္လိုက္ေနရံုနဲ႔ အႏုပညာသမားႀကီးလို႔ ဆိုလာသူေတြနဲ႔လည္း ေဒသ မဂၢဇင္း ဆက္လုပ္စရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့လို႔ ဘ၀ဟာ အထီးက်န္ေသာင္ျပင္ေပၚ ေလွ်ာက္ေျပး ေနရတာ ျဖစ္မယ္။ အာရံုငါးပါးစလံုး သက္ေတာင့္သက္သာမရွိလွပါ။ ဆိုတိုင္းလည္း ေမြးရာပါသဘာ၀ဒြါရ အေပါက္ေတြကို ရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး အဆင့္ဆင့္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ျခင္းနဲ႔ ပိတ္ဆို႔စရာအေၾကာင္း မရွိလွပါ။ အေၾကာင္းရွိမွာပါ၊ လြတ္လပ္၊ မွ်တ၊ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကို အေပါက္ ေတြဖြင့္လ်က္နဲ႔ရွာတဲ့ တရားကပဲ တရားမွ်တမႈရွိတဲ့ တရားျဖစ္မွာ။ အေရးေပၚ အႏုပညာေရာဂါ သည္ရဲ႕ အေပါက္ေတြက သာမာန္ရသနဲ႔ေလာက္ေတာ့ ေဆးပီးေနၿပီ။ ဦးမွင္ငါးတံစလံုးကလည္း လႈပ္ရြေနတယ္။ ေကာင္းခ်င္တယ္၊ ေကာင္းခ်င္တယ္၊ တိမ္လိုေပါ့ပါး ေမွ်ာလြင့္သြားေစမယ့္ နည္းနဲ႔လည္း ေကာင္းခ်င္တယ္၊ ညနက္မိုးခ်ဳပ္ အိမ္မျပန္ဘဲ ေလွ်ာက္လႊင့္ေနတဲ့ နည္းနဲ႔လည္း ေကာင္းခ်င္တယ္၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ အလွပန္းပြင့္မ်ားထံမွ သဘာ၀အရ ၀တ္ရည္စုပ္မ်ိဳရတဲ့ နည္းနဲ႔လည္း ေကာင္းခ်င္တယ္၊ ကိုယ့္ေျမကိုယ့္အမ်ိဳး ေကာင္းစားေစခ်င္တဲ့နည္းနဲ႔လည္း ေကာင္းခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာအေကာင္းက်န္ေသးလဲ။ ပညာအရည္အခ်င္း၊ အရွက္/သိကၡာ၊ အခ်စ္၊ အလုပ္အကိုင္ ဘာမွမက်န္ေတာ့ House က်န္တယ္  Home  မက်န္ေတာ့ ေန႔လည္ ႏွစ္ခ်က္တီးႀကီး က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ေဆးလိပ္မုန္႔တိုနဲ႔  အယ္လ္စီဒီ၊ ဒီဗြီဒီရိုင္တာတြဲလ်က္ ပီဖိုး တစ္စံုသာ ငါ့အေကာင္းဆံုးေတြလို႔ ဆိုေပမယ့္ စပယ္ရွယ္အဖက္ တပုံတေခါင္းအားကိုးနဲ႔ ဆပ္ျပာခဲသီအိုရီမူဗြီေတြသာ က်န္ၿပီး မာတင္စေကာေဆးေဆးတို႔ အယ္လ္ဂ်န္ဒရို ဂြန္ဇာလစ္ဇ္ အီနာရစ္တူးတို႔ ရုပ္ရွင္အသစ္ေတြလည္း ထပ္မံမလာေသးခင္ စပ္ၾကားေတာ့ အေဟာင္းထဲက ကိုယ့္မွာရွိသမွ် ကလဲ့စစ္ေတြအထဲကလည္း ေလာေလာဆယ္ ကုန္ေနၿပီဆို ျမဴးဇစ္ေတြက အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ျမဴးဇစ္ေသာင္းေျပာင္းေထြလာဒီဗီဒီနဲ႔ ဆယ္ခ်ပ္စာေလာက္ အမ္ပီသရီးေတြ အနက္ကမွ အခုတေလာ ပထမဦးစားေပး အေပးအယူတည့္ျဖစ္ေနတာ စိုင္းခမ္းလိတ္နဲ႔ လူငယ္ စိုင္းထီးဆိုင္ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုးေတြ ဒါမွမဟုတ္ ၂၀၀၀လြန္ခါစက အျပိဳင္းအရိုင္း ေပၚခဲ့တဲ့ အေနာက္တုိင္းနယူးမယ္တယ္ အုပ္စုေတြ အေရွ႕ႏွင့္ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းပါ မက်န္ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ နယူးေအ့ခ်္ေတြ တခါတေလ ခ်စ္ေကာင္းရဲ႕ တစ္ေယာက္တည္းလား ျဖစ္ခ်င္ လည္းျဖစ္မယ္ ငွက္ရဲ႕စကားလံုးမရွိတဲ့ေကာင္းကင္ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္ မဆီမဆိုင္ ဘိုဘိုရဲ႕ တို႔ေ၀း ရာ အယ္လ္ဘမ္မွာလည္း ျငိရင္ျငိေနမယ္၊ ဟစ္ေဟာ့ေတြထဲကေတာ့ စင္းကင္း၊ သာ့ထ္၊ ဖို႔သ္နဲ႔ နိပ္ခ္စ္ နိပ္ခ္စ္ေတြ တစ္ေယာက္တစ္ဖြဲ႕မက်န္ မ်က္ေျခမျပတ္ေပမယ့္ သူတို႔ခ်င္း ေဖါင္းထုေန တာကပဲ သူတို႔ယဥ္ေက်းမႈလို႔ ဆိုလာေတာ့ ဆိုေနေတာ့ တခါတေလမွ ေကာင္းတယ္၊ အျမဲ ေကာင္းေနဖို႔ လိုတာကိုးကြာ၊ လင္းဘီစကစ္လို လုပ္ေပါ့ကြာ၊ Sanitarium…Leave me alone  လို႔ ၁၉၈၆ က မယ္တယ္လစ္ကာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ရဲ႕ပ္နဲ႔ ဒဲ့တ္သ္မယ္တယ္ ေပါင္းၿပီး ငါ့ကိုယ္ စား ေအာ္ေပးေပါ့ကြာ၊ အက္ဒ၀ပ္မန္႔ခ်္ရဲ႕ ေအာ္သံထဲမွာ ဘာေအာ္ေနလဲ သိလား “ဘာသံမွ မထြက္ဘူး”၊ လူ႕ဆိုဆိုင္ရက္တီတစ္ခုလံုးရဲ႕ ေအာ္သံ တစ္ျမဳိ႕လံုး တစ္ကမၻာလံုးရဲ႕ ေအာ္သံ သူ႕ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုလံုးရဲ႕ ေအာ္သံေတြဟာ  သူ႕ကိုယ္က စုပ္ယူလုိက္သလို သူ႕ထံ စုစည္း စီး၀င္းလာၿပီး သီးမခံႏိုင္မႈနဲ႔ အစြမ္းကုန္ ေအာ္ဟစ္ဖို႔ႀကိဳးစားေပမယ့္ ၀ိဥာဥ္ေျခာက္ကပ္ေလး သာက်န္ေတာ့တဲ့ ဆြံ႕အသြားတဲ့ က်ယ္ေလာင္မႈ။ အဲသလို ငါၾကားတယ္၊ ၾကားတတ္လာတယ္၊ အခု တျခားအသံအားလံုး ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္တဲ့ မိုးသံတေ၀ါေ၀ါဟာ ငါႀကိဳက္တဲ့အျပင္း စားဂီတတစ္မ်ိဳးလို႔  ၾကားလာတယ္။ ဒီစာစုၿဖစ္သြားတယ္။ ေကာင္းသြားတယ္။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၁၀၊ ၾသဂုတ္

(တကယ္ေတာ့ စကားပိုေျပာျခင္း)

0
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on June 21, 2010 – 4:30 pm
Filed under အေရးအသား


-Art by Charles Matton.

တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါ။ တကယ္ေတာ့
ဘာမွ ေျပာစရာ မရွိေတာ့လို႔ပါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ေျပာမွျဖစ္မယ္ဆိုတာ တြင္း၀သို႔မတက္လာႏိုင္သည့္ ဖားသူငယ္သာပဲ တကယ္ေတာ့ ကမၻာႀကီးမွာ ယေန႔တိုင္ ဘဲ့စ္စယ္လာ ျဖစ္ဆဲသမၼာက်မ္းစာနဲ႔ ၿပီးပါတယ္။

  • တကယ္လို႔ သမၼာက်မ္းစာနဲ႔မျပီးလည္း ဒါဗင္ခ်ီကုဒ္နဲ႔ၿပီးပါတယ္ ဒါမွမဟုတ္ ဟယ္ရီေပၚတာနဲ႔ ၿပီးပါတယ္။ ဒါနဲ႔မွ မျပီးေသးရင္

ဒီေန႔ကမၻာႀကီးကို အသစ္ျပန္လည္ရိုက္ကူးတင္ဆက္လာတဲ့ အဲလက္စ္ရဲ႕ အံ့ဖြယ္ကမၻာနဲ႔ ၿပီးပါတယ္။ ေသခ်ာတာက ငါ့စာ ငါ့စကားနဲ႔ မၿပီးတာပါပဲ။ ရယ္ဖြယ္ပါပဲ။
ငါတို႔ တစ္ေထာင့္တစ္ညစကားေတြ မ်ားလာၾကရာမွာ သုတ္ ၀ိနည္း အဘိဓမၼာကို ဘယ္မွာ သြားထားခဲ့မိမသိ ဆက္၍ ငါတို႔ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ၾကရာမွာ
ငါတို႔ ဆင္ေျခဆင္လက္ရာ ထပ္ရွာၾကရာမွာ ျမင္ေနတဲ့ဆင္တစ္ေကာင္လံုး ဘယ္မွာဘယ္လို ေခ်ာင္ထိုးထားခဲ့မသိ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔စကားေတြ ဘယ္ေတာ့မွမျပတ္ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔စကားေတြ ဘယ္ေတာ့မွမျပီး ေျပာခဲ့ ၿပီးခဲ့ တီးခဲ့ ျမည္ခဲ့တာေတြ ငါတို႔ ေမ့ၿပီး ငါတို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေပါ့ဆၿပီး
ငါတို႔ စိတ္ႀကီး၀င္ၿပီး

  • ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငါေတြးတယ္ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ကုိယ္ငါ ေဒးကား မွတ္ေနၾကတဲ့ အခါလည္းရွိ၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အိုင္းစတိုင္းနဲ႔ႏိႈင္းရသီ၀ရီလုပ္ေနၾကတဲ့အခါလည္းရွိ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂြၽိဳက္စ္၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အိလိယက္၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘီးတဲလ္စ္ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖရန္စစ္ဖို႔ထ္ေကာ္ပိုလာ၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဒးလ္ကာနက္ဂ်ီ၊ ေနာက္ဆံုး ငါတို႔ကိုယ့္ကိုယ္ကို အိုဘားမား၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘန္ကီမြန္း၊ ငါတို႔ကိုယ္ကိုယ္ကို တိုင္းမဂၢဇင္းကာဗာမွ မင္းေအာ့ဖ္ဒါရီးယား ငါတို႔ဦးပုည၊ ငါတို႔ မိႈင္း၊ ငါတုိ႔ ေဒါင္း၊ ငါတို႔တာရာ၊ ငါတို႔ျမိဳ႕မ၊ ငါတို႔

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုယ္ကိုမဆို ငါတို႔ က်ရာဇာတ္ေကာင္ပီျပင္ေအာင္
သရုပ္ေဆာင္ ပံုစံတူေအာင္ဇာတ္သံေႏွာ ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ ဇာတ္ေနာက္လိုက္တဲ့ ဇာတ္လိုက္လိုလိုနဲ႔ တကယ္ေတာ့ ငါတို႔ ရာဇ၀င္ထဲမွ ဗုဒၶကိုမရွဳဆိတ္ႏိုင္၀ါဒျပိဳင္ခ်င္တဲ့
သစၥက ပရဗိုဇ္လို ၀မ္းတြင္းက ပညာေတြ ေပါက္ထြက္မွာစိုးလို႔
၀မ္းကိုသံခါးပတ္ျပားနဲ႔ပတ္ၿပီး ငါတုိ႔ရာဇ၀င္မွာစာတင္

  • ငါတို႔ ေျပာဆို၊ ငါတို႔ျငင္းခုန္ ငါတို႔ ဆဲဆို ငါတို႔တိုက္ခိုက္ ၿပီးေတာ့ အရွက္ေျပ ငါတို႔ ရယ္ေမာ ဒါမွမဟုတ္ အရွက္တကြဲ ငါတို႔ငိုယို တကယ္ေတာ့

ငါတို႔က ‘ငါတို႕’ ဆိုတာ ေမ့လို႔၊ ငါတို႔က ငါတို႔ မႏွစ္ကေျပာခဲ့ဆိုခဲ့တာေတြ ေမ့လို႔
ငါတို႔က ငါတို႔ မေန႔က ေျပာခဲ့ဆုိခဲ့တာေတြ ေမ့လို႔၊ ငါတို႔က ငါတို႔ အခုေလးတင္ ေျပာခဲ့ဆုိခဲ့တာေတြ ေမ့လို႔ ငါတို႔ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာ စကားေတြထပ္ေျပာၾကျပန္တယ္။ ေရွ႕ေနာက္ညီမညီ မသိ၊ စကားေတြထပ္ေျပာၾကမယ္။ စိတ္လိုက္မာန္ပါမွန္းမသိ စကားေတြ ထပ္မ်ားၾကမယ္။ ေျပာမဆံုးေပါင္ေတာသံုးေတာင္အလား စကားေတြေျပာေရာ့မယ္။

  • ကဲ အခု ငါတစ္ခုခုေျပာမယ္
  • ဆိုရင္

ေျမြမေၾကာက္ကင္းမေၾကာက္ စကားေတြပဲျဖစ္မယ္၊ ၾကက္မ တြန္လို႔ မိုးမလင္းမွန္း
မသိတာပဲ ျဖစ္မယ္ ေခြးေလးခုန္လို႔ ဖုန္မထမွန္းမသိတာပဲ ျဖစ္မယ္၊ စကားမ်ားရအံုးမယ့္ စကားမ်ားပဲ ျဖစ္မယ္ ဘယ္က စေျပာရမလဲဆို ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက စ ဆိုသလို စရၿပီး ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲနဲ႔ ဆံုးလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ေဘးဖယ္ထုတ္ခံရတဲ့ လူမ်ိဳးနဲ႔ အယူအဆေတြအေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းေျပာၾကားသြားမယ္။ ဘာသာစကား သိမႈနဲ႔ ရွိမႈ အေၾကာင္း ထပ္မံ ကိုးကားေျပာဆိုသြားမယ္။ ဘ၀ရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ဟာ ‘ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္မရွိပါ’ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေနာက္ဆံုးတစ္ခြန္း ပရိသတ္ႀကီးအတြက္ေျပာၾကားသြားမယ္။ တကယ္ေတာ့ အစီစဥ္အရ အခမ္းအနားစတင္ေၾကာင္းနဲ႔ အခမ္းနားၿပီးဆံုးေၾကာင္း ေၾကျငာအပ္ပါသည္ မွ်သာ။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဇြန္လ။

ပ်င္းစရာအေရးအသား

1
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on May 17, 2010 – 5:22 pm
Filed under အေရးအသား

800px-Henri_Moret_001
- Mole des Hafens von Audierne (1900) by Henri Moret

တရုတ္ပန္ကားေလး ဂိတ္ကုန္ဖြင့္ အေပၚပိုင္းဗလာ လံုခ်ည္ၾကမ္းနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္တည့္တည့္ကို လွည့္ထားရေတာ့တယ္၊ ျပႆနာရွိ ေနာက္ဆံုးမွ ၿငီးသံျပဳတဲ့ငါေတာင္ ဒီေႏြတစ္ေခါက္မွာ လက္ေျမာက္ရၿပီ၊ ၿမိဳ႕ေနလုပ္သားျပည္သူအေပါင္းတို႔လည္း လမ္းဆံုထြက္ ဟစ္ပစ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ကုန္ၿပီ၊ ေနပူဒဏ္ေၾကာင့္ ေဒါသက်ည္ဆန္ထြက္သြားတယ္ ဆိုတဲ့ မာဆိုးေလွ်ာက္ လဲခ်က္ကို လက္ခံလာတယ္၊ အခု ဘာဆက္လုပ္မလဲ။ ညကေတာ့ အိျဖဴကို ေျပာျဖစ္တယ္။ ငါတို႔ ေဂ်းအႀကီးႀကီးတစ္ခုထဲမွာ ေအာင္းေနတာပဲလို႔။ ၿမိဳ႕တြင္း လမ္းမႀကီးေတြရယ္၊ ဆိုင္ကယ္ မီးေရာင္နဲ႔  ဟြန္းသံေတြရယ္၊ ပင္လယ္ေလပူေတြရယ္၊ မိတ္အင္ယိုးဒယား အခ်ိဳရည္ သံပံုးေတြရယ္၊ ဒီအေဆာက္အဦး ဒီပတ္၀န္းက်င္ရယ္၊ ဒီမ်က္ႏွာ ဒီမ်က္ႏွာေတြရယ္၊ ‘အဲဒါေတြရဲ႕ ဧရိယာျပင္ပကိုမေရာက္ရွိႏိုင္ေအာင္ ကန္႔သတ္ထားတဲ့ ကံစိတ္ဥတု အေၾကာင္း ေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းအေၾကာင္းမ်ားရယ္၊ အနီးစပ္ဆံုးက သံတိုင္ေတြၾကား မဟုတ္ေပမယ့္ သံလုံဇကာတပ္ ေလးဘက္ေလးတန္နံရံနဲ႔ အခန္းတစ္ခန္းမွာ ရရွိထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ရရွိထားတဲ့ အိပ္ယာတစ္ခုေပၚမွာ လွဲဖတ္၊ ေရာက္ရွိလာမယ့္ စာေတြပါဆယ္ေတြေမွ်ာ္၊ ေကာ္ဖီ ေသာက္ခ်ိန္၊ ေျခလက္ဆန္႔ခြင့္ရခ်ိန္မွ အပ ေနလံုးေစာင္းသြားေတာ့ အိျဖဴကို ေျပာျဖစ္တယ္၊ ဒါေတြ၊ အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဘလာ ဘလာ ဘလာေတြ၊ ေရွာရွန္႔ခ္ ေထာင္ကို ေဖါက္ေျပးျခင္း ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္လိုက္လို အိမ္တံစက္ျမိတ္ကေန အရဲစြန္႔ ကႏၲာရ ေနေရာင္ထဲ ေျခလွမ္းခ်၊ ေျခလွမ္းကို နီးစပ္ရာ အင္တာနက္ကေဖးဆီ လွမ္း၊ အေကာက္ေတြ ပါ့စ္၀ါ့ဒ္ေတြ ရိုက္ထည့္ www.mgyupie.co.cc ကိုဖြင့္ၿပီးရင္ ၀င္လာသမွ် တက္လာသမွ်ေတြ အေျခေန အရိပ္အကဲၾကည့္ လက္ခံတံု႔ျပန္ ဆက္ဆံအခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔ေတာ့ ကမၻာရြာႀကီး ဆီေရာက္ၿပီး လြတ္ေျမာက္ေနတယ္ပဲ ဆိုပါစို႔၊ ျပႆနာက ဆင္ဖမ္းမယ္ က်ားဖမ္းမယ္ ေတြမ်ားတယ္၊ ထိပ္ပုတ္ေခါင္းပုတ္ေတြ မ်ားတယ္၊ အရွင္ေမြးေန႔ခ်င္းႀကီး အသံေၾကာင့္ ဖားေသ ေခြးေလးေဟာင္လို႔ ဖုန္မထ မ႑ပ္တိုင္တက္ အေမာက္ေထာင္ျပသူေတြ မ်ားတယ္၊ ယူအက္စ္ ေအ ထက္ေတာင္ အေမရိကန္ဆန္ခ်င္ သူေတြ/သူမေတြ မ်ားလာတယ္။ ကိုယ္တို႔ႏွလံုးေသြးနဲ႔ အေမြးနံ႔သာဆြတ ္စာရြက္ေတြေပၚ ေရးၿပီးမွ မိန္းကေလးဆီက အခ်စ္ကိုရခဲ့တဲ့ ၈၀-၉၀ ခုႏွစ္ ေတြ၊ ကိုယ္တို႔နဖူးကေခြၽးေျခမက်ၿပီးမွ ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာေပၚ စာလံုးထင္ အသက္၀င္ခဲ့တဲ့ ၉၀-၂၀၀၀ ကာလေတြ၊ ကိုယ္တုိ႔ေတဇန႔ဲ ကိုယ္တို႔မိုးေသာက္ပန္းေတြ၊ ကိုယ္တို႔ေမာင္စံရွားနဲ႔ ကိုယ္တို႔ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ေတြ၊ ကိုယ္တို႕အလကၤာနဲ႔ ကိုယ္တို႔အေတြးအျမင္ေတြ၊ ကိုယ္တို႔ ဆာ့တ္နဲ႔ ကိုယ္တို႔ကမူးေတြ၊ ကိုယ္တို႔ ကက္ဆက္ေခြနဲ႔ ဗီဒီယိုတိတ္ရာ ေထာင္မကေတြ၊ ကိုယ္တို႔ဖလင္လိပ္ကျပန္ကူးထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ၊ ဒီေခတ္ႀကီးက ဒါေတြအားလံုး select လုပ္ copy မွတ္ ေမာက္စ္တစ္ခ်က္နဲ႔ drag ဆြဲ ထည့္လိုက္ေတာ့ အခုဘေလာ့တင္ အခုကဗ်ာဆရာ စာေရးဆရာႀကီး ျဖစ္တာေပါ့၊ ေခတ္ရဲ႕ေရေပၚမွာ အဆီလို ေ၀့တက္ေနတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ ကိုယ္မျမင္၊ ခြင့္မရွိဘဲ ေျပာၾကေရးၾက ဆိုၾကေပါ့၊ ေခြၽးေသြးထြက္မွ အလုပ္လို႔ ေကာ္လာျပာလို ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္တာနက္ကို အသံုးျပဳေနတာ၊ အင္တာနက္ကို အသံုးျပဳေနတာလား၊ အင္တာနက္ရဲ႕ အသံုးခ်ခံေတြလား ေတြးစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေခတ္ရဲ႕ အင္ေဖၚေမးရွင္းကို ေဆာ့ဖ္၀ဲတက္ကႏိုေလာ္ဂ်ီ သက္သက္နဲ႔ ျမဴးဇစ္ျပဳလုပ္ေနတဲ့ စတုတၲ မ်ိဳးဆက္ ျမန္မာအန္ဒါဂေရာင္းရဲ႕ပ္ပါေတြအထိ ငါသိတယ္ ငါနားလည္တယ္။ ဒါေပမယ့္ oldschool တူးပါ့စ္ကို မသိတဲ့ ေကာင္ေတြဆိုရင္ေတာ့ လူမေသခင္ နာမည္ အရင္ေသသြားမွာပဲ၊ ဘယ္ေခတ္မွာႀကီးႀကီး ဘီးတဲလ္စ္ကို သိရမွာပဲ၊ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆက္ရ႕ဲ thriller ကိုၾကည့္ရမွာပဲ။ စိတၲဇပန္းခ်ီ၊ အရူးခ်ီးပန္းအက၊ သရုပ္ပ်က္ဂီတ၊ ၇၀ကေန၉၀ၾကား အေရးႀကီးတဲ့ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာမ်ားကို ေျဖဆိုပါဆိုရင္ အလႊတ္ေျဖႏိုင္ရမွာပဲ။ ျပႆနာမ်ားလာေတာ့ အင္တာနက္ ဆိုင္ထဲက logout လုပ္ ထြက္လာလိုက္တယ္။ ေနေစာင္းၿပီ၊ အိျဖဴဆီသြားရမယ္၊ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ဒီတစ္သက္ၾကည့္လို႔ မကုန္ႏိုင္တဲ့ လူမ်ိဳးဘာသာအသက္အရြယ္မေရြး မိန္းမ ေတြထက္ တစ္ေယာက္ေသာသူမရဲ႕လက္ေမာင္းေလးကို ေမြးရတာ ေယာက္်ားပိုပီသေစ ပါတယ္။ ေလးေယာက္ထက္ မပိုတဲ့ အေပါင္းအသင္းနဲ႔ပဲ ဆိုင္ကယ္စီးမယ္၊ သစ္ရြက္စိမ္းမႈန္႔ ေရနဲ႔ေမွ်ာမယ္၊ တစ္ေယာက္ပခံုး တစ္ေယာက္လွမ္းပုတ္မယ္၊ အိမ္ခန္းကို ေဆးျပန္သုတ္မယ္၊ အီးဘို႔ခ္ေတြမွာ ဖရီးေဒါင္းေလာ့ရရ မရရ ေအာင္ခ်ိမ့္ေတာလား စာအုပ္ကို ငါ၀ယ္ဖတ္မယ္၊ သန္းၾကြယ္ ကာတြန္းေတြ ငါျပန္ဖတ္မယ္၊ စူပါမင္းအဖံုးနဲ႔ အက္ရွင္ေကာ့မစ္အမွတ္တစ္ကို ဒီေန႔ေလလံပြဲမွာ ေဒၚလာတစ္သန္းဖိုး ရလိုက္တာ ငါဘာေျပာခ်င္လဲဆိုတာပဲ။ ေမးလ္ေဘာ့ခ္စ္ ထဲက ဘယ္ကဟာေတြမွန္းမသိ friend request ေတြ ခဏေဘးခ်ိပ္ထား၊ ေဆးရံုေပၚက ငါ့သူငယ္ခ်င္း သတင္း သြားေမးမယ္၊ ညဆယ့္တစ္မထိုးခင္ အိမ္ျပန္မယ္၊ ငါ့အေဖ ေက်နပ္ရင္ ငါေက်နပ္တယ္၊ သူမ ေပ်ာ္ရင္ ငါေပ်ာ္တယ္၊ ဒီဘ၀ဟာ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္ ဆိုရင္ ဒီဘ၀မွာ ငါေပ်ာ္တယ္။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၁၀ ေမလ

၁၉၆၈က မွတ္တမ္း

0
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on March 30, 2010 – 6:52 pm
Filed under အေရးအသား

FRANCE STOLEN MATISSE
- Le Mur Rose (The Pink Wall) 1898 by Henri Matisse

ယေန႔သည္ ၁၉၆၈ခု စက္တင္ဘာ ၂ရက္ေန႔ျဖစ္သည္။ လုပ္ေဆာင္စရာလုပ္၍ ထမင္းစား ျပန္သည္။

ဒီေခတ္ေလာက္ အလုပ္သမားေတြ ဆိုးတာ မေတြ႕ဘူးပါဘူး။ အလုပ္သမားထု တစ္ရပ္လံုးကို
ေစာ္ကားေမာ္ကားျပဳေသာ (၀ါ) ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရး။ ကိုယ္တြင္အကၤ်ီမကပ္ႏိုင္ပါ၊
အိပ္လည္းသည္အတိုင္း၊ စားလည္းသည္အတိုင္း၊ အလုပ္လုပ္လည္းသည္အတုိင္း
ပင္လယ္ကြၽဲဟုေဖၚျပထားသည္မွာ အမွန္အတိုင္း၊ ပင္လယ္ထဲတြင္တစ္ညလံုး
ေဂြးဖမ္းျခင္း၊ ပိုက္ေမ်ာျခင္း၊ အမိုးအကာမရွိေသာ သမၺာန္ေပၚတြင္ ေနထြက္မွေန၀င္သည္အထိ ထမင္းစားၿပီး ခဏေမွရင္း ထမင္းလံုးစီသည္။ မည္မွ်ၾကာသြားသည္ မသိ

“ဘဘေအးေသာင္ ဘဘေအးေသာင္ အိမ္ေအာက္မွာ ဧည့္သည္ေစာင့္ေနတယ္”
ဇနီးမပုလက္ထဲမွ ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ကိုင္လ်က္၊ မယံုတယံုမ်က္ႏွာထား၊ ယံုသည္ဟု မဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ယံုသည္ထက္မက ျဖစ္ေန၊
တုိက္ဂဏန္းတစ္ခုႀကံဳႀကိဳက္ရန္မွာ အဆင္ေျပမႈေလာ၊ ကံတရားေလာ…..

စမ္းထိုးတိုင္း ၁ဂဏန္း ၇ဂဏန္း၊ ေပါက္ေငြနည္း၍ေလာ၊ သံုးဦးခြဲယူရမည္ဆို၍ေလာ ၅၀၀၀တစ္ေယာက္တည္းေပါက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ၊ ၅ေသာင္းေပါက္ရင္ ဘယ္ေလာက္အဆင္ေျပသြားမလဲ၊ တင္ယွိေနေသာ ေၾကြးတိုၿမီစကေလးမ်ား ဆပ္ခ်င္သည္၊ သားအတြက္လက္ပတ္နာရီေလးတစ္လံုး ၀ယ္မည္၊ စာအုပ္စာတန္းမ်ား ၀ယ္မည္။

(၆။၁၀၊၆၈) မတင္ျမဆံုးၿပီဟု လာေျပာသည္။ လူသားတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသည္မွာ အဆန္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ဤအဆန္းမဟုတ္သည္ပင္လ်င္ အဆန္းသကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားသည္ မွာလည္း ဆန္းက်င္သည္ဟုပင္ ဆိုရေခ်မည္။ တုိက္ဂဏန္းတစ္ခု ႀကံဳႀကိဳက္ရန္မွာ ……

မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း ေရာင္းရင္းမ်ားမွအစ နာမည္ႀကီးပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ စစ္ဗိုလ္မ်ား ေက်ာင္းဆရာမ်ား၊ ဆရာ၀န္မ်ား စသည့္ ႏွီးစပ္ရာရင္းႏွီးရာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ လကၡဏာမ်ား၊ လံုး၀မေဟာႏိုင္ေသာ လကၡဏာမ်ားလည္း ေတြ႕ရဘူးသည္။

ဂ်ီစီဘီေအေခါင္းေဆာင္သည္၊ကြဲသည္။ ဟုမၼရူးဒိုင္အာခီကြဲ၊ ေမာ္-ျမင့္ ျဗဲတို႔၊ လိႈင္-ပု-ေက်ာ္ဆို၍ ကြဲ၊ ဒို႔ဗမာအစည္း အရံုးလည္း ကြဲ၊ ဂ်ာပန္ေရာက္ၿပီး ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဖြဲ႕စည္းသည္၊ ကြဲလ်က္ေပါင္းၾကသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီလည္း ၄၆ခုႏွစ္မွာ ကြဲ၊ ဖဆပလလည္း ကြဲ၊ ရဲေဘာ္ျဖဴ ရဲေဘာ္နီကြဲ၊ အလံျဖဴအလံနီကြဲ တကြဲတည္းကြဲလာလိုက္ၾကရာ အကြဲသံသရာလည္ပံု၊
အကြဲေၾကာင့္ ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ပံု


အဲဒီေတာ့ မူကို မျဖစ္ဘူးဆိုလို႔ရွိရင္ေတာ့လဲပဲ၊ ဒါအကုန္လံုး ျပန္ေဆြးေႏြးၿပီးေတာ့ စဥ္းစားၾကရမွာပဲ၊ ကမၻာခ်ည္းေအာင္ ဘယ္ဒင္းမွ မေနပဲကိုးခင္ဗ်ာ့၊ သခၤါရတရားဆိုတဲ့ ဥစၥာ (ဦးေန၀င္းမိန္႔ခြန္းမွ)

ေရာဂါအျမစ္ကို ရွာမေတြ႕သျဖင့္ ေဆးေပးရန္ခက္
ၿမံဳေနေသာအနာ၊ အခံရခက္၍ အေနရၾကပ္သည္
စိတ္ထိုင္းမႈိင္းသည္၊
ဥာဏ္မရႊင္သျဖင့္ ဟန္ျပင္၍သာ အခ်ိန္ကုန္သည္
ျဖစ္တတ္ စစ္တတ္ေသာ သေဘာသဘာ၀
တိုင္ကပ္နာရီမွာလည္း ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ္လည္း စက္သံကားျမည္လ်က္ပင္
စားပြဲတင္နာရီတစ္လံုးမွာလည္း ေဆြးေျမ႕ေနေသာ္လည္း ယွိရင္းစြဲေနရာမွာပင္
ေရနံမီးခြက္သည္ ယေန႔လွ်ပ္စစ္ေခတ္အထိ မပစ္လႊင့္ရေသးပဲ ယွိေန
ေဆာင္ေတာ္ကူးပန္းၿခံသည္လည္း ယေန႔တုိင္ ဖူးငံုပြင့္လန္းလ်က္
စားၿပီးလႊင့္ပစ္ထားေသာ မန္က်ည္းေစ့မွ အပင္ေသးကေလး
အပင္ေပါက္ကို ေျမထဲပစ္ခ်ထားသည္မွ……။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၁၀ မတ္ ၇
(အဖိုးဦးေအးေသာင္၏မွတ္တမ္းအားျပန္လည္တည္းျဖတ္သီကံုးသည္)

လမ္းေဘးအထည္ဆိုင္၌ ေစ်း၀ယ္ျခင္း

5
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on March 18, 2010 – 6:57 pm
Filed under အေရးအသား

800px-Armin_Kane1

- Maggio (2008) by Abdoulaye Armin Kane.

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ လမ္းေဘးတစ္ေနရာက အထည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ခ်ိပ္ျပထားတဲ့ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြကို သေဘာက်ၿပီး ၀င္ၾကည့္ေတာ့ ေဘာင္းဘီတစ္ထည္ ေတြ႕တယ္။ ေစ်းကလည္းေတာ္တာမို႔ ၀ယ္ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး ေဘာင္းဘီဆိုဒ္  ကိုက္မကိုက္ကို ၾကည့္ရတယ္ ေဘာင္းဘီဆိုဒ္က သံုးဆယ့္တစ္ျဖစ္ေနေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ခါးနဲ႔ဆို မကိုက္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ဒီအဆင္အတိုင္း သံုးဆယ္မရွိေတာ့ဘူးလား ေမးေတာ့ ဆိုင္ရွင္ဦးေလးႀကီးက မရွိေတာ့ဘူး ညီေလး၊ ရပါတယ္၊ အခုက အပြ၀တ္ေနၾကတာပဲ၊ ရဲ႕ပ္ပါေပါ့ကြာ၊ ခါးပတ္န႔ဲ၀တ္လိုက္ရင္ အဆင္ေျပသြားလိမ့္မယ္၊ ေရေလွ်ာ္လိုက္ရင္လည္း ႀကံဳ႕သြားအံုးမွာ လို႔ေျပာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ္နဲ႔မေတာ္မွန္း သိေတာ့ ဒီေဘာင္းဘီကို ကိုင္ထားရင္း ကြၽန္ေတာ့္ညီအတြက္၀ယ္သြားဖို႔ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ ညီရဲ႕ခါးက သံုးဆယ္ႏွစ္ဆိုေတာ့ ဒီအဆင္အတိုင္း သံုးဆယ္ႏွစ္ရွိမလား ကြၽန္ေတာ့္ ညီအတြက္ ပါလို႔ ေမးလိုက္ျပန္တယ္။ ဆိုင္ရွင္ဦးေလးႀကီးကလည္း သံုးဆယ္ႏွစ္လည္းမရွိဘူး ညီေလးရ၊ သံုးဆယ္တစ္တစ္မ်ိဳးပဲ ရွိေတာ့တာ၊ ဒါေပမယ့္ ရတယ္ကြ၊ ဒီေဘာင္းဘီေတြက သံုးဆယ္တစ္လို႔ ေရးထားေပမယ့္ တကယ္တမ္း နည္းနည္းပိုက်ယ္တယ္ကြ၊ ၀တ္ရင္းနဲ႔ ေခ်ာင္သြားမွာပါ၊ အခုတကယ္ေခတ္စားေနတာက အေစ့၀တ္တာေလ၊ အီမိုဒီဇိုင္းေပါ့၊ ယူသြားလိုက္ပါ ညီေလးရာတဲ့။ ဒါပါပဲ ၊ ကဗ်ာဆိုတာ၊ အခ်စ္ဆိုတာ၊ စစ္ဆုိတာ၊ ဥပေဒဆိုတာ၊ အဓိပၸါယ္ဆိုတာ၊ လူဆိုတာ၊ ဘ၀ဆိုတာ။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ မတ္လ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ၂၀၀၉ ေအာ္စကာဆုေပးပြဲ

5
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on March 10, 2010 – 7:03 pm
Filed under ရုပ္ရွင္

Kathryn-Bigelow-at-the-Os-001
Photo by guardian.co.uk

ကိုယ္ပဲ အသက္အရြယ္ ရလာလို႔လား၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္သက္တမ္းပဲ ရလာလို႔လားေတာ့မသိဘူး။
ဒီတေခါက္ ေအာ္စကာေပးပြ ဲၾကည့္ရတာ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။

သူတို႔ဆီမွာ မတ္လ ၇ရက္ည၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ မတ္လ ၈ရက္ေန႔ မနက္အိပ္ယာအထမွာ
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ဖြင့္ေပးထားတဲ့ ၂၄လိုင္းရုပ္သံအစီအစဥ္မွာ
လာေနတဲ့ ေအာ္စကာေပးပြဲကို ၾကည့္ရတယ္။ (၂၄ခ်ယ္နယ္ရုပ္သံ အစီအစဥ္ဆိုတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕တြင္းမွာ ထုတ္လႊင့္ေပးတဲ့ အစီအစဥ္တစ္ခုပါ)

ကြၽန္ေတာ္စၾကည့္ရေတာ့ ကြၽန္ေတာ္စိတ္၀င္အစားဆံုး ဆုတစ္ခုျဖစ္တဲ့ အေကာင္းဆံုး အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ဆု (Visual Effect) ကေန စၾကည့္ရတာပါ။ အေရွ႕ကဆုေတြကိုေတာ့ လႊတ္သြားပါတယ္။ (ေနာက္မွျပန္ၾကည့္ဖို႔လုပ္ထားပါတယ္၊ ဒီစာကေတာ့ ပူပူေႏြးေႏြး ျဖစ္ေနတုန္း ေရးလိုက္ရတာပါ) ဒီအေကာင္းဆံုး အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ဆုကိုေတာ့ သိပ္အျငင္းပြားစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ Avatar ကပဲ ဆြတ္ခူးသြားပါတယ္။ ရင္သတ္ရွဳ ေမာဖြယ္ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြလုပ္ရာမွာ ဂ်ိန္းစ္ကင္မရြန္နဲ႔ အဖြဲ႕သားေတြက ေခတ္အဆက္ဆက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီးသား အေတြ႕အႀကံဳအမ်ားႀကီးရွိၿပီးသား မဟုတ္လား။ Avatar က အမ်ိဳးသမီး သရုပ္ေဆာင္ႀကီး ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ Alien ဇာတ္ကား ကတည္းက ၿဂိဳလ္သားေတြ လွလွပပ ဖန္တီးျပခဲ့တာပဲေလ။ ၿပီးေတာ့ဂႏၶ၀င္တြင္ခဲ့တဲ့ စက္ရုပ္လူသား Terminator ။ ၿပီးေတာ့ Abyss မွာလည္း ေရလူသားကို ဖန္တီးျပခဲ့တာပဲ။ အဲဒီေရလူသားျပဳလုပ္ခ်က္ ကိုထပ္မြမ္းမံၿပီး T-2 မွာ ျပဒါးလူသားကို အသက္သြင္းခဲ့ျပန္တယ္။ T-2 တုန္းကလည္း အေကာင္းဆံုး အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ဆု ရခဲ့တာပဲေလ။ ဒီႏွစ္ဆုေပးပြဲမွာေတာ့ ကမၻာႀကီးကုိအေသးစိပ္ဖ်က္ျပတဲ့ 2012တို႔ စက္ရုပ္ႀကီးေတြ အာကာသျမင္ကြင္းေတြ အႏုစိပ္ဖန္တီးျပတTransformers တို႔ Star Track တို႔ District 9 တို႔ကို ေက်ာ္လြားၿပီး Avator က အေကာင္းဆံုး အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ဆု ရယူသြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆု တစ္ခုက မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ Documentary ဇာတ္ကားဆု။ အဲဒီဆုကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနစဥ္မွာ စကာတင္ရုပ္ရွင္ ငါးကားကို တစ္ကားခ်င္း အစီအစဥ္လိုက္ျပဖို႔ ပထမဆံုးဇာတ္ကားရဲ႕အျမည္းျပကြက္ေလး ေပၚလာတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ရ႕ဲရုပ္သံလိုင္းက ရုတ္တရက္ တိုက္ဆိုင္စြာ ျပတ္ေတာက္သြားပါတယ္။ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္သာ ၾကာျမင့္တဲ့ အဲဒီ ဇာတ္ကား ျပကြက္ေလး ၿပီးေလာက္တဲ့အခ်ိန္က်မွ တိုက္ဆုိင္စြာ လိုင္းျပန္ေပၚလာပါတယ္။ အဲဒီဆုကိုေတာ့ ေ၀လငါးေတြ သတ္ျဖတ္ခံေနရတာေတြ တားဆီးကာကြယ္ဖို႔ မွတ္တမ္းတင္
ရိုက္ကူးထားတဲ့ဇာတ္ကားThe Cove က ရရွိသြားပါတယ္။

(က်န္တဲ့ဆုေတြကိုေတာ့ ခ်န္လွပ္ခဲ့ပါမယ္၊ ကြၽန္ေတာ္စိတ္၀င္စားတဲ့ ဆုေတြကိုသာ ေျပာသြား ဖို႔ရည္ရြယ္ပါတယ္) ၿပီးေတာ့ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသား သရုပ္ေဆာင္ဆု။ အဲဒီဆုကိုေတာ့ Crazy Heart ဇာတ္ကားမွ Jeff Bridges ဆိုတဲ့သရုပ္ေဆာင္က ဆြတ္ခူးသြားၿပီး ကိတ္၀င္းစလက္က ေအာ္စကာဆုရုပ္တုကို ေပးအပ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ပရိသတ္ေတြၾကား စယ္လီဘရိတ္ ပိုျဖစ္တဲ့ ေဂ်ာ့ကလူးနီးနဲ႔ ေမာ္ဂင္ဖရီးမင္း တို႔ကို ေက်ာ္ျဖတ္ရရွိသြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္တယ္။

အေကာင္းဆံုး အမ်ိဳးသမီးသရုပ္ေဆာင္ဆု ကိုေတာ့ Blind Side ဇာတ္ကားမွ စန္ဒရာဘူးေလာ့ခ္က္ ရရွိသြားပါတယ္။ ဒီဆုကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆံုး သရုပ္ေဆာင္ ေရွာင္ပင္းက ေပးအပ္ခဲ့တာပါ။ (ေရွာင္ပင္းက အျပင္မွာ စကားေျပာတာလည္း သူသရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြအတိုင္းပါပဲ၊ ထစ္ထစ္ေင့ါေငါ့နဲ႔ မရႊင္မျပမ်က္ႏွာနဲ႔) စန္ဒရာဘူးေလာ့ခ္က ၀ါရင့္မင္းသမီးႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ မာရီစတိဖ္တို႔ကို ေက်ာ္ျဖတ္ ရရွိသြားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ စန္ဒရာဘူးေလာ့ခ္ဟာ Speed ဇာတ္ကားနဲ႔ ေနရာရလာခဲ့ၿပီး သူ႔ရဲ႕သရုပ္ေဆာင္မႈက ဇာတ္ကားတစ္ကားၿပီး တစ္ကားဆိုသလို သိသိသာသာ တိုးတက္မႈရွိလာတာ သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။ (ေနာက္ဆံုးၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ All about a Steve အထိေပါ့ေလ) အခု သူ႔ရဲ႕ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈက အသီးအပြင့္ျဖစ္ခဲ့ၿပီလို႔ ဆုိရမွာပါပဲ။ စန္ဒရာဘူးေလာ့ခ္ဟာ စကားေျပာ လိမၼာပါးနပ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ဆိုတာလည္း သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။

ဆုေပးပြဲမတိုင္ခင္ ကာလေတြမွာ အျငင္းပြားဖြယ္ရာ အားၿပိဳင္မႈ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေကာင္းဆံုး ဒါရိုက္တာဆုကိုေတာ Hurt Locker ဇာတ္ကားရဲ႕ ဖန္တီးရွင္ ကစ္သရင္းဘိဂ်လို(Kathryn Bigelow)က ဆြတ္ခူးသြားပါတယ္။ ကစ္သရင္းဘိဂ်လို စင္ျမင့္ေပၚတက္လာေတာ့ စင္ေအာက္ကပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ အားေပးေအာ္ဟစ္သံ ဆူညံသြားတာ သတိထားမိတယ္။ အဲဒီအသံေတြက (ေရႊကမၻာလံုးဆုယူခဲ့တဲ့) ဂ်ိန္းစ္ကင္မရြန္းကို ေသြးတိုးေစမလားပဲ။ ေအာ္စကာစင္ျမင့္ေပၚမွာ I am king of the universe လို႔ေအာ္ဖုိ႔ အိမ္မွာ ႀကိဳတင္ေလ့က်င့္လာခဲ့လို႔ ရွိရင္ေတာ့ အဲဒါက အလကားျဖစ္သြားရၿပီေပါ့ေလ။ ကစ္သရင္းဘိဂ်လိုက အီရတ္၊အာဖဂန္နစၥတန္၊ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ကမၻာ့အရပ္ရပ္က စစ္သားေတြအားလံုး အိမ္ကို ေကာင္းမြန္စြာျပန္ႏိုင္ပါေစ လို႔ ေက်းဇူးတင္စကားနဲ႔ ဆုေတာင္းၿပီး
စင္ေပၚကဆင္းသြားတဲ့ေနာက္ ေဟာလိ၀ုဒ္ရဲ႕စူပါႀကီး (ေအာ္စကာ ႏွစ္ႏွစ္ဆက္တိုက္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း) တြမ္ဟန္႔ခ္ တက္လာပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ၾကည့္ရတဲ ့ရုပ္သံလိုင္းကပဲ ျဖတ္ေတာက္ထားလို႔ လားမသိ၊ ဒီတစ္ေခါက္ ေအာ္စကာေပးပြဲက တက္သုတ္ရိုက္ ေပးေနသလိုပါပဲ။ တြမ္ဟန္႔ခ္က စကားကို စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ပဲေျပာၿပီး စာအိပ္ကို ရုတ္တရက္ဖြင့္လို႔ အေကာင္းဆံုးဇာတ္ကားဆုကို ကလိတာေတြ ရင္ခုန္ေအာင္ေတြမလုပ္ဘဲ ခ်က္ခ်င္းေၾကျငာလုိက္ပါတယ္။ Hurt Locker ။

ေအာ္စကာဆုေျခာက္ဆုနဲ႔ ဒီႏွစ္ေအာ္စကာစင္ျမင့္ေပၚ Hurt Locker အဖြဲ႕သားေတြ တက္ေရာက္ ေအာင္ပြဲခံေနတာကိုၾကည့္ၿပီး ဒီဇာတ္ကား အေကာင္းဆံုးဇာတ္ကားဆု ရရွိသြားတဲ့အေပၚ ကြၽန္ေတာ္သတိျပဳမိတာ တစ္ခုရွိပါတယ္။

ေအာ္စကာဆုေပးပြဲေတြကို ၂၀၀၄ခုႏွစ္အထိျပန္ၾကည့္ရင္ ၂၀၀၄ခုႏွစ္မွာ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားဆုေရာ ဒါရိုက္တာပါ MILLION DOLLAR BABY ရခဲ့တယ္။ ၂၀၀၅မွာ အေကာင္းဆုံးဇာတ္ကားဆုကို CRASH ကရၿပီး ဒါရိုက္တာဆုကို Brokeback Mountain ဇာတ္ကားနဲ႔ အန္းလီက ရတယ္။ ၂၀၀၆မွာ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားေရာ ဒါရိုက္တာဆုပTHE DEPARTED က ရတယ္။ ၂၀၀၇မွာ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားေရာ ဒါရိုက္တာဆုပါ NO COUNTRY FOR OLD MEN က ရတယ္။ ၂၀၀၈မွာ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားေရာ ဒါရိုက္တာဆုပါ SLUMDOG MILLIONAIRE က ရတယ္။ အခု ၂၀၀၉အတြက္ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားေရာ ဒါရိုက္တာဆုပါ Hurt Locker က ရတယ္။ ဆိုလိုတာက၂၀၀၄ကစလို႔ သတိထားၾကည့္ရင္ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားဆုေတြဟာ လူ႕အရင္းျမစ္ကို အေျခခံၿပီး ရိုက္ကူးခဲ့တဲ့ ကားေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာပဲ။ ဒါက တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခုလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို တစ္ဖက္ကစဥ္းစားၾကည့္ရင္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံရိုက္ကူးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားေတြကသာ ေအာ္စကာအရာမွာ အေလးသာလာတဲ့ သေဘာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားႏွစ္ကား ထိပ္တိုက္ေတြ႕ခ်ိန္မွာ အီရတ္ကမိုင္းရွင္းတပ္သားနဲ႔ အေမရိကန္စစ္သားေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ရိုက္ကူးျပခဲ့တဲ့ Hurt Lockeru က ေတာတြင္းသားေမာဂၢလိနဲ႔မဲ့ထရစ္ (Matrix) ေပါင္းစပ္ထားသလို စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္ကားသက္သက္ Avator ကို အႏိုင္ရရွိခဲ့တာမ်ားလားလို႔ ေတြးေတာစရာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ Hurt Locker လို ဇာတ္ကားမ်ိဳးဟာ ၀င္ေငြ ေသာက္ေသာက္လဲရတဲ့ ဇာတ္ကားမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ေရွ႕က အေကာင္းဆံုးဆုရ ဇာတ္ကားေတြ ျဖစ္တဲ့ NO COUNTRY FOR OLD MEN တို႔ CRASH တို႔လိုပဲ သာမန္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ ပရိသတ္ တစ္ေယာက္အဖို႔ ဇာတ္ကားတစ္၀က္ေတာင္ ၿပီးေအာင္ၾကည့္ဖို႔ မလြယ္တဲ့ ဇာတ္ကားမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ Avator လိုဇာတ္ကားမ်ိဳးက်ေတာ့ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္းပဲ ကမၻာတစ္၀န္းက ရုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္ လူမ်ိဳးဘာသာ အသက္ႀကီးငယ္မေရြး ၾကည့္ႏိုင္ ႀကိဳက္ႏိုင္တဲ့ ဇာတ္ကားမ်ိဳးမဟုတ္လား။ ဆု မရရွိတဲ့ကားကို မေကာင္းဘူးလို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေကာင္းတာခ်င္းတူရင္ လူအရင္းျမစ္နဲ႔ တကယ့္ဘ၀ေနာက္ခံ ဇာတ္ကားေတြက ပိုအေလးသာလာတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ေတြ႕ရတာကို ေျပာတာပါ။

ေနာက္တစ္ခုက ကမၻာမွာအႀကီးက်ယ္ဆံုးနဲ႔ ဂုဏ္ယူစရာအေကာင္းဆံုး အႏုပညာဆုေတြထဲက တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေအာ္စကာဆုကို ေပးအပ္ခ်ီးျမင့္ျခင္းခံရတာေတာင္ ဆုရရွိတဲ့အႏုပညာရွင္ အသီးသီးဟာ အတိုင္းမသိ၀မ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူဟန္ရွိေပမယ့္ ဣေျႏၵရရနဲ႔ ဆုလက္ခံယူခဲ့ၾကတာ ေတြ႕ရေတာ့ သူတို႔တေတြရဲ႕ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္မႈကို ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ ဒါဟာ ဒီႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္ သတိထားမိလာတာေတြပါ။ ဆုရရွိသူေတြဟာ အရင့္အရင္ ေအာ္စကာေပးပြဲေတြမွာ ေတြ႕ရတတ္သလို ထိပ္လွန္႔အံ့ၾသ၀မ္းသာဟန္ အမူအယာခပ္ပိုပိုနဲ႔ ငိုျပရီျပတာေတြ မလုပ္ေတာ့သလို ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ တုန္လႈပ္ ေျခာက္ျခားျဖစ္ရတာမ်ိဳး ငိုႀကီးခ်က္မ ျဖစ္ရတာမ်ိဳး တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။

တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ။ ေအာ္စကာ စကာတင္ေတြေရြးခ်ယ္ၿပီး တစ္ေယာက္က ဆြတ္ခူးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေအာ္စကာဆုနဲ႔ လြဲသြားရတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာကေတာ့ သိသိသာသာ ညိဳးႏြမ္းသြားၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူတို႔လည္း ေလာကီသားေပမို႔
လို႔ဆုိရမလိုပါပဲ။

ေမာင္ယုပိုင္

ကဗ်ာေသမႈေသခင္း

8
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on February 24, 2010 – 6:27 pm
Filed under ကဗ်ာ, အေရးအသား

Robert_Rauschenberg's_untitled_'combine',_1963

- untitled combine(1963) by Robert Rauschenberg

မယံုႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား
မေန႔တစ္ေန႔ကအထိ အေကာင္းႀကီးရွိေသး ခင္ဗ်ားနဲ႔
တပူးပူးတတြဲတြဲရွိခဲ့ေသး မဟုတ္လား
တကယ္ပါ မီဒီယာေတြမွာ ရွာၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္
‘ကဗ်ာေသၿပီ’

“ကဗ်ာေသေနပံုဟာ အိပ္ေနသလိုပါပဲလားကြယ္၊ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ရတာလဲ ကဗ်ာရယ္ ကဗ်ာမွာ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ၊ ကဗ်ာမွာ ဘာျပႆနာေတြမ်ား ရွိေနလို႔လဲ၊ ကြၽန္ေတာ္သိသေလာက္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာေလးမွာ ဘာေနာက္ေၾကာင္းအရႈပ္အရွင္းမွ မရွိသလို ေတြးေခၚပံုကအစ၊ အာရံုခံစားမႈအလယ္၊ ဘာသာစကား၀တ္စားဆင္ယင္မႈအဆံုး ရွိတာေလးနဲ႔ ရိုးရိုးေအးေအးေလး ေနခဲ့သူပါဗ်ာ လုပ္ပါဦး ဆရာတို႔ရယ္ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာေလးကို ကယ္ပါဦး၊ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ရွိသမွ် ပါးလွပ္တဲ့ႏွလံုးသားေတြ၊ စ်ာန္ေတြ၊ ေဇာေတြ၊ ဆဠမအာရံုေတြ၊ သမိုင္းစိတ္ေတြ၊ ေခတ္အျမင္ေတြ၊ ေစတနာေတြ၊ ေ၀ဒနာေတြ စည္းစိမ္ေတြ အားလံုးကုန္ခ်င္ ကုန္သြားပါေစ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာေလး အသက္္ျပန္ရဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္”

ဟုတ္ပါၿပီ၊ အဲဒါ ခင္ဗ်ားသိသေလာက္ ခင္ဗ်ားကဗ်ာေလးေပါ့၊ ခင္ဗ်ားကဗ်ာေလးက ခင္ဗ်ားသိသေလာက္ပဲေပါ့၊ အဲဒါ

ရွား။ ။’ဘယ့္ႏွယ္လဲဗ်ိဳ႕၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုထင္သလဲ’
ႏုပ္။ ။’က်ဳပ္ျဖင့္ မေတြးတတ္ေအာင္ပဲဗ်ိဳ႕’

“အဲဒီ ထင္းေနတဲ့လက္ေဗြရာေတြကို ၾကည့္ရင္ ကဗ်ာကို သူတို႔ ႏိုင္လိုမင္းထက္ကိုင္တြင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သိႏုိင္တယ္”
“ေဟာဒီမွာ ေတြ႕လား ညွိဳ႕မဲေနတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ၊ အဲဒါ သူတို႔ အထက္စီးကခ်ယ္လွယ္ခ်ဳပ္ကိုင္ခဲ့တာေတြေပါ့”
“သေကၤတ၊ နိမိတ္ပံု၊ အလကၤာနဲ႔ ၀ါက်ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႕မႈလိုင္းေတြကို ၾကည့္ရင္ သူတို႔အစဥ္အဆက္ ေရွးရိုးအတိုင္း ပံုသြင္းထားတာေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္”
“ရုပ္ပုိင္းဆိုင္ရာပံုသ႑န္ကိုၾကည့္ရတာလည္း အလင္းေရာင္နဲ႔ ေလေကာင္းေလသန္႔ ေကာင္းစြာမရခဲ့တာကို ျပေနတာပဲ”
“ကဗ်ာရဲ႕သီးခ်ိန္ပြင့္ခ်ိန္သဘာ၀ဆိုေပမယ့္ ကဗ်ာအုပ္ထိန္းသူေတြရဲ႕ သဘာ၀နဲ႔အခ်ိန္ကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔လုိပါလိမ့္မယ္”
(ဓါတ္ခြဲခန္းက ရရွိတဲ့အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕)

သက္ဆိုင္ရာက ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့သူေတြကို ေတြ႕ဆံုၿပီး ကဗ်ာအေပၚ သေဘာထားေလး ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ ကဗ်ာကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္းေတြ၊ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးထား ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ လွည့္ၾကည့္စရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ယံုၾကည္စိတ္ခ် လိမၼာေရးျခား ရွိခဲ့ပံုေလးေတြ အလုအယက္(အထုပ္)ေျဖၾက

“ကဲ ဒါျဖင့္ ဒီကဗ်ာရဲ႕ေနာက္ေၾကာင္းကို ေျခရာခံခ်င္ပါတယ္ ဒီကဗ်ာ ဘယ္ကလာသလဲ၊ ကဗ်ာကို ဒီေနရာေရာက္ေအာင္ ဘယ္သူေခၚေဆာင္ခဲ့သလဲ၊ ဘယ္တစ္ေယာက္ဘယ္တစ္ဖြဲ႕မွာ တာ၀န္ရွိသလဲ၊ တာ၀န္ယူမလဲ၊ ကိုယ့္ေသြးသားအစစ္က ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပ ႏိုင္မလား၊ ေမြးစားလား၊ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္လား၊ ကူေဖၚေလာင္ဖက္လား၊ ၀ိုင္းလုပ္၀ိုင္းစားလား
စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပႏိုင္မလား”

“စိတ္မရွိပါနဲ႔ဗ်ာ က်ဳပ္တို႔လည္း၀တၲရားအရ ေမးျမန္းရတာပါပဲ”

အဓိကတရားခံ၊ ႀကံရာပါ၊ အားေပးအားေျမာက္သူ၊ ပူးေပါင္းႀကံစည္တာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ႀကိဳတင္ႀကံစည္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ မိမိကိုယ္ကိုကာကြယ္ရင္းနဲ႔လက္လြန္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ၊ ေလာေလာဆယ္ တရားခံက ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနပါတယ္
၀ရမ္းထုတ္ဖို႔အတြက္ပံုၾကမ္း ထုတ္ဖို႔အတြက္ မ်က္ေျမသက္ေသ ထုတ္ဖို႔အတြက္ . . . . . .
တရားခံက ခင္ဗ်ားနဲ႔နီးလ်က္နဲ႔ေ၀းေနတာလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္

တရားခံဟာ ဘယ္လိုတရားေတြလိုေနတဲ့ တရားလိုလဲ၊ တရားလိုဟာ ဘယ္လိုတရားေတြခံေနတဲ့ တရားခံလဲ သက္ေသလူႀကီးမင္းအတြက္ ဘယ္သူသက္သက္္လုပ္ေပးမလဲ

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီမသကၤာဖြယ္စာရင္းမွာ ခင္ဗ်ားမပါဖို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲ

ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔လက္ခံဖို႔ ခဲယဥ္းေနမယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္လက္ခံပါတယ္
ဒ႑ာရီကို လက္ခံဖို႔ ခဲယဥ္းသလို
ယံုတမ္းစကားကို လက္မခံႏိုင္သလို
အရူးစကားကို လက္မခံသင့္သလို
ေကာလဟာလကို လက္မခံခ်င္သလို
တျခားျဖစ္ရပ္ေတြကို ခံဖို႔လက္မရွိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္

ကိုယ့္မ်က္လံုးကိုယ္ ဘာမယံုစရာမွ မရွိပါဘူး၊ မယံုရတာက မိမိသိမႈအၾကည့္ရဲ႕မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းတဆံုး(ခင္ဗ်ားမ်က္လံုး)ပဲ
ေသတဲ့ကဗ်ာကျဖင့္ ေသၿပီ

တရားနဲ႔ေျဖပါလို႔လည္း မဆိုရက္
သူတို႔တရားက ကဗ်ာဆိုေတာ့ေလ

ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားရမွာက
ဒီေနရာမွာ ဘယ္လိုစဥ္းစားသလဲဆိုတာပဲ

ရွား။ ။ဒီအမႈဟာ က်ဳပ္ထင္ထားတာထက္ေတာင္ ပိုၿပီးခက္ခဲနက္နဲေနပါသေကာဗ်ာ
ႏုပ္။ ။’က်ဳပ္’ ထင္ထားတာေတြကလည္း ‘က်ဳပ္’ သိရသေလာက္နဲ႔ ရသေလာက္ အသိကေလးပဲကိုး

တျခားျဖစ္ႏိုင္ေသးတာက ကဗ်ာဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ေသေၾကာင္းႀကံစည္တာလား၊ ကဗ်ာရဲ႕ အသက္န႔ဲအရွက္ကို ေငြေၾကးနဲ႔လွဲလွယ္ခံလုိက္ရတာလား၊ (၁၈ႏွစ္ေအာက္ ကဗ်ာျဖစ္ခဲ့လို႔ရွိရင္) ေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္း မတရားခိုင္းေစ သားမယားျပဳက်င့္ အသတ္ခံလိုက္ရတာလား၊ အင္ေဖၚေမးရွင္းနဲ႔ တက္ကႏိုေလာ္ဂ်ီေခတ္ႀကီးမွာ ကဗ်ာဟာ သိမ္ငယ္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရလို႔လား၊ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းမွာ သူ႔နယ္နိမိတ္ေတြ ေ၀၀ါးေရာယွက္ခံရလို႔လား၊ ၿမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမႈကို သူနာက်ဥ္းစိတ္ကုန္ သြားလို႔လား၊ အုပ္ထိန္းသူေတြရဲ႕ဖိအားကို သူ မခံႏိုင္ေတာ့လို႔လား၊ (အေျပာင္းအလဲမရွိတဲ့) သူ႔ဘ၀ကိုသူ ၿငီးေငြ႔သြားလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အင္တာနက္နဲ႔ E-Bookေတြ ရမ္းကားလက္လြန္မႈမွာ သားေကာင္ျဖစ္ရရွာသည့္ကဗ်ာလား၊ ေပါင္မုန္႔ပိတ္ဆို႔မႈ ျပဳလုပ္ခံေပၚလစီႏိုင္ငံမွာ ဓါးစာခံျဖစ္ရရွာသည့္ ကဗ်ာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာခ်စ္သူဆိုသူမ်ားရဲ႕ အုပ္စုဂိုဏ္းဖြဲ႕အၿပိဳင္ဆိုင္လုယက္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ားၾကား ေျမဇာပင္ျဖစ္ရတာလား၊
ကဗ်ာက ‘လွ’ တာကိုး။

ကဗ်ာဟာ ကိုယ့္အတတ္ကိုယ္စူးသြားတာလား၊ ကဗ်ာဟာ အိုဗာဒို႔စ္ျဖစ္သြားတာလား၊ ကဗ်ာဟာ ရိုးရိုးတန္းတန္းလူႀကီးေရာဂါနဲ႔ မီးဇာကုန္သြားတာလား၊ ကဗ်ာဟာ ဥပေစၦဒကကံထိုက္သြားတာလား၊
‘ကဗ်ာကို သတ္လိုက္တာ ဘယ္သူတုန္း’

ကဗ်ာမွာ ေနာက္ဘ၀ရွိသလား၊ ကဗ်ာရဲ႕ေနာက္ဘ၀ဟာ စကားေျပ(ကဗ်ာ)လား၊ ကဗ်ာရဲ႕ေနာက္ဘ၀ဟာ ပန္းခ်ီလား၊ အင္စေတာ္ေလးရွင္း၊ ပါေဖာမင္း၊ ဂီတ၊ ရုပ္ရွင္တို႔ရဲ႕ အတိတ္ဘံုဘ၀မွာ ကဗ်ာျဖစ္ခဲ့သလား

ရွား။ ။အခုေသသူဟာ ကဗ်ာပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူးဗ်
ႏုပ္။ ။က်ဳပ္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ပဲဗ်ိဳ႕

ကဗ်ာကားကြယ္လြန္ေလၿပီ ကဗ်ာသက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၄

ထမင္းစားေရေသာက္အဓိပၸါယ္

2
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on February 9, 2010 – 8:12 pm
Filed under ကဗ်ာ

Hieronymus_Bosch_-_The_Garden_of_Earthly_Delights_-_The_exterior_(shutters)

- Creation (De schepping van de wereld) 1480-1490 by Jheronimus Bosch

ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြ လုပ္ခဲ့ဖူးတာခ်ည္းပဲ (အီရတ္ျပန္ အေမရိကန္ စစ္သားတစ္ဦးအား လူသတ္မႈျဖင့္ ရဲစခန္းတြင္ စစ္ေဆးေမးျမန္းစဥ္) အီရတ္စစ္ပြဲအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ေနာင္တမရပါဘူး (၂၀၀၈သမတၲဘုရွ္မိန္႔ခြန္းမွ) ဆိုေတာ့ ကမၻာႀကီးဟာ နားလည္ရ ခက္ဆဲပဲ၊ အဆံုးမွာ ဘယ္လိုနားလည္လာသလဲဆိုေတာ့ ဘယ္လိုနားလည္လိုက္ရ သလဲဆုိ ေတာ့ ‘ငါ ဘယ္ေတာ့မွ နားမလည္ႏုိင္ေတာ့ဘူး’လို႔ု႔၊ ငါ နားလည္လည္ မလည္လည္ ကမၻာႀကီးကဆက္လည္ေနမွာပဲလို႔။ ေတြးၾကည့္ရင္ တစ္ဖက္မွာ အဓိပၸါယ္ဟာ ကုန္းေကာက္စရာေတာင္မရွိ၊ မူးလို႔ရွဴစရာမရွိ၊ တစ္ဖက္မွာေတာ့ အဓိပၸါယ္ဟာ လွ်ံမ်ားေတာင္က်လို႔။ (အဓိပၸါယ္)ရွိတဲ့သူေတြမ်ား ရွိၿပီးရင္းရွိလို႔။ စာရြက္စာတမ္းကိစၥတဲ့၊ မေျပးရမလြားရဘူးလား။ ၀မ္းမီးကိစၥတဲ့ ေခါင္းမီးမေတာက္ရဘူးလား။ ဂဏန္းအသားစားဖို႔ ဇြန္းခက္ရင္းအျပင္ ဓါးနဲ႔တူနဲ႔ပလိုင္ယာနဲ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီးဆြပ္လား ခ်ဥ္ငံစပ္လား သခြားသီးအခ်ဥ္လား မေရြးရဘူးလား။ လုပ္ငန္းသံုးရန္၊ လုပ္ငန္းသံုးကြန္ျပဴတာမွာသံုးရန္ မွတ္ဥာဏ္သိုေလွာင္ကိရိယာေလးနဲ႔ အဲဒီကိရိယာေလးမွာသံုးရန္ အင္တီဗိုင္းရပ္စ္ေဆာ့ဖ္၀ဲနဲ႔ အဲဒီေဆာ့ဖ္၀ဲကို အင္စေတာလုပ္ရန္ အင္စေတာလုပ္ရာတြင္ လိုင္စင္နံပါတ္ျဖည့္စြက္ရန္ အင္စေတာလုပ္ထားၿပီးေပမယ့္ အပ္ဒိတ္လုပ္ရန္ တခါတေလဗိုင္းရပ္စ္က အင္တီဗိုင္းရပ္စ္ ဟန္ေဆာင္လာတာမ်ိဳးရွိလို႔ သတိျပဳရန္၊ မ်က္ခံုးစက္ထိုး၊ ႏႈတ္ခမ္းလိုင္းေဖၚ၊ လက္သည္းပန္းခ်ီ၊ ဂ်ိဳင္းေပါင္းဒူးေခါင္းျဖဴ စသျဖင့္ စသျဖင့္ ပညာသင္၊ ေက်ာင္းၿပီး၊ အိမ္ေထာင္ယူ၊ ကေလးေမြး၊ ရုန္းကန္၊ တရားရံုးေရာက္၊ ေဆးရံုေဆးခန္းေရာက္၊ စိတ္နာ၊ အထီးက်န္၊ မေပ်ာ္ရြင္၊ အိုမင္း၊ ေသဆံုး စသျဖင့္ စသျဖင့္ ဘယ္ေလာက္အဓိပၸါယ္ရွိလိုက္တဲ့ ကမၻာႀကီးလဲ။ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို မင္းေလးက ငါ့ဘ၀အဓိပၸါယ္ပဲတဲ့၊ ကဲ။ ဒိထက္ ဘာအဓိပၸါယ္ရွိခ်င္ေသးသလဲ၊ အဓိပၸါယ္ေတြမ်ားမွမ်ား၊ ရွိပ္စပီးယားျပဇာတ္မ်ားကေန လူေပါင္းရာေထာင္ခ်ီ ၀က္လက္စလစ္ေျပးပြဲမ်ားအထိ ကမၻာႀကီးဟာ အဓိပၸါယ္ေတြ’ေတာင္’ပံု ယာပံု။ ‘ကိုင္းကိုင္း ငိုေနလို႔မၿပီးဘူး’တဲ့၊ ‘ေသတဲ့လူလည္း ျပန္ရွင္မလာေတာ့ဘူး’ တဲ့၊ ‘လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးပဲ’တဲ့၊ စီစဥ္စရာရွိတာေလးေတြ စီစဥ္ရမတဲ့၊ လုပ္စရာရွိတာေလးေတြ လုပ္ၾကရမတဲ့၊ ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့ဆိုသလို၊ ‘တရားနဲ႔ေျဖေပါ့ကြာ’ဆိုသလို၊ ကိုယ့္တရားနဲ႔ကိုယ္ ေကာက္ေျဖလိုက္ၾက၊ က်ားသားမိုးႀကိဳးေတြ ေျပလည္းေျပသြားၾက။ မေျပလို႔လည္းမရ(သလိုလို)။ ေတြ႕ဆံုဧည့္ခံရန္က်န္ေသး၊ ေက်းဇူးတင္ရွိရန္က်န္ေသး၊ သြားေလသူအတြက္ က်န္ရစ္သူတို႔ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္သြားရန္ က်န္ေသး၊ ရက္လည္မွာ စ်ာပနအခမ္းအနား မွတ္တမ္းတင္ ဒီဗြီဒီျပရန္ က်န္ေသး၊ ‘ငါ’ က်န္ေသး၊ ပတ္၀န္းက်င္က ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား၊ လူမႈေရးက ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား၊ ဟုတ္မွာေပါ့ဗ်ာ၊ ဟုတ္ေနၾကတာပဲဗ်ာ၊ ပစ္တင္ပစ္ခ်၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး၊ ညေရးညတာလည္းသံုးႏိုင္ အေရးအေၾကာင္းဆို သယ္ရလြယ္သံုးရလြယ္ ကိုယ္ပိုင္အဓိပၸါယ္ေလးတစ္ခု ကြၽန္ေတာ္လည္း လိုခ်င္အားက်မိပါရဲ႕ဗ်ာ။ သူတို႔ေျပာပံုအရေတာ့ အဓိပၸါယ္ဟာ အၿမိဳ႕အၿမိဳ႕အဆိုင္ဆိုင္တိုင္းမွာ ၀ယ္ယူရရွိႏိုင္သလိုလုိ၊ လူမ်ိဳးမေရြးဘာသာမေရြးပဲ စားသံုးႏိုင္သလိုလို။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၀၈ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ။

လူႀကီး/လူေကာင္း

2
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on February 5, 2010 – 10:18 pm
Filed under ကဗ်ာ

Guernica
Guernica (1937) by Picasso

ခုကေနစ အရန္မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ထဲ ၀င္လိုက္တယ္။ ေနာက္မက်ေသးပါဘူး၊
ခ်စ္သူတစ္ေယာက္၊ ၾကင္နာသူတစ္ေယာက္၊ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္
ေပါင္းသံုးေယာက္ ‘အေဖာ္’ ရွာထားတယ္။ အခုမွစမယ္၊
ဒါေပမယ့္ ဘာသင္တန္းမွမတက္ေတာ့ဘူး။ ဘာအနာဂတ္စီမံကိန္းမွ မဆြဲေတာ့ဘူး။ အေျခအေနအရအေျပာင္းအလဲရွိႏိုင္တယ္။ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ကပ္၊ စီးပြားေရးကပ္၊
အခု ကပ္ေရာဂါ၊ ကမၻာနဲ႔ခ်ီျဖစ္လာမွေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။
ကိုယ့္ဖက္က ခုခံအားက်ဆင္းမသြားဖို႔ပဲ။
အသြားအလာ ပ်က္စရာ မရွိပါဘူး။
‘စာ’ ပိုဖတ္လာတယ္။ စြဲလည္းစြဲလန္းၿပီး တတ္လည္းတတ္ႏိုင္တာ ရုပ္ရွင္/ေတး/ကဗ်ာပဲ က်န္ေတာ့တယ္လို႔ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ရွင္းလာတယ္။
အႀကိမ္ရာေထာင္ အမွားထဲက သင္ခန္းစာယူရင္း ကဗ်ာအက္ဒီဆင္ မီးသီးလင္းလာတယ္။
ရွာေဖြရင္ ရွာေဖြတဲ့အလုပ္တစ္ခုတိုးရံုပဲရွိမယ္ဆိုတဲ့ ‘ဇင္’သေဘာနဲ႔ေျပာရရင္ ကဗ်ာဟာ ငါ့ခႏၶာမွာရွိၿပီးသား။ ငါ ဥာဏ္ေရာက္သေလာက္ ေျပာသြားမယ္။ ငရဲနဲ႔ေကာင္းကင္ဘံုဟာ ငါ့အထဲမွာ။ အိန္ဂ်ယ္ေရာ ဒီမြန္းပါ
ငါ့အထဲမွာ။ ဆိုေတာ့ ေလေတြနည္းနည္း ေလ်ာ့လာတယ္။
ဘယ္သူေတြ တရားပ်က္ပ်က္ေပါ့၊ ရန္သူ မရွိဘူး၊ ဒါေပမယ့္
မိတ္ေဆြလည္း လက္ခ်ိဳးေရလို႔ရလာတယ္။
ပစၥဳပၸာန္နဲ႔တည့္တည့္ က်လာတယ္။ စိတ္ကိုတစ္နည္းနည္းနဲ႔ ေျပာင္းလဲေစတာ ႀကိဳက္လာတယ္။ ငါ့ဘို႔နဲ႔သူမဘို႔ပဲ စဥ္းစားေတာ့တယ္။
ဘဏ္ဓါးျမရုပ္ရွင္ေတြ ႀကိဳက္လာတယ္။
ဘာျဖစ္လဲ၊ မသိရင္မသိဘူးေပါ့၊ မရွိရင္မရွိဘူးေပါ့။
ကားခ်ပ္တြဲေတြ ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္တယ္ေပါ့၊ ေသာက္လံုးစားလံုးႀကီးရင္ ႀကီးတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ေပါ့၊ ငေတမာရင္ၿပီးေရာေတာ့မဟုတ္ဘူး။
ယေန႔ႏိုင္ငံတကာကို မသိလို႔ေတာ့မဟုတ္ဘူး။
ေ၀ါ့ဒစၥေနရဲ႕အဆံုးအမေတြ ေမ့သြားလုိ႔မဟုတ္ပါဘူး။
ဒိထက္ရွင္းတာေတာင္ ဒီေလာက္မရွင္းဘူး
တစ္ ဒီအရပ္ဒီဇာတ္မွာ
ႏွစ္ အသက္ကေလးကနည္းနည္း ရလာတဲ့အေၾကာင္းပါပဲ။ ။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ။

ေတာ္ရံုတန္ရံုအေရးအဖြဲ႔

2
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on January 26, 2010 – 11:48 am
Filed under ကဗ်ာ


- Art by Helen Frankenthaler, Mountains and Sea (1952)

ဟုတ္တယ္၊ ေျပာရမွာေတာင္ အားနာတယ္
ရိုင္းသလိုလည္း ျဖစ္ေနမယ္
အလြန္ရိုးစင္းသလုိလည္း ျဖစ္ေနမယ္၊ ဒါေပမယ့္
အမွန္ပဲ ေတာ္ရံုတန္ရံုဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ
အႏူလက္နဲ႔ေရခြက္မွာ ေရြခြက္က ေရြရည္စိမ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္
အမဲရိုးကို ျပန္အားနာစရာရွိေနတဲ့ ဟင္းအိုးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္
ကညာပ်ိဳနဲ႔ဇယာအို ဆိုရာမွာ
သူ႕အိုးနဲ႔သူ႔ဆန္ မဟုတ္ရင္ သူ႕အနာနဲ႔သူ႕ေဆး တည့္ေနသလားမွမသိတာ
ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ ပ်ားလဲစြဲသာတစ္ေနရာ ရွိလိမ့္မယ္
ကိုင္းကြၽန္းမွီ ကြၽန္းကိုင္းမွီ တစ္ေနရာ ရွိလိမ့္မယ္
မီးမႈတ္စရာ ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ခ်င္း တစ္ေနရာမွာ တူညီစြာရွိလိမ့္မယ္
ယုတ္စြဆံုး
ငါကလည္း ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္ မင္းကလည္း ဆက္ရက္ေတာင္ပံက်ိဳး
ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္
အဲဒီမွာ မင္းနဲ႔ငါ တန္ရာတန္ရာေတြ ျဖစ္လာတာပဲ
အဲဒီမွာ မင္းနဲ႔ငါ၊ မင္းနဲ႔ မင္းမိသားစု၊ မင္းနဲ႔ မင္းအေပါင္းအသင္းအရင္းေတြ
မင္းနဲ႔ မင္းပတ္၀န္းက်င္၊ မင္းနဲ႔မင္းဇာတိရပ္ရြာ၊ မင္းနဲ႔ မင္းေလာကဓံ၊ မယံုရင္
ကိုယ့္ရုပ္ကိုယ္မွန္ထဲျပန္ၾကည့္သလို ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္အမွန္အတိုင္းျပန္ၾကည့္
ကုိယ့္စိတ္တစ္ခုတည္းခ်ည္းမၾကည့္နဲ႔ေလ၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာခ်ည္း မေျပာနဲ႔ေလ
ကိုယ္က ဘယ္လို ‘ကိုယ္’ လဲ၊ ရုပ္ရည္၊အသက္၊လူမ်ိဳး၊ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ၊
ပညာအရည္အခ်င္း၊ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳရွိမရွိ၊ အိမ္ေထာင္ရွိမရွိ၊ ရာဇ၀တ္မႈက်ဴးလြန္ျခင္းရွိမရွိ၊
ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းမ်ား၌ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈရွိမရွိ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ‘ကိုယ္’ အျဖစ္ အာဂတိကင္းကင္း ေရြးခ်ယ္ခန္႔အပ္စဥ္းစားႏိုင္ရန္
(သီးျခား၀ါသနာရွိကေဖၚျပရင္း)
မိမိကိုယ္ေရးအက်ဥ္းေလး အမွန္တကယ္ထင္ရွားသည့္အမွတ္အသားနဲ႔တကြ
ျဖည့္စြက္ေလွ်ာက္ထားရန္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေခၚေတြ႕စစ္ေဆးအင္တာဗ်ဴးၾကည့္ၿပီးရင္ေတာ့
မၾကာခင္ အေျဖက်လာမယ္
ကိုယ္တန္တယ္ထင္တာက ဒု-မန္ေနဂ်င္း၊ ဒု-ဒါရိုက္တာ ဒုတစ္ေနရာရာပဲ
ဒါေပမယ့္ အေျဖလႊာမွာက ဒါရိုက္ဘာ၊ညေစာင့္၊ဒရ၀မ္၊သန္႔ရွင္းေရး
ကိုယ္တန္မယ္ထင္တာက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ]ထင္းရွဴးပင္ရိပ္}ထဲကတစ္ေယာက္ေယာက္၊
အေျဖလႊာမွာေဖၚျပထားတာက အတြင္းစာမ်က္ႏွာအခ်ပ္ပို၀ါသနာရွင္ကေလာင္သစ္က႑မွာ ရာသက္ပန္
တန္မယ္ထင္တာက သီအိုလို ညီတစ္ေယာက္နဲ႔ပဲ၊ က်လာတဲ့အေျဖလႊာကေတာ့
သာေပါင္းညာစားမဟုတ္ရင္ ေျခာက္စားေျမာက္စားမဟုတ္ရင္
‘နတ္ေနကိုင္း’ ဆိုတာ ရွင္းလင္းျပတ္သားေနတယ္
ငါလိုအရည္အခ်င္းနဲ႔ဆို စင္ကာပူမွာတန္မွာပဲ
ငါလိုလုပ္အားနဲ႔ဆို ဂ်ပန္မွာတန္မွာပဲ
ငါလိုရုပ္ရည္နဲ႔ဆို ဂ်က္ဆီကာအယ္လ္ဘာနဲ႔တန္မွာပဲ
အေျဖလႊာက်လာတဲ့အခါက်ေတာ့
ငါလိုကဗ်ာဆရာက ဆြစ္ဇလန္နဲ႔လည္းမတန္
ပူလစ္ဇာနဲ႔လည္းမတန္၊ ေဖၚေ၀း ေအာင္ခ်ိမ့္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္တို႔ပါ၀င္တဲ့
ကဗ်ာသမိုင္းမွတ္တမ္းနဲ႔လည္း မတန္

အေျဖလႊာမွာေဖၚျပထားတာကေတာ့
တခ်ိဳ႕လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ မတန္ျခင္းေၾကာင့္
တခ်ိဳ႕လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းမေတာ္ျခင္းေၾကာင့္
ထို႔အတူ
ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး ေတာ္တယ္တန္တယ္
ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဟိုေကြ႕မွာဟိုတက္နဲ႔ေလွာ္၊ ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔
ေဆးၿမီးတို၊ ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ေတာ္ရံုတန္ရံုဆို
ေနာင္ျဖစ္မွေနာင္ရွင္း၊ ပြဲၿပီးမီးေသ၊ အခ်ိန္တန္ႏြားပိန္ကန္ပဲေပါ့
ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တူပါတယ္တန္ပါတယ္
မတူမတန္ဆိုရင္
ပို႔စ္ေမာ္ဒန္လည္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ျဖစ္မလာဘူး
မေတာ္မတန္ဆိုရင္
ဘုရားသခင္ေတာင္ ဆက္လက္မရွင္သန္ႏိုင္ဘူး
ေနအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ေတာ္ရာအကြာေ၀းမွာ
ကမၻာႀကီးျဖစ္တန္လာသလို ျဖစ္တန္ရာအခ်ိန္ကာလမွာ
လူသားေတြ ျဖစ္တည္လာသလို ေတာ္သေလာက္လူ႕ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔
တန္သေလာက္ စစ္ပြဲႀကီးငယ္မ်ားျဖစ္ပြားခဲ့ရသလို
အခု ေျပာေနဆိုေနတာေတြကို ‘ေတာ္တန္တိတ္’ လို႔ဆိုခ်င္ဆို
ေတာ္လို႔မရတာက ကမၻာ့ရာသီဥတုအေျခအေန
တန္လို႔မရတာက ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာနဲ႔လူဦးေရအေျခအေန
တိတ္လို႔မရတာက ကမၻာ့အရပ္ရပ္က အိုင္ဒီယိုေလာ္ဂ်ီအေျခအေန
အခု
ကြၽန္ေတာ့္မွာ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးအေဖေဒါက္တာႀကီးနဲ႔ သားကိုအိမ္ငွားလိုဆက္ဆံတတ္တဲ့အေမနဲ႔၊ အေဖ အေမေတာင္ ျပစရာမရွိတဲ့ သူမနဲ႔၊ ကိေလသာ တဏွာ ရာဂ ကာမ အာသေ၀ါနဲ႔၊ စာေပ၊ပန္းခ်ီ၊ဂီတ၊ရုပ္ရွင္ တစ္ခုမွ အလြတ္ မေပးခ်င္တဲ့ ၀ါသနာနဲ႔၊ အလုပ္အကိုင္မွန္သမွ်လြတ္ေပးလိုက္ရတဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔၊ ၀င္ေငြေကာင္းၿပီး ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့ ၀င္ေငြေကာင္းေသာသူကိုမွ ဖိတ္ၾကားဧည့္ခံတတ္တဲ့ၿမိဳ႕ေနလူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔၊ အစ္ကိုတို႔ လင္မယားၾကားက ေျမဇာပင္ တူနဲ႔တူမေလးနဲ႔၊ ဆယ့္ႏွစ္လရာသီပြဲလမ္းသဘင္နဲ႔ လူမ်ိဳးမေရြးဘာသာမေရြး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔
ကြၽန္ေတာ္ ေလွနံႏွစ္ဖက္နင္းရပါတယ္ ကြၽန္ေတာ္
ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္ျဖစ္ရပါတယ္ ကြၽန္ေတာ္ အိပ္ေပါက္နဲ႔ဖားေကာက္ရပါတယ္
ေရသာမွ်ား၍ ငါးမေတြ႕ျဖစ္ရပါတယ္၊ အခ်ိန္ကုန္လူပမ္း ျဖစ္ရပါတယ္
ကြၽန္ေတာ္ ခဲေလသမွ်သဲေရက်ရပါတယ္
ကြၽန္ေတာ္ ၿငီးေငြ႕စိတ္ကုန္အထီးက်န္ကင္းကြာ ရပါတယ္
ဒါေပမယ့္
ကြၽန္ေတာ္
တန္ပါတယ္။ ။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၀၈