Author Archives: မိုးဆတ္

Tomatoes And Onions

0
Posted by မိုးဆတ္ on September 6, 2010 – 6:49 pm
Filed under အက္ေဆး

photo from sailusfood.com

_______________________________________________________________________

ကြၽန္ေတာ္က ခရမ္းခ်ဥ္သီးဆုိရင္ တျခားလူေတြက ၾကက္သြန္နီေပါ့။ အဲဒီအခ်က္ကို ငယ္ငယ္ ေလးထဲက အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့ သူေတြကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္သိခဲ့တယ္။ စားေသာက္ဆုိင္ပဲ သြားသြား၊ ရုပ္ရွင္ပဲသြားသြား သူတို႕ ရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို ကြၽန္ေတာ္သတိျပဳမိတယ္။ သူတို႕ေတြ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ မတူၾကဘူး ။ ဒါေပမယ့္ တူညီတဲ့ အျပဳအမူေတြ လုပ္ျပၾကျပန္ေရာ။ လူၾကီးေတြဟာ ၾကက္သြန္နီပဲ၊ သူတို႕မွာ တကယ္အစစ္အမွန္ကို ကာထားတဲ့ အလႊာတစ္ခု ဖုံး ထားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးပါ။ ကမၻာၾကီးထဲ ခုမွေရာက္လာတဲ့ ထိလြယ္ ရွ လြယ္ေလးေပါ့။ နဲနဲေလးထိမိတာနဲ႕ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အရာက်န္ေနခဲ့တယ္။ ၿပီးရင္ အဲဒီ အေၾကာင္းပဲ ေတြးေနေတာ့တာပဲ။

တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕အားလုံးဟာ ခရမး္ခ်ဥ္သီးေလးေတြ အေနနဲ႕ ေမြးလာၾကတာပါ။ အသက္ဆယ္ႏွစ္ ေက်ာ္တာနဲ႕ ၾကက္သြန္နီဘ၀ကို စၿပီးေျပာင္းေတာ့တာပဲ။ ျဖစ္စဥ္က အရမ္း ညင္သာတယ္။ အဲဒါက အာဏာပိုင္ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႕ စတယ္။ ဆိုလုိတာက ကေလးရဲ႕ဘ၀ကို လႊမ္းမိုးတဲ့ မိဘေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေက်ာင္း၊ ၿပီးေတာ့ တီဗီြ။ ဒီပုဂိၢဳလ္ေတြရဲ႕ လက္ခံမႈရ ေအာင္လို႔ ကေလးဟာ တခ်ိဳ႕ေသာ ဥပေဒသေတြကုိ လက္ခံလုိက္ရတယ္။ မိန္းကေလးေတြက ပိန္ဖို႔ သင္ၾကားၾကတယ္။ ေယာက်္ားေလးေတြက မိန္းကေလးေတြ အထင္ၾကီးေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကတယ္။ ေက်ာင္းမွာ အေျဖမွန္ေျဖႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကတယ္။ ဒီစံသတ္မွတ္ခ်က္ တစ္ခုခုကို လိုက္ရာမွာ အေရးနိမ့္ခဲ့ရင္ သူတို႕ အရွက္ရၾကတယ္။ ဒါဟာ ၾကက္သြန္နီနီအဆင့္ပဲ၊ တကယ့္ ၾကက္သြန္နီနဲ႕ ခရမ္းခ်ဥ္သီးၾကားမွာေပါ့။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကေလးေတြဟာ ေ၀ဖန္မႈကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြ ဖန္တီးၾကေတာ့တယ္။ မိန္းကေလးေတြဟာ အစားမစားဘဲ ေန ခ်င္ေန၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ဂရုမထားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾကတယ္။ ခ်ာတိတ္ေတြက ထင္ရွားတဲ့ သူ ေတြကုိ အတုခုိးခ်င္ခုိး၊ ဒါမွမဟုတ္ ေကာင္မေလးေတြကို မုန္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳး လုပ္လာၾက တယ္။ ေက်ာင္းမွာ အျမဲလုိလုိ အေျဖမွန္ရတဲ့ ကေလးေတြဟာ အေျဖမွန္ရတယ္လို႔ အထင္ခံရ မယ့္ နည္းလမ္းေတြကို ရွာလာတယ္။ အေျဖမွန္ ရံဖန္ရံခါသာရတဲ့ ကေလးေတြက ဂရုမထား ပါဘူးဆုိတဲ့ ဂုိက္ဖမ္းလာၾကတယ္။ ၾကက္သြန္ခြန္ျဖစ္လာတဲ့ အပိုင္းေရာက္လာၿပီေပါ့။ အထက္ တန္း ေက်ာင္းအေရာက္မွာ အခြံက ပိုရင့္လာတယ္။ အခ်ိန္နဲ႕ အမွ် အခြံကထူလာတယ္။ တခ်ိဳ႕ ၾကက္သြန္နီေတြဟာ ၾကက္သြန္နီဆုိတာကို မွတ္မိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုံျခံဳမႈအတြက္ အခြံခြာ ပစ္ဖို႔ ၀န္ေလးေနၾကတယ္။ ရံခါဆုိသလုိ ကြၽန္ေတာ့္ကို ကြၽန္ေတာ္ ၾကက္သြန္နီျဖစ္ျခင္း ျဖစ္စဥ္ ထဲမွာ ျပန္ေတြ႕ရတယ္။ အထူးသျဖင့္ တစ္စုံတစ္ရာက အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနတဲ့ အခါမွာေပါ့။ အထက္တန္းေက်ာင္းရဲ႕ ႏွစ္အစမွာ ကြၽန္ေတာ္ လူေတြနဲ႕ မိတ္ေဆြမဖြဲ႕ႏုိင္ဘူးဆုိၿပီး ေၾကာက္ လန္႕ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ အထိးက်န္သမားအျဖစ္ ယူဆေနမိတယ္။ လေတြ ၾကာေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ လူေတြနဲ႕ ေတြ႕ဖို႔ ျငင္းခဲ့တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အဆင္မေျပမွာ စုိးလုိ႔ပဲ။ ဒါဟာ အမာရြတ္တစ္ခု က်န္ခဲ့လိမ့္မယ္။ ျပသနာကို ဖုံးအုပ္ထားခဲ့ရင္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ လူေတြနဲ႕ တကယ္ဆက္ဆံၾကည့္တဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ကူးၾကည့္တာထက္ ပိုအ ဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။ ေကာလိပ္မွာေတာ့ ပုံမွန္အေျခအေနကို ေမးခြန္းထုတ္တတ္ဖို႔ သင္ၾကားရ တယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးေတြအတြက္ သင့္ေလ်ာ္မယ့္ပုံပဲ။ လာေနတဲ့ အခ်ိိန္က တကယ္ေတာ့ စိန္ေခၚမႈတစ္ခုပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ အေတြးသစ္ေတြ၊ အေျခအေနသစ္ေတြ၊ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈအသစ္ ေတြနဲ႕ ရင္ဆုိင္ရလိမ့္မယ္။ ကမၻာၾကီးအေပၚ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ကုိ လတ္ဆတ္ေနေအာင္ရယ္၊ ပြင့္လင္းမႈရွိေအာင္ရယ္ ထိန္းထားရလိမ့္မယ္။ တည္ရွိျပီးသား စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ ကုိယ္ ကြၽန္ေတာ္ ၾကက္သြန္ခြံ ထူမလာေအာင္ေပါ့။

မိုးဆတ္
၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ။

Susan Sontag ရဲ႕ အပိုင္းအစ

0
Posted by မိုးဆတ္ on August 21, 2010 – 6:39 pm
Filed under ဘာသာျပန္, အေရးအသား

_______________________________________________________________________
ဗုဒၶဟူးေန႔ ညေနေစာင္းမွာ နင့္အေနနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသရင္ ရူးမိုက္ရာက်လိမ့္မယ္လို႔ ဂ်ဴ လီယာ့ကုိ က်မ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက အင္း လုိက္ေနတယ္။ ငါေျပာတာ လက္ခံတဲ့ပုံပဲလုိ႔ က်မက ထင္လုိက္မိတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေနေတာ့ သူအခန္းကေနထြက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယ္ သတ္ေသၿပီး ရူးမုိက္ရာက်တဲ့ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ဖုိ႔ ၀န္မေလးဘူး ဆုိတာ ကၽြန္မကုိ ျပလုိက္တယ္။ ကၽြန္မေျပာရမယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ကၽြန္မေတာ့ ရူးမုိက္တာ တစ္ခုခု လုပ္ေတာ့မယ္လို႔ ေျပာျဖစ္ရင္ေတာင္ အဲဒါကုိ တကယ္လုပ္ဖုိ႔ စိတ္မကူးပါဘူး။ က်မရဲ႕လိပ္ျပာကုိ က်မကယ္တင္ရမယ္။ တုန္လႈပ္ေနရွာတဲ့ ေလကေလး။ တခ်ိဳ႕ညေတြမွာ က်မ ဂ်ဴလီယာ့ကုိ ဆံပင္ကေန ဆြဲလာတယ္လုိ႔ အိပ္မက္မက္တယ္။ သူ ျမစ္ထဲ ခုန္မခ်ခင္ကေလးေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ကုိ ျမစ္ထဲမွာေတြ႕တယ္လုိ႔ အိပ္မက္မက္တယ္။ က်မကေတာ့ ေခါင္မုိးေပၚမွာ။ နယူးဂ်ာစီကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္လုိ႔ ။ ေအာက္ကုိ ငုံ႔ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူ ေပါေလာေပၚေနတာေတြ႕လုိက္တယ္။ က်မ ေခါင္မုိးေပၚကေန ခုန္ခ်လုိက္တယ္။ ေအာက္ကုိ ထုိးက်သြားရင္း ငွက္တစ္ေကာင္လုိ ၀ဲလုိက္တယ္။ သူ႕ကုိ ဆံပင္ကေနဆြဲၿပီး ေရထဲကေနဆယ္လုိက္တယ္။ ဂ်ဴလီယာ၊ ခ်စ္တဲ့ ဂ်ဴလီယာ၊ နင္ဟာ တြင္းထဲကုိ ထပ္ၿပီး ငုံ႕ကုိင္းေနဖို႔ မသင့္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ေကာင္း ႏွလုံး ေကာင္းနဲ႔ ခပ္ရဲရဲတစ္ေယာက္က အနားကိုလာၿပီး မင္းကုိကယ္ဖို႔.. ၾကင္နာဖို႔။ အနည္းဆုံးေတာ့ နင္ဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ အိပ္ယာထဲမွာဘဲ ေသသင့္ပါတယ္.. တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္။ အျပစ္ေတြ၊ နင့္ကုိ ခ်စ္တဲ့ ပုံမက် ပန္းမက်လူေတြ ၀ုိင္းရံလို႔၊ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္အထိ သူတို႔ နင္ေၾကာင့္ စိတ္ ေတြတုိၾက၊ မခံခ်င္ေတြျဖစ္ၾကေပါ့။ နင့္ကို ျပန္မေတြ႕ခင္ နင္ရဲ႕ကိုယ္ခႏၶာကို ညစ္တစ္တစ္ ဟဒ္ ဆန္ျမစ္ေရက ဘာမ်ား လုပ္လုိက္မလဲလုိ႔ ငါမေတြးေတာ့ပါဘူး။ ဂ်ဴလီယာ… ဖေယာင္းတိုက္ ထားတဲ့ အေခါင္းထဲက ပလတ္စတစ္သားမ်က္ႏွာ…နင့္အသက္ရွိသေလာက္ ဘယ္လုိ အုိမင္း ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ၀ုိက္ဒနာ စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ ေလွကားထစ္ေတြေပၚ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ပညာတတ္ စ ကားေတြ စေျပာခဲ့တဲ့ ၂၃ ႏွစ္အရြယ္အတုိင္း ရွိတုံးပါပဲ။ ခပ္ပါးပါး၊ ခပ္မုိက္မုိက္၊ ျဖတ္ခနဲ၊ လြင့္ ခနဲ။ ငါ့ထက္နင္က ႏုပ်ိဳလုိ႔။ တကယ္တမ္းက် နင္က ငါ့ထက္ ေလးႏွစ္ပိုႀကီးတာေလ။ ငါကေတာ့ ႏြမ္းနယ္လုိ႔၊ ပင္ပန္းလုိ႔၊ စိတ္ေတြလႈပ္ရွားလို႔။ ငါ နင့္ကုိ ပိတ္ရုိက္ပစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ငါတို႔ရဲ႕ ခင္မင္မႈ ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးေအာက္မွာ ငါဘယ္ေလာက္ ငိုညဥ္းခဲ့ရသလဲ။ ဒါေပမယ့္ နင့္ရဲ႕ ေသျခင္းက ငါ့အ တြက္ ပိုၿပီးေလးလံခဲ့တယ္။ မင္းဘာေၾကာင့္ အေလွ်ာ့ေပးလုိက္သလဲ။ တျခားသူေတြ သူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ထဲက ေပ်ာက္ကြယ္ခ်ိန္မွာ။ ရွင္က်န္ဖို႔ဟာ ငါ့အတြက္ ပေဟဠိဆန္တယ္။ ဆုိပါစုိ႔ ငါတုိ႔ အား လုံး အိပ္ေမာက်ေနတယ္။ ငါတုိ႔ ႏိုးထခ်င္သလား။ ငါတေယာက္ထဲႏုိးထၿပီး နင္ကေတာ့ မပါဘူး ဆုိရင္ေကာ..တရားပါ့မလား။ မွ်တမႈကေရာ ဘာအသုံးက်သလဲ။ ဒါေပမယ့္ နင္မပါဘဲ ငါႏုိးမထ ခ်င္ဘူး..

မိုးဆတ္
Susan Sontag ရဲ႕ I,etcetera မွ

ကာဆန္ မက္ကူးလားစ္ (Carson McCullers)

0
Posted by မိုးဆတ္ on August 15, 2010 – 7:34 pm
Filed under ကဗ်ာ

- Henry Charles Bukowski (August 16, 1920 – March 9, 1994)

သူမ အရက္စြဲၿပီးေသခဲ့
ပင္လယ္ကူးသေဘၤာတစ္စီးေပၚ
စားပြဲနဲ႔တြဲလ်က္သား ကုလားထိုင္ေပၚ
ေစာင္တထည္ ပတ္လ်က္သား။

သူမရဲ႕စာအုပ္မွန္သမွ်
ေျခာက္ျခားေနတဲ့ အထီးက်န္မႈ။

သူမစာအုပ္ေတြအားလုံး
ေမတၱာမပါတဲ့ အခ်စ္ရဲ႕
ရက္စက္မႈအေၾကာင္း။

အဲဒါေတြသာ
သူမ ခ်န္ထားႏိုင္ခဲ့။

ကုန္းပတ္ေပၚလမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတဲ့
ခရီးသည္တစ္ေယာက္က
သူမရဲ႕ ခႏၶာကုိ ေတြ႕ခဲ့။

သေဘၤာကပၸတိန္ကုိ အေၾကာင္းၾကား။

သေဘၤာေပၚက တျခားတစ္ေနရာကုိ
အလ်င္အျမန္ေရႊ႕ထားလိုက္ၾကတယ္။

အရာအားလုံးဟာ
သူမေရးသားခဲ့တဲ့အတုိင္း
ခရီးဆက္ခဲ့။

မိုးဆတ္
- Charles Bukowski ၏
Carson McCullers ကဗ်ာကို ဘာသာျပန္သည္။

Carson McCullers

she died of alcoholism
wrapped in a blanket
on a deck chair
on an ocean
steamer.

all her books of
terrified loneliness

all her books about
the cruelty
of loveless love

were all that was left
of her

as the strolling vacationer
discovered her body

notified the captain

and she was quickly dispatched
to somewhere else
on the ship

as everything
continued just
as
she had written it

- Charles Bukowski

သတၱိေကာင္းတဲ့ ေရဒီယုိ (A Radio With Guts)

0
Posted by မိုးဆတ္ on August 13, 2010 – 6:14 pm
Filed under ကဗ်ာ

- Henry Charles Bukowski (August 16, 1920 – March 9, 1994)

ေကာ္ရုိနာဒိုလမ္း ဒုတိယထပ္မွာ
က်ဳပ္မူးလာရင္
ဖြင့္ထားတဲ့ ေရဒီယုိကုိ
ျပတင္းေပါက္က ပစ္ထုတ္လုိက္တယ္
ေရဒီယုိက ျပတင္းေပါက္မွန္ကို ခြဲ
ၿပီးေတာ့ အမိုးေပၚက်
အဲဒီမွာလည္း ေရဒီယိုဟာ ဆက္ၿပီး လာေနရဲ႕
မိန္းမကုိ က်ဳပ္ေျပာလုိက္တယ္
“ေဟ့… သတိၱေကာင္းတဲ့ေရဒီယုိပဲကြ”
ေနာက္ေန႔မနက္က် ျပတင္းေပါက္ကုိ
ပတၱာကေနျဖဳတ္
လမ္းေအာက္ဘက္က
မွန္သမားဆီသယ္သြား
သူက မွန္တခ်ပ္လဲေပးတယ္
က်ဳပ္မူးတဲ့အခါတုိင္း
ေရဒီယုိကုိ ျပတင္းေပါက္ ပစ္ထုတ္ျမဲ
ၿပီးေတာ့ အမိုးေပၚက်
ေရဒီယို ဆက္ၿပီးလာေန
ေမွာ္ဆန္တဲ့ ေရဒီယုိ
သတၱိေကာင္းတဲ့ ေရဒီယို
မနက္က်ရင္ ျပတင္းေပါက္ကုိ
မွန္သမားဆီ က်ဳပ္သယ္သြား
အဲဒါ ဘယ္လုိအဆုံးသတ္သြားသလဲ က်ဳပ္ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့
က်ဳပ္တုိ႔အဲဒီကလေျပာင္းလာၾကတာပဲ
သိေတာ့တယ္
အဲဒီမွာ ေအာက္ထပ္က အမ်ိဳးသမီး
ျခံ၀င္းထဲ ေရခ်ိဳး၀တ္စုံနဲ႔အလုပ္လုပ္ရဲ႕
ငန္းျပားနဲ႔ဟုိထုိးဒီဆြ
သူမရဲ႕ အေနာက္ပုိင္းဟာ ေလထဲေျမာက္တက္လုိ႔
က်ဳပ္က ျပတင္းေပါက္မွာထုိင္
သီခ်င္းေလးဖြင့္ၿပီး
အဲဒီဟာေပၚ ေနေရာင္ျဖာက်တာ ၾကည့္ရဲ႕

မိုးဆတ္
- Charles Bukowski ၏
A Radio With Guts ကဗ်ာကို ဘာသာျပန္သည္။

A Radio With Guts

it was on the 2nd floor on Coronado Street
I used to get drunk
and throw the radio through the window
while it was playing, and, of course,
it would break the glass in the window
and the radio would sit there on the roof
still playing
and I’d tell my woman,
“Ah, what a marvelous radio!”
the next morning I’d take the window
off the hinges
and carry it down the street
to the glass man
who would put in another pane.
I kept throwing that radio through the window
each time I got drunk
and it would sit there on the roof
still playing-
a magic radio
a radio with guts,
and each morning I’d take the window
back to the glass man.
I don’t remember how it ended exactly
though I do remember
we finally moved out.
there was a woman downstairs who worked in
the garden in her bathing suit,
she really dug with that trowel
and she put her behind up in the air
and I used to sit in the window
and watch the sun shine all over that thing
while the music played.

Charles Bukowski

လူတုိင္းနဲ႔ အထီးက်န္ (Alone With Everybody)

0
Posted by မိုးဆတ္ on August 12, 2010 – 8:06 pm
Filed under ကဗ်ာ

- Henry Charles Bukowski (August 16, 1920 – March 9, 1994)

အရုိးကုိ အသားနဲ႔ ဖုံးလုိက္တယ္
ၿပီး အဲဒီမွာ
စိတ္တစ္ခုထည့္တယ္
တခါတေလ ၀ိညဥ္တစ္ခု
မိန္းမေတြက ပန္းအုိးေတြ
နံရံမွာ ပစ္ေပါက္ခြဲၾက
ေယာက်္ားေတြ
အရက္အလြန္အကၽြံေသာက္ၾက
ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ
ရွာေဖြမေတြ႕ၾကဘူး
ၾကည့္ပဲၾကည့္ေနရ
အိပ္ယာထဲ/က
တြား၀င္/တြားထြက္
အသားက အရုိးကုိ ဖုံးထားတယ္
အသားက
အသားထပ္ရွာတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့
ငါတုိ႔ဟာ
တစ္ခုတည္းေသာ
ၾကမၼာထဲ
ပိတ္မိခဲ့။

ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ
ရွာေဖြမေတြ႕ၾကဘူး။

ၿမိဳ႕ျပအမိႈက္ပုံးေတြျပည့္
အမိႈက္ပုံေတြျပည့္
အရူးေထာင္ေတြျပည့္
ေဆးရုံေတြျပည့္
သခၤ ်ိဳင္းေတြျပည့္။

တျခားဘာကမွ မျဖည့္ႏုိင္ခဲ့။

မိုးဆတ္
- Charles Bukowski ၏
Alone With Everybody ကဗ်ာကို ဘာသာျပန္သည္။

Alone With Everybody

the flesh covers the bone
and they put a mind
in there and
sometimes a soul,
and the women break
vases against the walls
and the men drink too
much
and nobody finds the
one
but keep
looking
crawling in and out
of beds.
flesh covers
the bone and the
flesh searches
for more than
flesh.

there’s no chance
at all:
we are all trapped
by a singular
fate.

nobody ever finds
the one.

the city dumps fill
the junkyards fill
the madhouses fill
the hospitals fill
the graveyards fill

nothing else
fills.

- Charles Bukowski

ဖတ္မိခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ား – ၄

3
Posted by မိုးဆတ္ on May 26, 2010 – 1:13 am
Filed under စာေပ

1400031869

ၾကက္တစ္အုပ္နဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္တရုတ္ျပည္

Yu Hua ရဲ႕ To Live ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။

တရုတ္-ဂ်ပန္စစ္ပြဲ(၁၉၃၇-၄၅) ကစလုိ႔ ၁၉၈၀ထိ တရုတ္ႏုိင္ငံ အေၾကာင္းကို လယ္သမားတစ္ ေယာက္ရဲ႕  ရႈေထာင့္ကေန ေရးဖြဲ႔ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လယ္သမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရႈေထာင့္ကို ယူတဲ့အတြက္ သမိုင္းေရးရာေတြကုိ ခေရ႕ေစ့တြင္းက် ေဖာ္ျပဖို႔မလုိဘဲ သမုိင္းျဖစ္စဥ္ေတြက လူ(သာမန္)တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကုိ ဘယ္လုိရုိက္ခတ္ သလဲဆုိ တာကိုပဲ ရုိးရုိးရွင္းရွင္း ျပခြင့္ရထားတယ္။

• အေမအတြက္ ေဆးထြက္၀ယ္ရင္း တပ္ထဲဆြဲသြင္းခံရတာ ၂ႏွစ္ၾကာ
• လူၾကီးမိန္းမအတြက္ ေသြးလွဴရင္းသားဆုံး
• ေဆးရုံမွာ မီးဖြားရင္း သမီးေသ
• သားမက္က ကုန္ထမ္းရင္း ကုန္ပိၿပီးေသ
• ေျမးကလည္း လယ္ကြင္းထဲမွာ အၾကီးအက်ယ္ဖ်ားေနတုံး ပဲခ်ည္းပဲစားရလုိ႔ ပဲေစ့နင္ၿပီးေသ
• မိန္းမက စနစ္ + လူ ရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြ ခံယူရင္း လုံးပါးပါး

တရုတ္ေတြက မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္နဲ႔ ဥစၥာဓနအင္အားကို တည္ေဆာက္ၾကတာ။ အဘုိးနဲ႔ ေျမးနဲ႔ စကားေျပာၾကတယ္။ အဘုိးကေျပာတယ္ ။ မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္မွာ ၾကက္တစ္အုပ္ဆုိရင္ ေနာက္ တဆက္က်ေတာ့ ငန္းတစ္မ၊ ေနာက္တဆက္က်ျပန္ရင္ ႏြားတစ္အုပ္။ ၿပီးေတာ့ေရာ .. ေျမးလုပ္ သူကေမးတယ္။ အဘုိးၾကီးကျပန္ေျပာတယ္။ အဲႏြားတစ္အုပ္လည္းရေရာ ကြန္ျမဴနစ္ ေတြလာ တာပဲ။

တကယ္ေတာ့လယ္သမားၾကီးက ငယ္ငယ္က လယ္ရွင္။ ေလာင္းကစားရင္း  ကုန္သြားတာ။ သူ႕ ေနရာ၀င္ယူတဲ့ လယ္ရွင္က လယ္ယာျပဳျပင္ေရးလုပ္ေတာ့ အသတ္ခံရေရာ။ မေသခင္ မင္း အစား ငါအသတ္ခံရတာကြဆုိၿပီး လယ္သမားၾကီးကုိ ေအာ္သြားတယ္။

ျပည္တြင္းစစ္မွာ ေသေဘးက အၾကိမ္ၾကိမ္လြတ္ခဲ့တဲ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းလည္း ယဥ္ေက်းမႈေတာ္ လွန္ေရးအတြင္း အႏွိပ္စက္ခံရတာမခံႏုိင္လုိ႔ ေသေၾကာင္းၾကံသြားတယ္။

Yu Hua ရဲ႕စာအုပ္ကုိ Dai Sijie က “a work of astounding emotional power ” ဆုိၿပီး ခ်ီး က်ဴးထားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၁၉၉၀ မတိုင္မီ ကြန္ျမဴနစ္ တရုတ္ျပည္ကုိ (ေက်ာက္ခဲဆားစိမ္ၿပီး အရက္နဲ႔ ျမည္းရတယ္ဆုိတဲ့ ) တစ္ကြက္ထဲနဲ႔  ထင္ဟပ္ျပႏုိင္တဲ့ Dai Sijie ကို ပုိႏွစ္သက္မိတယ္။

မိုးဆတ္

ကိုမိုးဆတ္ေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္နဲ႕ ဆက္စပ္ျပီး အေၾကာင္းအရာ အခ်ိဳ႕ကို ေအာက္မွာ ဆက္လက္ တင္ျပလိုပါတယ္။ အေပၚမွာေရးထားတာေတြနဲ႕ပတ္သက္ျပီး သိထားရင္ပိုေကာင္းႏိုင္မယ့္ အခ်က္ေတြပါ။

စာေရးဆရာ Yu Hua ရဲ႕ To live ၀တၳဳကို ပထမဆံုးအၾကိမ္အေနနဲ႕ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္မွာ တရုတ္ ႏိုင္ငံမွာ ထုတ္ေ၀ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ ထုတ္ေ၀ခြင့္ပိတ္ပင္ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ ပိတ္ပင္ခံရတဲ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရဲ႕ မူ၀ါဒမွားယြင္းမႈေတြကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ တာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာေတာ့ စာအုပ္ ထြက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။

တရုတ္-ဂ်ပန္စစ္ပြဲဟာ ၁၉၃၇ ခုႏွစ္နဲ႕ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ၾကားကာလေတြမွာ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ ေတာ္လွန္ ေရးကာလအတြင္းမွာပဲ Communists နဲ႕ Nationalists ကြဲထြက္သြားပါတယ္။ ေမာ္စီတုန္းနဲ႕ ခ်န္ေကရွိတ္။ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ေမာ္စီတုန္း ေခါင္းေဆာင္တဲ့ တရုတ္ႏိုင္ငံသစ္ ေပၚထြက္ လာတယ္။ တရုတ္ႏိုင္ငံသစ္ရဲ႕ ငရဲစာမ်က္ႏွာကေတာ့ ၁၉၆၆ခုႏွစ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ယဥ္ ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကာလကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသူေတြ အဖို႕ေတာ့ သူတို႔ေတြ႕ ၾကံဳခဲ့ရတာေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။

စာေရးဆရာ Yu Hua ကလည္း ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရးကာလကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ သူတစ္ဦး ပဲျဖစ္ပါတယ္။ Yu Hua ဟာ ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ ေမြးလာခဲ့ပါတယ္။ ေမာ္စီတုန္းက ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။ Yu Hua ဟာအေနနဲ႕ေတာ့ ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္နဲ႕ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ ၁၆ ႏွစ္တာ ၾကားကာလမွာ ငယ္ရြယ္ျပီး အိပ္မက္ေတြ ရွင္သန္ေနဆဲ လူငယ္ တစ္ဦးအေနနဲ႕ ေခတ္ကိုျဖတ္ သန္းခဲ့ရသူ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရရဲ႕ဆိုးက်ိဳးေတြကိုလည္း ေတြ႕ၾကံဳ ခံစားခဲ့ရ ပါတယ္။ သူခံစားခဲ့ရတာေတြက ေနာက္ပိုင္းမွာ သူေရးတဲ့စာ ေတြျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ သူေရးသမွ် အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း သူ႔ရဲ႕အေတြ႕အၾကံဳျဖတ္သန္း မႈေတြျဖစ္လာပါတယ္။

Yu Hua ရဲ႕ ဘ၀ကို စာေရးဆရာအေနနဲ႕ စခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သြားဆရာ၀န္ တစ္ဦး အေနနဲ႕ ငါးႏွစ္ေလာက္လုပ္ခဲ့ျပီးမွ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္အခ်ိန္မွာ သူ စာေရးဆရာျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ တစ္ခုပဲရွိခဲ့ပါတယ္။ နိစၥဓူ၀နီးပါး လူ ေတြရဲ႕ ပါးစပ္ေပါက္ထဲ ၾကည့္ေနရတာမ်ိဳးကို မလုပ္ခ်င္ေတာ့တဲ့ အခ်က္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

Yu Hua ဟာ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္မွာ ဂ်ိမ္းဂ်ိဳက္စ္စာေပဆုကို ရထားခဲ့ျပီး လက္ရွိအခ်ိန္အထိ ၀တၳဳေလး အုပ္၊ ၀တၱဳတို ေျခာက္အုပ္နဲ႕ အက္ေဆး သံုးအုပ္ထြက္ထားခဲ့ပါတယ္။ ၀တၳဳ ေလးအုပ္ကေတာ့ To Live (၁၉၉၂)၊ Chronicle of a Blood Merchant (၁၉၉၅)၊ Cries in the Drizzle (၂၀၀၃) နဲ႕ Brothers (၂၀၀၅) တို႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။ Brothers ကေတာ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ေပးခဲ့တဲ့ Man Asian စာေပဆုအတြက္ ဆန္ကာတင္စာရင္း၀င္ထားခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီႏွစ္မွာ ဖိလစ္ပိုင္က စာေရး ဆရာ Miguel Syjucoေရးသားခဲ့တဲ့ Ilustrado၀တၳဳက Man Asianစာေပဆု ရသြားခဲ့ပါတယ္။

၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ Yu Hua ရဲ႕ To live ၀တၳဳထြက္လာခဲ့ျပီး ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာေတာ့ တရုတ္ဒါရိုက္တာ က်န္ရိမူက ၀တၳဳကိုအေျခခံျပီး To live ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကို ရိုက္ကူးခဲ့ပါတယ္။ Ge You နဲ႕ Gong Li တို႕ ပါ၀င္ခဲ့ၾကျပီး ရွန္ဟိုင္း ရုပ္ရွင္စတူဒီယိုက ရိုက္ကူးခဲ့ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္အေနနဲ႕လည္း ဆက္ျပီး ေတာ့ေအာင္ျမင္မႈရခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ေရႊကမာၻလံုး ရုပ္ရွင္ဆုေပးပြဲမွာ အေကာင္းဆံုး ႏိုင္ငံျခားဇာတ္ကားအတြက္ ဆန္ကာတင္စာရင္း ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ျဗိတိန္ရုပ္ရွင္ထူးခၽြန္ ဆုေပးပြဲမွာေတာ့ ႏိုင္ငံျခားဇာတ္ကားဆု ရခဲ့ပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားဟာလည္း တရုတ္ႏိုင္ငံမွာ ပိတ္ပင္ျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္ကားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

Yu Hua ေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမန္၊ ေပၚတူဂီ၊ စပိန္၊ ကိုရီးယား၊ ဂ်ပန္ စတဲ့ ဘာသာအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ျပန္ဆိုထုတ္ေ၀ေနတာေတြရွိသလို ႏိုင္ငံတကာစာေပအသိုင္းအ၀ိုင္း ၾကားမွာ ထင္ရွားတဲ့ တရုတ္စာေရးဆရာ တစ္ဦးလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ေတာေက်ာင္းဆရာ

တစ္ေန႔သ၌ ကၽြႏု္ပ္လည္း ပ်င္းပ်င္းရွိသည္ႏွင့္

8
Posted by မိုးဆတ္ on May 18, 2010 – 7:32 pm
Filed under အက္ေဆး

Malakoff by Henri Rousseau
- Malakoff by Henri Rousseau

အႏွစ္သုံးဆယ္ ၾကာၿပီးေနာက္ ကၽြႏု္ပ္လည္း ”အံမယ္ ဘ၀ဆုိတာ တည္ေဆာက္ယူရတာဟ”ဟု ေရရြတ္မိေလသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ တစ္ႏွစ္ႏွစ္ႏွစ္ကပင္ ဘ၀ကို ေလွကားလုိ တက္ခ်င္သူမ်ားဟု သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ကုိ သေရာ္ေမာ္ကား ေျပာခဲ့ဘူးေသးသည္။ ယခုကား ကၽြႏု္ပ္ကုိယ္တုိ္င္ပင္လွ်င္ မ်က္စိတြင္း စီး၀င္လာေသာ ေခၽြးမ်ားကုိသုတ္ကာ ေလွကားဘယ္မွာလဲ ျပဴးတူးျပာတာ ရွာေဖြ ေနရ ေခ်ေတာ့သည္တမုံ႕။

လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ခ်င္တာဆိုလုိ႔ ေနာ္ဗယ္တအုပ္တေလ ေရးႏုိင္ခ်င္တာသာ ရွိခဲ့ ေသာ ကၽြႏု္ပ္သည္ ယခုအခါ တီဗြီဖုိက္တပ္ခ်င္တာ၊ ဘတ္စ္ကားဂိတ္နီးေသာ အထပ္နိမ့္ တုိက္ခန္းငွားခ်င္တာ၊ အင္ဗာတာသုိ႔မဟုတ္ မီးစက္၀ယ္ခ်င္တာ၊ ဆူရွီခဏခဏစားခ်င္တာ၊ ဂ်င္ဘီးမ္မွန္မွန္ေသာက္ခ်င္တာ တတာတည္းတာ၍ ေနေလၿပီ။ ေမာင္ေမာင္တာဟုပင္ နာမည္ ေျပာင္းရအံ့။

ယခင္ကမူစာမဖတ္သူ၊ တခုခုကုိသိပ္မတတ္ပဲ တတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သူ၊ အေရးၾကံဳလွ်င္ လက္ ေရွာင္တတ္သူတုိ႔ကို အေပါင္းအသင္းသိပ္မလုပ္ပဲ ေနခဲ့ေခ်ေလ၏။ သုိ႔ရာတြင္ ၾကာေလေလအႏွီ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေရွာင္ေနလွ်င္ လူ႕ေလာကတြင္ ေပါင္းစရာဆုိ၍ေပသီး၊ သင္းစရာဆုိ၍ေ၀ွးေစ့သာ က်န္လိမ့္မည္ဟု သိ၍သိခါလာရေခ်သည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ငါးႏွစ္က ၀ုိင္၀ုိင္းသီခ်င္းနားေထာင္၍ ငေပါဟု ကၽြႏု္ပ္သတ္မွတ္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း တုိ႔သည္ ၀ုိင္းစုခုိင္သိန္းႏွင့္ အင္န္ကိုင္ရာကို repeat ထည့္၍ဖြင့္ေနေသာ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ယေန႔ ေတြ႕ လွ်င္ အဘယ္သုိ႔ ေကာင္းခ်ီးေပးၾကမည္နည္း။ ၂၁ရာစုဆန္းစႏွစ္မ်ားအတြင္း 21 grams ႏွင့္ babel တုိ႔ကုိသာ ရုပ္ရွင္ထင္ခဲ့ရာမွာ မေန႔တေန႔ကပင္ Clash of the Titans ကုိ ပါးစပ္ အ ေဟာင္းသားႏွင့္ ေငးေမာၾကည့္ရႈခဲ့ေၾကာင္း တပါတည္း ၀န္ခံရေခ်ေတာ့မည္။

မိုးဆတ္

ဖတ္မိခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ား – ၃

1
Posted by မိုးဆတ္ on May 3, 2010 – 6:40 pm
Filed under စာေပ

cover

ေမာင္ခင္မင္နဲ႔ ဆန္းေဒးတုိင္းမ္
“ျပည္သူ႕အတြက္ ျမန္မာစကားေျပ” ေမာင္ခင္မင္ (ဓႏုျဖဴ)
စာေပဗိမာန္၊ ၂၀၀၉
“Better Business Writing” Timothy RV Foster
Kogan Page ၊ ၂၀၀၂

ဒီမွာ စာကုိ ဘယ္လုိေရးရမယ္ဆုိၿပီး ေရးတဲ့စာအုပ္ေတြ အင္မတန္ရွားပါတယ္ (how to write..) (စကားစပ္ၿပီး ေျပာရရင္ အဲဒီလုိ “ဒီမွာ အခ်ိန္ကုိ တန္ဘုိးမထားၾကဘူး၊ ဒီမွာ စည္း ကမ္း မရွိၾကဘူး၊ ဒီမွာ ခံရၿပီးေနာက္ေတာ့ေမ့သြားတာပဲ” စတဲ့ ေလသံမ်ိဳးကုိ အင္မတန္္ မုန္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိပဲစဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာပါတယ္) အေဟာင္းထဲမွာေတာ့ ရန္ကုန္ ဘေဆြတို႔၊ ပီမိုနင္းတို႔ ေရးတာေတြ ရွိမွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္နဲ႔ညီေအာင္ျပဳထားၿပီး (Updated) ေလးစားလက္ခံေလာက္တဲ့ အေရးအသားေတာ့ မေတြ႕ရေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လည္း ခုလုိ စာတုိေပစေရးေနတာလည္း စာဖတ္ဘူးတဲ့ အရွိန္နဲ႔ ေခါင္းထဲေပၚလာတာေတြ ခ်ေရးေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္က ႏုိင္ငံတကာမွာ စာတစ္ပုဒ္မေျပာနဲ႔ စာတစ္ပုိဒ္ ေရးနည္းေတာင္ သင္တန္းေပးၿပီး သင္ေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

ရွားရွားပါးပါးလုိ႔ ဆုိရမယ့္ ဆရာေမာင္ခင္မင္ရဲ႕ `ျပည္သူ႕အတြက္ ျမန္မာစကားေျပ´စာအုပ္ကို စာအုပ္အညႊန္းတစ္ခုက တဆင့္ သိရ၀ယ္ဖတ္ရပါတယ္ ။ ေခါင္းထဲမွာ အ၀တ္ေတြ ျဖစ္သလုိ ပုံထားသလုိမ်ိဳး အရင္က ဟုိတစဒီတစသိထားတဲ့ဟာေတြကုိ မီးပူတုိက္ၿပီး စီထပ္လုိက္သလုိ organized ျဖစ္သြားရုံသာမကဘဲ အ၀တ္အစားသစ္ပါ သုံးေလးစုံေလာက္ လက္ေဆာင္ ရလုိက္ပါတယ္။

ရက္မျခားဘဲ အဂၤလိပ္စာေရးနည္း (အေပၚမွာ ေခါင္းစဥ္ေဖာ္ျပၿပီး )စာအုပ္တစ္အုပ္ ထပ္ဖတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္က business အတြက္ ရည္ရြယ္ေပမယ့္ အဓိကကေတာ့ communication theory ေတြ ခ်ေရးျပထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

- သင့္ရဲ႕အေရးအသားဟာ စာဖတ္သူစိတ္ထဲမွာ ေပၚလာမယ့္ ေမးခြန္းေတြကို ႀကိဳတင္တြက္ဆ ေျဖဆိုၿပီး ျဖစ္ရမယ္။

- သင့္ရဲ႕ layout ဟာ သင္ေဖာ္ျပထားသမွ်စာေတြကုိ စာဖတ္သူက ႏွံ႕ႏွံ႕စပ္စပ္ ဖတ္ရႈမိေအာင္ အေထာက္အကူ ေပးႏိုင္ရမယ္ စသည္ျဖင့္ ပါ၀င္ပါတယ္။

စာအုပ္ႏွစ္အုပ္စလုံးမွာ စကားအပုိ (redundant word) ေတြေလွ်ာ႕ ၊ သေဘာတရား (abstract) ထက္ အေကာင္အထည္ (concrete)နဲ႔ ျပႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစား စသည့္ျဖင့္ တူညီတဲ့ သေဘာတရားေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ၀င္ပါတယ္။ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္စလုံးကုိ ျမန္မာ (၅၀၀က်ပ္)၊ အဂၤလိပ္ (၁၅၀၀က်ပ္)နဲ႔ စာအုပ္ဆုိင္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အလြယ္တကူ ၀ယ္လုိ႔ရႏုိင္ပါတယ္။

ဆယ္ႏွစ္
“၀တၳဳတုိမ်ား-၂” ရဲဘုန္းေခါင္
ေက်ာ္ေမႊး၊ ၂၀၀၈ ဧၿပီ

ဖတ္ေလ့မရွိတဲ့ စာေရးဆရာ။ တကိုယ္ေရ ညဥ္းခ်င္းမ်ားသည္ဟု ယူဆ။ ၀တၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္ ဖတ္ လုိက္တဲ့အခါ သူ႕အနာကုိ သိလာတယ္္။ သူ႕အနာသူ လွ်ာနဲ႔ရက္ေနတာ ေတြ႕လာတယ္။ သူ႕၀တၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္ဟာ ၀တၳဳရွည္ျဖစ္လာတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဆယ္စုႏွစ္တခုမွာ လူတစ္ေယာက္ သယ္ေဆာင္လြင့္ပါသြားပုံကုိ ခဏရပ္ၾကည့္မိခဲ့ပါတယ္။
အသက္ ၃၁၊ ၃၃မွာ
နယ္စပ္ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ေၾကးျပားေခၚသံ
(စာ – ၆၄၊ ေငြစကၠဴေတြေၾကာင့္ပဲေပါ့)
(စာ – ၆၈၊ Money.. ? Money?)
(စာ – ၁၀၅၊ အဲဒီလုိ စိတ္လုိက္မာန္ပါ လုပ္ေဆာင္လုိက္ျခင္းအားျဖင့္ သူႏွင့္သူ႕မိသားစုတုိ႔ ဘက္မွာ စြန္႔လႊတ္နစ္နာသြားမည့္ အတုိင္းအဆ ပမာဏတခ်ိဳ႕)
ကုိနာခံရင္း မိသားစုနဲ႔ ခြဲခြာေနထုိင္ေနရတဲ့ စာေရးဆရာဟာ အိမ္ကုိလြမ္း၊ ၿမိဳ႕ျပကုိလြမ္း၊
(စာ – ၁၀၂၊ သူ႕သားေတြနဲ႔ အတူတူ အိပ္ေမာက်ေနသည့္ သူ႕မိန္းမကမ်ား လႊတ္ခနဲ ရမ္းေယာင္ကာ သူ႕ကုိ လွမ္းေအာ္ေခၚေနခဲ့ၿပီလား)
(စာ- ၁၀၄၊ သူလည္းပဲ ေအာက္က ေျမသားအုံမပါဘဲ အစုိက္ခံရသည့္ သစ္ပင္တစ္ပင္လုိ)
ဘ၀ရဲ႕အဓိပၸါယ္ သုိ႔မဟုတ္ ရွင္သန္ျခင္း၌ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မႈ ေပ်ာက္ဆုံး
(စာ – ၇၀၊ လူ႕ဘ၀ဆုိတာ ဘာလဲ…။ ဘာလဲ ငါလည္း သိပ္မသိေသးပါဘူး)
(စာ – ၁၀၉၊ ထုိစဥ္အခါတုန္းက ဘ၀ဆုိတာ အခုေလာက္ ခက္ခဲလိမ့္မည္၊ အခုေလာက္ ရႈ႔ပ္ေထြး လိမ့္မည္၊ အခုေလာက္ အေျပာက်ယ္လိမ့္မည္ ဆုိတာေတြ ႀကိဳတင္ မရိပ္စာမိရုိး အမွန္ပါ)
(စာ – ၁၁၀၊ အသက္သုံးဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ရွိလာခဲ့ ၿပီျဖစ္ေသာ လူတစ္ေယာက္က လူ႕ဘ၀ ႀကီးမွာ ဘယ္လုိမွ ေပ်ာ္ေအာင္ ေနလုိ႔မရေတာ့ပါဘူးဟု ရုိးရုိးသားသား ေျပာဆုိလာခဲ့လွ်င္) ေနခဲ့ပါတယ္။ ဆယ္ႏွစ္တာ တိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ေလေတြ လြန္ေျမာက္သြားၿပီး ေနာက္မွာေတာ့ စာေရးဆရာရဲ႕ စိတ္ေတြ အနည္ထုိင္လာတယ္လုိ႔ ပဲေျပာရမလား၊ adapted ျဖစ္လာတယ္ဆုိ ပုိေကာင္းမယ္ ထင္ရဲ့။
(စာ – ၁၆၇၊ ၿမိဳ႕ကေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္က နားလည္လာသလုိ ၿမိဳ႕ကေလးကလည္း နားလည္ လာခဲ့သည္)
(စာ – ၂၂၇၊ သာေတာင့္သာယာ ရေတာင့္ရခဲ့ ခံစားခြင့္ေလးေတြ ရေနတုန္း အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အစြမ္းကုန္ ခံစားပစ္လုိက္ရုံပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ တခါတရံ ေတြးမိပါတယ္)
(စာ – ၂၂၉၊ ဘယ္အရာမဆုိ ပ်င္းစရာေကာင္း လိုက္တာလုိ႔ ေတြးေနရင္ ပ်င္းစရာေကာင္းေနမွာ ျဖစ္ၿပီး `ပ်င္းစရာ မေကာင္းလွပါဘူး´လုိ႔ ေတြးရင္လည္း ပ်င္းစရာ မေကာင္းလွပါဘူးလုိ႔ ထင္ရတာပဲ မဟုတ္လား)

မိုးဆတ္

ဖတ္မိခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ား – ၂

2
Posted by မိုးဆတ္ on April 20, 2010 – 7:08 pm
Filed under စာေပ

book 1

မိန္းမနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး
‘ကမၻာေက်ာ္ ႏိုင္ငံေရး အရႈပ္ေတာ္ပုံမ်ား’ ေရးသူ-တင္ညြန္႔
တရားသစၥာစာေပ၊ ၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ

သႀကၤန္ရက္မွာ ပထမဆုံးဖတ္ျဖစ္တဲ့စာအုပ္ပါ။ ႏုိင္ငံေရးအရႈပ္ေတာ္ပုံလုိ႔ နာမည္တပ္ထား ေပ မယ့္ စာအုပ္တစ္၀က္ေလာက္က ႏုိင္ငံေရးေလာကက လူေတြရဲ႕လူမႈေရး အရႈပ္ေတာ္ပုံေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အရႈပ္ေတာ္ပုံ (scandal) နာမည္တပ္ၿပီး လူအမ်ားက စိတ္၀င္တစားေရးသား ဖတ္ရႈၾကတယ္ဆုိတာ ပါ၀င္ပတ္သက္သူေတြရဲ႕ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားမႈ၊ အေရးပါမႈေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သာမန္လူေတြရဲ႕ scandal ေတြကေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္နဲ႔ ဥပုသ္ဇရပ္ေတြမွာပဲ ႏႈတ္အားျဖင့္သာ ေျပာဆုိနာၾကားမႈ ျပဳၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ scandal ေတြကေတာ့ ပါ၀င္ပတ္သက္သူေတြသာမက အစုိးရနဲ႔ ႏုိင္ငံအဆင့္အထိ သက္ေရာက္မႈေတြ ျဖစ္ေစခဲ့တာေတြ႕ရပါတယ္။ စာ-၁၅၅က ခ်ားပါနဲလ္ (အိုင္ယာလန္ေခါင္းေဆာင္)နဲ႔ ကစ္တီအုိရွီး တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းဟာ အုိင္ယာလန္ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈအေပၚ သက္ေရာက္မႈ ရွိခဲ့တာေတြ႕ရ သလုိ စာ-၄၇က ပရုိဖူမို (ျဗိတိသွ် ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီး)ရဲ႕ ဇာတ္ရႈပ္ေၾကာင့္ ကြန္ဆာေဗးတစ္ အစုိးရတစ္ခုလုံးကုိ ထိခုိက္ေစခဲ့တာ စတာေတြကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ မိန္းမကိစၥေၾကာင့္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ခ်င္းဘ၀ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ (စတုန္းေဟာက္စ္၊စာ – ၁၈၃)အေၾကာင္း သာမက မိန္းမက ေယာက်္ားထက္ ၾသဇာထက္ခဲ့လို႔ (အီဗာပီရြန္၊ စာ – ၁၃၁)၊ မိန္းမက ပါ၀င္ စြက္ဖက္လုိ႔ (အီမယ္လ္ဒါမားကုိ႔စ္၊ စာ – ၂၁၉)ႏုိင္ငံအတုိင္းအတာနဲ႔ နစ္နာဆုံးရႈံးမႈေတြ ျဖစ္ခဲ့ရ တာေတြကိုလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ ဒီစာမွာ ေဖာ္ျပတဲ့ မိန္းမဆုိတဲ့ စကားလုံးဟာ wife သုိ႔မဟုတ္ partner ကုိညႊန္းျခင္း ျဖစ္ၿပီး female ကုိ ဆုိလုိျခင္းမဟုတ္ပါ။

က်င့္၀တ္ႏွင့္ ဆရာ၀န္
‘ႏြယ္ျမက္ရွင္’၊ အတြဲ (၁) အမွတ္ (၄)
Family Publishing House

ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ လူအမ်ား စိတ္၀င္စားမယ့္ ေခါင္းစဥ္ေပးထားတာပါ။ အဓိက ေျပာခ်င္တာက ထူးျခားတဲ့ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းပါ။ Circulation Price က က်ပ္ ၅၀၀ လုိ႔ ေဖာ္ျပထား (တစ္အုပ္လုံး ေၾကြစကၠဴနဲ႔ ရုိက္ထား)ၿပီး Subscription Rate က ၁၂အုပ္စာကုိ က်ပ္ ႏွစ္ေသာင္းလို႔ ေဖာ္ျပထားတာမို႕ subscribe လုပ္ဖတ္ရင္ ေစ်းပုိႀကီးတဲ့ ကမၻာ့တစ္ခုတည္းေသာ မဂၢဇင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္းပါ။ ေၾကာ္ျငာေတြကုိ စာဖတ္သူေတြကို သတင္းအခ်က္အလက္ ေပးႏုိင္မွ၊ အထဲမွာပါတဲ့ စာေတြနဲ႔ ကိုက္ညီမႈရွိမွ လက္ခံမယ္လို႔ ဆုိထားပါတယ္။ ဒီေန႔လုိ ေၾကာ္ျငာနဲ႔ marketing ကို အယ္ဒီတာက ဦးထိပ္ပန္ဆင္ေနရတဲ့အခါမွာ ဒီမူကေတာ့ ထူးတယ္ လို႔ပဲ ဆုိပါရေစ။ (တကယ္လည္း အထဲမွာ ေဆးေၾကာ္ျငာေတြပဲ ပါပါတယ္) စာအုပ္ျဖန္႔ခ်ိမႈနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ကေတာ့ ‘a controlled circulation for medical professionals and healthcare professionals throughout Myanmar’လုိ႔ ဆုိထားတဲ့ အတြက္ စာအုပ္ဆုိင္ေတြမွာ ၀ယ္လုိ႔ရမယ့္ပုံမေပၚပါ။ ေဆာင္းပါးအမ်ားစုက ပညာရပ္ဆုိင္ရာေဆာင္းပါေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အႏွီမဂၢဇင္းဟာ ေဆးေကာင္စီက ေဒါက္တာလွျမင့္ နာယကလုပ္ထားတဲ့ မဂၢဇင္းျဖစ္ၿပီး အထဲမွာ Ethical Principles for Medical Professionals ဆုိတဲ့ ေဆာင္းပါး(ေဒါက္တာခ်စ္စုိးေရး) ပါေန လုိ႔ တေလာက ဟုတ္လုိ႔ေက်ာ္၊ ပုပ္လုိ႔ေပၚ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ကိစၥမွာ ေဆးေလာကရဲ႕ ethics ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ သိခ်င္တဲ့လူ၊ သိဖုိ႔လုိတဲ့လူေတြ ရွာေဖြဖတ္ရႈ သင့္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အရက္၀ယ္ၾကက္ဖမ္း (စီနီယာ)
‘ႏုိင္ငံေရး အေတြ႕အႀကံဳမ်ား’၊ ကုိသန္း (ၾကည့္ျမင္တုိင္)
ပင္၀ါးရုံစာေပ၊ ၂၀၀၉ ႏုိ၀င္ဘာ

ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ေဆာင္းပါအမ်ားစုကို မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ဖတ္ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ဖတ္ ရစဥ္က ႀကိဳက္ခဲ့ပါတယ္။ ကုိသန္းရဲ႕ စာေတြ ရုိးဂုဏ္ရွိတယ္လုိ႔ ထင္ျမင္ခဲ့သလုိ ရသပါတယ္လို႔ လည္း လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလုိ စာအုပ္အေနနဲ႔ တစုတစည္း ဖတ္လိုက္တဲ့အခါမွာ အဲဒီအျမင္ေတြ ေျပာင္းသြားပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ အီသြားတာပါပဲ။ ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ့္ အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခုနဲ႔ ယွဥ္ေျပာရရင္ေတာ့ ငါးမုန္႔ေၾကာ္ကုိ ထမင္းလြတ္စားသလိုပါပဲ။ ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းရွင္ျပဳမွာ ငါးမုန္႔ေၾကာ္ေတြကို ေန႕လည္စာ အလြတ္စားလိုက္မိလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကတဲ့အထိ ငါးမုန္႔ေၾကာ္ စားလုိ႔မရေတာ့ပဲ ျဖစ္ဘူးပါတယ္။ အခုလည္း စတုိင္သစ္တုိ႔၊ မုိးတုိ႔မွာ ေရေႏြးႀကမ္းအျမည္း လုပ္ခဲ့တဲ့ ကုိသန္းရဲ႕ေဆာင္းပါးေတြ ဟာ စာအုပ္အေနနဲ႔ ကုိင္ဖတ္လုိက္ေတာ့ ဆုံးေအာင္ဖတ္ဖို႔ ခက္တဲ့အထိျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီလုိ ျဖစ္ရတဲ့အထဲမွာ အရင္တစ္ပုဒ္ခ်င္းဖတ္စဥ္က မသိသာခဲ့တဲ့ ကုိသန္းရဲ႕ ‘ငါကေတာ့ လြတ္လပ္ ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈမွာ အရက္၀ယ္ၾကက္ဖမ္းေနရာက ပါခဲ့တာကြ၊ ေအးဒါေပမယ့္ အထင္ေတာ့ မေသးနဲ႔၊ ငါက အရက္၀ယ္ၾကက္ဖမ္း(စီနီယာ)ကြ´ဆုိတဲ့ ေလႀကီးက အပုဒ္တုိင္း နီးပါးမွာ ပါေန တာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္းျဖစ္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီလုိျဖစ္ရတာကလည္း စာေရးသူရဲ႕ အျပစ္လုိ႔ေတာ့ မဆုိလုိပါ။ နဂုိကတည္းက ေဆာင္းပါအျဖစ္ ေရးရတာမို႔ တစ္ပုဒ္ခ်င္းမွာ မိတ္ဆက္ သေဘာမ်ဳိး ထည့္ခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီကာလ ႏုိင္ငံေရး ေနာက္ခံေတြေရးရင္ မပါမၿပီးတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ sketch ေတြ (ညီလာခံတြင္ ပုဆုိးကၽြတ္က်သည့္ ဥကၠဌႀကီး၊ အမႈေဆာင္မ်ား ၀ါးလုံးထဲ၀င္ၾကပါ၊ ဗုိလ္မႈးသူရ) ပါသလုိ ေယာက္ဖကို ေခၚခဲ့ဦး၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြးနဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လုိ ရသပါတဲ့ ေဆာင္းပါး ေတြ၊ ၁၉၆၃ ေထာင္ထဲမွာ ဦးေက်ာ္ျငိမ္း သတ္ေသဖုိ႔ႀကံစည္တဲ့ အေၾကာင္းလုိ ေတြးစရာေတြ ခ်န္ထားေပးတဲ့ အေရးအသားေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဖတ္ခြင့္ရွိတဲ့ စာအုပ္ကိုပဲ ဖတ္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဖတ္သင့္တဲ့ စာအုပ္လုိ႔ပဲ ဆုိရပါမယ္။

မိုးဆတ္

အခ်ာကဗ်စ္

1
Posted by မိုးဆတ္ on April 7, 2010 – 12:45 pm
Filed under ကဗ်ာ

Charles_Warren_Eaton_The_Stump_Lot
- The Stump Lot by Charles Warren Eaton(1857–1937)

ဘာေၾကာင့္ ေမာင့္ကုိပုိခ်စ္သြားတယ္ဆုိလား
ကြမ္းယာဆုိင္ကစာသားလုိ
ငါလည္းအခ်င္းေဆးစရာလင္ပန္းကိုမရွိလုိ႔
လူေျပာသူေျပာမ်ားတဲ့
ဥတုရာသီေျပာင္းျပန္ျပန္ၿပီစာအုပ္ကုိ
အဂၤလိပ္လုိမဖတ္ဘူးလို႔
ေမာ္၀ါဒႏွင့္ အညီတည္ေဆာက္ထားေသာ
သန္႔ရွင္းသည့္အိမ္သာမ်ားလား
လႊတ္ေတာ္တြင္ ခန္႔အပ္ထားသည့္အမတ္မ်ား
ဆုိပါလား
ရွပ္အက်ီဟာ ယုံၾကည္ခ်က္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ကြယ္
လေပၚမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ပုံ
ေဂၚဘာခ်က္နဖူးမွာ ျမန္မာျပည္ပုံ
အခုက်မဘယ္သူကို မဲေပးရမလဲ
ျငင္းစရာမရွိ
ဒီအခန္းမွာ မင္းနဲ႔ငါသာရွိ
တစ္ေခါက္ၿပီးေတာ့ တစ္ခါ
ခ်စ္ရတာ
ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ထုိင္ခုံလုသေလာက္
ပိုက္ေဘာမိေနတဲ့ ၂ရာတန္အစုတ္ကုိ ျပန္ထုတ္ရသေလာက္
ကဲပါ
သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကုိထိန္းသိမ္းတဲ့အေနနဲ႕
ငါတုိ႔လည္း ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္အစား….

မိုးဆတ္