from: dart.fine-art.com

_______________________________________________________________________

မိုးၾကီး ရြာေနသလို မိုးၾကီး ရြာခ်ေန ေပသည္။ သံုးရက္ ဆက္တိုက္ တတိယမိုးသည္
မနက္ႏွင့္ မြန္းတည့္ တစ္ခ်က္ လင္းထိန္ အနားယူလ်က္ တစ္ဖန္ မြန္းလြဲမွ ဆက္တိုက္ ရြာသြန္းေလရာ
ခါတစ္ရံ ေလမ်ားပင္ ပါေသာေၾကာင့္ သစ္ကိုင္းက်ိဳး သစ္ရြက္စိမ္း ေၾကြလ်က၊္ ထီး မိုးကာလန္လ်က္ ၊
အက်ၤီလံုခ်ည္၊ စကပ္ကြဲ ေဘာင္းဘီတို လြင့္လ်က္၊ ၾကက္သီး ထကာ ပုခံုး ဆတ္ဆတ္တုန္၊
ေမးခိုက္ခိုက္ တုန္ရီလ်က္ အမ်ားၿပည္သူတို႔ သြားလာ လုပ္ကိုင္ မပ်က္ ရွိၾကေလသည္။

သူသည္ (သို႔မဟုတ္) စိုးမိုးထြန္း ေခၚ ဆန္းညြန္႔သိန္းကေလးသည္ ေနာက္ေဖး ၿပဴတင္းမွ
ေရေၿမာင္းၾကီး အတြင္းသို႔ အမိုးအဖီ ဆင္ေၿခ
ေလ်ာ အတိုင္း ရြာသြန္းလ်က္ရွိေသာ မိုးကို မိုးထဲမွ တဆင့္ ၾကည္႔ရႈရင္း ေနာက္ဆံုးဘူးလက္
ဂြဒ္ဘိုင္ ႏွင္းဆီေဆးလိပ္တိုကို လူၿမင္သူ
ထင္ဖြာရွိဳက္လ်က္ မီးခိုးလံုးၾကီးမ်ား အင္ႏွင့္ အားႏွင့္ မႈတ္ထုတ္ ေနေလသည္။

စိတ္အစဥ္တြင္ ေအာက္ေမ့ သတိရမႈ မွတ္ဥာဏ္မ်ား၊ ၿဖစ္မလာေသးေသာ ေစစားမႈမ်ား
မိုးထဲတြင္ပင္ အမွ်င္တန္းေနေပၿပီ။
အာေခါင္မွ ကန္ထြက္လာေသာ အစီခံ ကြ်မ္းနံ႔မီးခိုးလံုးကို ခါးသီးစြာ ဟပ္ထုတ္လိုက္ၿပီး
ဖက္ကြာေနေသာ ေဆးလိပ္တိုဖင္ၿပတ္ကို
၄င္းမိုးထဲသို႔ပင္ လႊင့္ပစ္ ျငိမ္းသတ္လိုက္ေလသည္။ အေတြးစဥ္ အမွ်င္တန္းကိုလည္း ေလထဲမွာပင္
ဖ်က္သိမ္းလိုက္သည္။
ၿပီးေနာက္ စာရြက္ၿဖဴၿဖဴမ်ားရွိရာ မင္းဘူး ဦးဩဘာသ စားပြဲပုေရွ႕ အေရာက္ တင္ပ်င္ေခြထိုင္ခ်လ်က္
ေအာက္ပါ အတိုင္းစတင္
ေရးသားေလေတာ့သည္။

၁။ စိန္ေခၚေနသလိုမ်ိဳး ထပ္မံေပၚေပါက္လာၿပန္ေသာ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကအတိုင္း ထိုအရာ
၂။ ထိုအရာၿဖင့္ ဆက္စပ္ပတ္သက္လမ္းေၾကာင္းအလိုက္ ၿဖစ္ႏိုင္ေၿခမ်ား ေတြးထင္ၿမင္ေယာင္မႈ
၃။ ထြက္ခြာဖယ္က်ဥ္ေနေသာ မိမိ၏ ေနာက္ဆံုး ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မည့္ မ်က္ႏွာ

ေရးသူ-လူဆန္း
ဂ်ဴလိုင္-၂၀၁၁

(၁)

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က လိေမၼာ္သီးေလး တစ္လံုးကို ကြၽန္ေတာ္ သတိရေနမိသည္။ အဲဒီတုန္းက ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ညတစ္ညမွာပါပဲ။ ၿမိဳ႕ရဲ႕လမ္းေပၚမွာ အ႐ႈပ္အေထြးမ႐ွိ၊ ပကတိ ႐ွင္းလင္းေနဆဲ၊ အသံ ဆူညံမႈလည္း ကင္းပလို႔ေပါ့။

(၂)

ေဆာင္း၏ ေျမာက္ေလ ေအးဒဏ္သည္ အေႏြးထည္ ေကာင္းေကာင္း မ႐ွိေသာ ကြၽန္ေတာ့္ တစ္ကိုယ္လံုးအား ႐ိုးတြင္းခ်ဥ္ ဆီ ခိုက္ ေအာင္ ႏွိပ္စက္ ေနေတာ့၏။ ညကား ႏွင္းတို႔ျဖင့္ ျဖဴလ်က္။ ဓာတ္တိုင္ေျခရင္း၌ မာက်ဴရီမီးလံုးမွ အလင္းေရာင္ လဲက်ေသဆံုးေန၏။ အိမ္တံခါးေတြလည္း ပိတ္ကုန္ၾကၿပီ။ တအားညႇစ္ေအာ္လိုက္တဲ့ ဟိုးအေ၀းႀကီးက ေမာ္ေတာ္ကား စက္သံဟာ က်ယ္ရာကတိုး၊ တိုးရာကေ၀း၊ ေ၀းရာက ေပ်ာက္သြားေပမယ့္ ေနာက္မီး နီရဲျခင္းကေတာ့ လင္းၾကည္၀င္းပလို႔။

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က လိေမၼာ္သီးေလးတစ္လံုးကို ေတြ႕ခဲ့တဲ့ေနရာ ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေရာက္ေနၿပီ။

(၃)

ဟိုတုန္းကလိုပင္ လမ္းခ်ိဳးေကြ႔တစ္ခု၌ ဆိုက္ကားတစ္စီး ရပ္ထားလ်က္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ ပလက္ေဖာင္းေဘးမွာေတာ့ အမိႈက္တစ္စပင္ မ႐ွိ၊ လိေမၼာ္သီးေလးေရ မင္းဘယ္မွာလဲ။ အခုေတာ့ တစ္ခုခုကို တမ္းတေပမယ့္ စိတ္အင္အားဟာ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ခဲ့ၿပီ။ “ေရစိုေနတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လို ဒုကၡေတြစြတ္စိုလာတဲ့အခါ ဘ၀ဟာ ပိုမိုေလးလံလာတယ္” – ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိခဲ့ၿပီ။

လူေနအိမ္ေတြရဲ႕ အမိုးေပၚမွာ ႏွင္းေတြေ၀လို႔ပါလား၊ ႏွင္းေတြေ၀မွျဖင့္ကြယ္။ လိေမၼာ္သီးေလးေရ၊ ကြၽန္ေတာ္ဟာ လိေမၼာ္သီးကို ခ်စ္ခဲ့တယ္၊ ဒီဇင္ဘာကို ခ်စ္ခဲ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ခဲ့တယ္။

အေရာင္ဆိုတာ စားၾကည့္လို႔ မရသလို အခ်ိန္ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္မပိုင္စိုးခဲ့။ ဤသို႔ျဖင့္ ေန႔သစ္မ်ားသည္ ျမန္ျမန္ႀကီး ေရာက္လာေတာ့၏။ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပင္ သိပ္မၾကာလိုက္ဟု ေတြးေနရင္း ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ႏွင္းပင္လယ္ျပင္ႀကီးကို ကူးျဖတ္ေနမိေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးမွာေတာ့ ေဆာင္းဟာလွပစြာ ကိုယ္ထင္ျပလာျပန္ၿပီ။ ျမမိႈင္းေသာညမွာ စာအုပ္မ်ားမွတစ္ဆင့္ သိရေသာ ၀င္႐ိုးစြန္း ရာသီဥတုကဲ့သို႔ အေအးပိုကဲလာ၏။

အံကိုႀကိတ္ကာ ခံေနရၿပီေပါ့။

ႏွလံုးေသြးမ်ားလည္း ခဲမတတ္ဘဲ။

ဂစ္တာတီးေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၏ ႏႈတ္ခမ္းမွ ဖိတ္စဥ္လြင့္က်လာေသာ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ အၾကားအာ႐ံုကို လာ၍ ႐ိုက္ခတ္ေသာအခါ အေႏြးထည္ မ႐ွိေသာ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ မဲ့တဲ့တဲ့ ျဖစ္သြား၏။ ပိုက္ဆံ႐ွိရင္ေတာ့ ေဟာင္ေကာင္လုပ္ ဆြယ္တာအျဖဴေလးတစ္ထည္ ၀ယ္၀တ္ဦးမယ္။

(၄)

ပလက္ေဖာင္းရဲ႕ ေနာက္ဘက္ခပ္က်က် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲက ေထာင့္စြန္းေနရာ စားပြဲတစ္လံုးမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေစာင့္လို႔။ လက္ဖက္ရည္အခါးအိုးမွ ေရေႏြးစီးက်သံမွာ ရပ္နားသြားလိုက္၊ ျပန္လည္ ထြက္ေပၚလာ လိုက္၊ ေဆာင္း တြင္း ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ျခင္းကား ကြၽန္ေတာ္၏ ကုသမႈတစ္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္သည္။

စီးကရက္မွ နီကိုတင္ဓာတ္ေငြ႔မ်ားမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အခန္းက်ဥ္းကေလး၏ ေမွာင္ရိပ္က်ေသာ ေထာင့္ခ်ိဳးမ်ားသို႔တိုင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔လ်က္။ ကြၽန္ေတာ္ကား ျပင္သစ္ကဖီးဆိုင္မ်ား၌ ထိုင္တတ္သူ ပန္းခ်ီဆရာမ်ားအေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းက ႐ွင္းျပေနသည္ကို စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္ေနမိ၏။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာေတာ့ ႏွင္းေတြေ၀လို႔။ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္းမွာပင္ ႏွင္းမ်ားသည္လည္း ထူထပ္သိပ္သည္းစြာ က်လာ၏။ ဆိုင္ပိုင္႐ွင္ မိန္းမႀကီးက ပ်င္းရိစြာ သမ္းေ၀လိုက္ရင္း ကက္ဆက္ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ရာ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က ေတးတစ္ပုဒ္ ေ၀့၀ဲ၍ ထြက္ေပၚလာေလသည္။

“အလြန္ေအးတဲ့ရာသီ … အလြန္ခ်မ္းတဲ့ရာသီ”

(၅)

“လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ကြာ” – ဟု ကြၽန္ေတာ္က စကားစလိုက္၏။

“အဲဒီတုန္းက အခုလိုသိပ္ေအးတဲ့ ဒီဇင္ဘာရဲ႕ ညတစ္ညေပါ့၊ ငါလဲ အေမေတာ့ အိမ္ျပန္ေနာက္က်လို႔ စိတ္ပူေနမွာပဲလို႔ေတြးရင္း ေျခလွမ္းကို ခပ္သြက္သြက္လွမ္းၿပီး ပလက္ေဖာင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ အိမ္တံခါးေတြလဲပိတ္၊ လူလဲ တစ္ေယာက္မွ မ႐ွိ၊ လမ္းေထာင့္မွာေတာ့ ဆိုက္ကားတစ္စီး ရပ္ထားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆိုက္ကားဆရာကလဲ အိပ္ငိုက္လို႔။

ပလက္ေဖာင္း ေအာက္ေျခနားမွာ ကပ္ေနတဲ့ လိေမၼာ္သီးေလး တစ္လံုး ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ငါအရမ္း၀မ္းသာသြားတယ္။ လူဆိုလို႔ အိပ္ငိုက္ေနတဲ့ ဆိုက္ကားဆရာ တစ္ေယာက္ပဲ ႐ွိေပမယ့္ သူသိမွာစိုးလို႔ လိေမၼာ္သီးေလးကို ဟန္မပ်က္ ခပ္ဆဆကန္ရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာရတယ္၊ သူ႔ကိုလဲေက်ာ္ေရာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲကြာ အခြံႏႊာၿပီး စားပစ္လိုက္မိတယ္၊ လိေမၼာ္သီးကလဲ အရမ္းခ်ိဳလိုက္တာ စားၿပီး ငါ့စိတ္ေတြဟာ အရင္ကထက္ ပိုလတ္ဆတ္လာတယ္လို႔ ကုိယ့္ကိုယ္ကိုထင္ရင္း လမ္းေလွ်ာက္ရတာလဲ ေပါ့ပါးလာတယ္၊ လုပ္ခ်င္တာတစ္ခုကို ဟန္မေဆာင္ဘဲ လုပ္လိုက္ရတာ တကယ္အရသာ႐ွိတယ္ေနာ္၊ သိပ္လြတ္လပ္တာပဲ။”

နားေထာင္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ထင္ျမင္ယူဆခ်က္တို႔ကို ျပန္ေျပာ၏။

“ဒါေပါ့ကြာ၊ တို႔ဗမာစကားပံုမွာ ငတ္မ႐ွက္ဆိုတဲ့စကား ႐ွိသားပဲ၊ လူေတြဟာ ငတ္လာရင္ မ႐ွက္ေတာ့ဘူးကြ၊ မင္းစားခဲ့တဲ့ လိေမၼာ္သီးေလးကို စားခ်င္ရက္နဲ႔ ဟန္ေဆာင္ၿပီး မင္း မစားခဲ့ရင္ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့အထိ ငါေတာ့ မစားမိေလျခင္းလို႔ ေနာင္တရေနမွာေပါ့၊ ငါေတာ့ မင္းလုပ္ရပ္ကို မွန္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တယ္။ ေျမႀကီးေပၚမွာ က်ေနတဲ့ လိေမၼာ္သီး ေကာက္စားေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ၊ သူတစ္ပါးပစၥည္း ခိုးတာလဲ မဟုတ္၊ ပိုၿပီးေတာ့ ပံ့သကူေတာင္ ျဖစ္ေသး၊ မင္းအခုလို ငါ့ကို ဖြင့္ေျပာတာလဲ မင္းကို ငါခ်ီးက်ဴးတယ္၊ တကယ္ေတာ့ လူဆိုတာ မေသခင္သာ ထင္ရာလုပ္ရတာ၊ ေသျပီးေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ရဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားမထိခိုက္ဖို႔ကေတာ့ အေရးႀကီးတာေပါ့”

စကားေကာင္းေနဆဲမွာပင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္႐ွင္ မိန္းမႀကီးလည္း ဆိုင္ပိတ္ရန္ ဟန္ျပင္ေနၿပီ။ အံဆြဲဖြင့္လိုက္၏။ ေငြစကၠဴမ်ားကို ေရတြက္ေနသည္။ ဆိုင္ထဲမွာလည္း လူေတြက်ဲပါးစျပဳခဲ့ၿပီ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ျပန္ရန္ ဟန္ျပင္လိုက္ၾက၏။ အျပင္ဘက္မွာေတာ့ ႏွင္းက သိပ္သိပ္သည္းသည္း ထူထူထပ္ထပ္ က်ေနဆဲ။ သူငယ္ခ်င္းလည္း ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲသြားၿပီ။

(၆)

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က လိေမၼာ္သီးေလး တစ္လံုးကို ေတြ႕ခဲ့တဲ့ေနရာ ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေရာက္ေနၿပီ။

ဟိုတုန္းကလိုပင္ လမ္းခ်ိဳးေကြ႕တစ္ခု၌ ဆိုက္ကားတစ္စီး ရပ္ထားလ်က္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ ပလက္ေဖာင္းေဘးမွာေတာ့ အမိႈက္တစ္စပင္ မ႐ွိ။

“ေဖေဖ သမီးဖို႔ လိေမၼာ္သီး၀ယ္ခဲ့ေနာ္…”

အိမ္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနမည္ျဖစ္ေသာ သမီးေလး၏ အသံလြင္လြင္ေလး နားထဲမွာ ျပန္လည္ပဲ့တင္ထပ္လာေသာအခါ လိေမၼာ္သီးတစ္လံုးေလာက္မ်ား ေတြ႕ေလမလားဟု အာသာငမ္းငမ္း တမ္းမက္စြာျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္႐ွာေဖြေနမိသည္။

ညကား… ႏွင္းတို႔ျဖင့္ ျဖဴလ်က္။ လိေမၼာ္သီးေရ မင္း ဘယ္မွာလဲ။

ကိုေဆြ
၁၉၇၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လထုတ္ မိုးေ၀မဂၢဇင္း၊  ေအာက္တိုဘာလတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့။
လိေမၼာ္သီးတစ္လံုးႏွင့္ ေခတ္ေပၚအာ႐ံုခံစားမႈ ၀တၳဳတိုမ်ား၊ ယြန္းေရႊအိမ္ စာအုပ္တိုက္၊ ၁၉၉၅ခုႏွစ္တြင္ ထပ္မံေဖာ္ျပ။

noted: ကိုမိုးေ၀းရဲ႕ ဖုန္းသံကတစ္ဆင့္ ဒီမနက္(ေမ ၈၊ ၂၀၁၂ခုႏွစ္)ရဲ႕ မနက္ ၁၀ နာရီအခ်ိန္၊ ျပည္မွာ ကိုေဆြ ဆံုးေၾကာင္း သိရ။ မေသခ်င္ေသး။ ရန္ကုန္ကို လာဖို႔ အားခဲထားသူ။ ၾကံဳေနဆဲ ဒုကၡေတြက လြတ္ေျမာက္ျပီ။ ၁၉၄၇-၂၀၁၂။ ကိုေဆြရဲ႕ လိေမၼာ္သီးႏွစ္မ်ားကို အမွတ္ရေသာ အားျဖင့္ လိေမၼာ္သီးတစ္လံုး ကို ျပန္ လည္ ေဖာ္ျပလိုက္သည္။

ဒီသတၱဝါေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ ဘဝကို
ဒီ စြတ္စိုထိုင္းမိႈင္းတဲ့ ေျမာင္းထဲမွာ
စုၿပံဳႀကိတ္ခဲၿပီး တစ္စုတစ္ေဝးထဲ ေနရတဲ့အျဖစ္ကို
ႏွစ္သက္သလား မႏွစ္သက္ဘူးလားဆိုတာ
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အရွင္လတ္လတ္ စားသံုးရတာ
ႏွစ္သက္သလား မႏွစ္သက္ဘူးလားဆိုတာ
ထိတ္လန္႔ဖြယ္ မြတ္သိပ္ဆာေလာင္မႈ ကာလအတြင္း
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား ထားရွိဖို႔ လိုလား မလိုလား ဆိုတာ
သူတို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးမ်ား၊ အာ႐ံုေပါက္မ်ား အားလံုးနဲ႔
ရႊံ႔ႏြံထူေျပာေစးကပ္တဲ့ ဒီကမၻာေသးေသးေလးကို
ခံစားၾကည့္ဖို႔ လိုလားမႈ ရွိ မရွိ ဆိုတာကိုေရာ
အဲဒီ ကမၻာဟာ အေတာ္ႀကီးကို ရြံ႔ေၾကာက္ဖြယ္
ဒီမွာ ဒါထက္ ဘာမွ ပိုမလုပ္ႏိုင္အပ္ေသာေနရာ။

ခ်က္ကိုစလိုဗက္ကဗ်ာဆရာ “မီ႐ိုဆလဗ္ ဟိုးလဗ္” ၏
“အျပင္းအထန္ ခံစားရျခင္း” ကဗ်ာမွ . . .

အစီအစဥ္
၁။ ကိုယ္႕အတၱေပၚ ကိုယ္ျပန္ေခ်ာ္လဲျခင္း
၂။ ေဆာင္းရာသီရဲ႔ ေနာက္ေန့မ်ား (အပိုင္း – က)
၃။ ေဆာင္းရာသီရဲ႔ ေနာက္ေန့မ်ား (အပိုင္း – ခ)
၄။ ရင္ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္
၅။ ယစ္မူးျခင္းမ်ား
၆။ ေနပူထဲက ေခြး႐ူးတစ္ေကာင္ (အပိုင္း – က)
၇။ ေနပူထဲက ေခြး႐ူးတစ္ေကာင္ (အပိုင္း – ခ)
၈။ ကြ်န္ေတာ္႕ရဲ႔ ယခုအခ်ိန္
၉။ နိဂံုး ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ

၁။

အေတာင္ေညာင္းေနတဲ့ လင္းတတစ္ေကာင္
အရက္ဆိုင္မွာ ထိုင္ေဟာင္ေနတယ္
ေရွာင္ေျပးလို႕ လြတ္မတဲ႕လား
ေရွာင္ေျပးလို႔ လြတ္မတဲ႕လား
ေရွာင္ေျပးလို႔ လြတ္မတဲ႕လား
ကိုယ့္ကိုယ္ကို လႊတ္မခ်ခ်င္စမ္းပါနဲ့။

ယမာကာတစ္ခြက္ကို တပ္မက္ႏွစ္ၿခိဳက္
အႀကီးစား မိုက္မဲမႈတစ္မ်ိဳး
ငါက
ကမၻာ့ဝင္႐ိုးစြန္းေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားမယ့္
အာကာသလြန္းပ်ံယာဥ္တစ္စင္း
မင္းက
အဆိပ္ျပင္းတဲ႕ ႏွင္းဆီတစ္ပြင္႕
ပါးျပင္းေထာင္တတ္တဲ႕
ဟန္ေဆာင္မႈေတြၾကားထဲ
က်ယ္ေလာင္စြာ အျပဳစားခံခဲ႕ရတယ္။

ဘာကိုယံုရမွာလည္း
“လံုၿခံဳမႈ . . .” တဲ့
“ဘဝ အာမခံခ်က္ . . .” တဲ့
လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘဝကို
ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးက
အာမခံခ်က္ေပးႏိုင္မွာလဲ။

အခ်စ္ကို ယံုလို႔
ျမစ္ထဲ ခုန္ခ်ခဲ့တာပဲ
ဒါ စံုလံုကန္း ဝါဒတဲ့လား
ေျဖရွင္းမျပႏိုင္တာ ခြင္႕လႊတ္ပါ။

မရွိတဲ့တရားကို
အသိမွားေတြနဲ့
မဟားဒယား တြန္းရွာ
အဆံုးမွာ ကိုယ္႕အမည္ ကိုယ္ ျပန္သတိရ
ဒီ့ထက္ စိတ္ခ်ရတာ ဘာရွိေသးလို႕လဲ။

ဒီလိုနဲ႕သူဟာ
သီခ်င္းေတြကို ခ်စ္ခဲ႕တယ္
သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခ်စ္ခဲ႕တယ္
လက္ဖက္ရည္ကို ခ်စ္ခဲ႕တယ္
” . . . . . . .” ကို ခ်စ္ခဲ႕တယ္။

၂။

ရင္ကြဲနာက်ေနတဲ႕
ဂစ္တာတစ္လက္ရဲ႕သက္ျပင္းခ်သံ
(အရင္ကလိုပဲ) သန္မာပူေႏြးဆဲပါပဲ။

အေရခြံအေဟာင္းေတြေၾကာင့္
ရြဲ႔ေစာင္းမႈ ပိုမိုျပင္းထန္
ေဟာဒီ ကႏၲာရေကာင္းကင္မွာ
အထီးက်န္ပ်ံသန္း
ခံႏိုင္ရည္က ဆံုးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္။

မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေတြ႔ဆံုမႈ
သူမရဲ႕႐ုတ္တရက္ အၿပံဳး
ေျခလွမ္းေတြ အသက္ရွဴႏႈန္းေတြလြဲမွား
အားနာလိုက္တာ ညေနခင္းရယ္။

နားလည္ႏိုင္ပါ့မလား
႐ိုးသားစြာ ေသခ်ာ
မွန္ကန္စြာ ေရာင့္ရဲ
ေၾကကြဲစြာ ပြင္႕လင္း
မ်ဥ္းေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္းေပၚမွာ . . .

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေျဖာင့္ခ်က္ထက္
ေငြစကၠဴတစ္ရြက္က ပိုအေရးႀကီးသလား
ကြ်န္ေတာ္ လက္နက္ခ်မိေတာ႕မလို႕။

သခ်ၤာညံ့တဲ့ သာမန္လူ
အဲဒီ မာေၾကာမႈေတြနဲ႔ပဲ
ေလာကကို ဆုပ္ကိုင္
ဘယ္ေနရာကို “ေအာင္လံ” စိုက္ႏိုင္ခဲ႕ပါသလဲ
ခံတပ္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၿပိဳလဲက်ခဲ႕ရတယ္။

ဟန္ခ်က္ပ်က္ ေန႔ရက္ေတြအတြက္
ဘယ္သူ႔ကိုမွ စြဲခ်က္မတင္လို
ေန႔စဥ္ ၿမိဳခ်ခံေနရတဲ့ လူ႔သက္တမ္း
ေခ်ာက္ကမ္းပါးစြန္း ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။

၃။

လႊတ္မခ်ရဲေပမယ့္
ဘယ္ႏွစ္ခါ လြတ္က်ခဲ့ၿပီလဲ။

လႊတ္မခ်ရဲေပမယ့္
ဘယ္ႏွစ္ခါ လြတ္က်ခဲ့ၿပီလဲ။

ေႏြးေထြးလံုၿခံဳတဲ့ တြင္းတစ္တြင္း
ျပင္းျပစြာ ေတာင့္တ
ေစာင့္ေနရတာ မပ်င္းဘူးလား
မစဥ္းစားရဲတာကိုက
အားနည္းခ်က္တစ္ခုပဲ။

“ခ်စ္ျခင္း” ကို ေမွ်ာ္လင္႕
တရားသျဖင္႕ ေတြးေခၚ
ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ အေသအခ်ာ ရွိခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ညေနဆို
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ ဝင္ေခြေနတတ္တဲ့
ေျမေပြးတစ္ေကာင္ အဆိပ္ မရွိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႕။
မိုးတိမ္ေတြေအာက္မွာ
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္ေနရတာ
ရွက္စရာ မေကာင္းဘူးလား။

ေလာကႀကီးကလဲ
သူမရဲ႕ ေပါင္တံလွလွေပၚမွာ
ဟန္ေဆာင္မႈေတြကိုတင္လို႔
သူကလည္း သူ့ကိုယ္သူ ဖံုးကြယ္လို႔
ငါကလည္း ငါ့ကိုငါ ဖံုးကြယ္လို့
႐ံႈးမယ္ဆိုတာ သိၿပီးသားပါ။

ညကေတာ႕
ျပည့္လုဆဲဆဲ လေရာင္ေအာက္မွာ
ကိုယ္႕အရိပ္ကိုယ္ ေၾကကြဲစြာ တိမ္းေရွာင္ရင္း
ေၾကကြဲစြာ တိမ္းေရွာင္ရင္း . . .
တိမ္းေရွာင္ရင္း . . .

၄။

မနက္မိုးလင္းေတာ႕
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ဝင္လာတယ္
သူ႕ကိုယ္ေပၚမွာ နာေရးေၾကာ္ျငာကိုတပ္ဆင္
အာ႐ံုျမင္ဂီတ
ဒါဟာ ဇာတ္ရဲ႕အစ
ႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲ က်လို့ရယ္ . . .

သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ လြဲေခ်ာ္မႈ
ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ကုန္းကိုက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေဒါသျဖစ္
လက္နက္ကိုင္ စစ္တပ္ေတြထက္
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႕ အခ်စ္
ကမၻာစစ္ႀကီး ႏွစ္ခုထက္
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႕ အခ်စ္
ေဟာဒီေခတ္ရဲ႕ ရာဇဝတ္ေကာင္။
ငါ က်ယ္ေလာင္မိခဲ့တယ္
ငါ က်ယ္ေလာင္မိခဲ့တယ္
ငါ က်ယ္ေလာင္မိခဲ့တယ္
ဟန္မေဆာင္တတ္တာ အားနည္းခ်က္ပဲ

ဆံုး႐ံႈးမႈမ်ိဳးဆက္ထဲက
အကြပ္မ်က္ခံ လူငယ္တစ္ေယာက္
သူ႕ကို သူမ ဘယ္ေလာက္ သေဘာေပါက္သလဲ
တိုးလွ်ိဳေပါက္ ျမင္ႏိုင္ပါ့မလား
ကိုးကြယ္စရာ ဘာသာတရားအသစ္ကို ေမွ်ာ္လင္႕
အသစ္စက္စက္ ဦးေႏွာက္ေတြကို ေမွ်ာ္လင္႕
မီးလွ်ံၾကားက ပင့္ကူတစ္ေကာင္
ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ကတိေတြ ေပးေနမိရဲ႕။

ရင္ထဲက သူလွ်ိဳမရယ္
ေဝခြဲမရမႈေတြဟာ ငါ့ကို ဆြံ႔အေစပါတယ္
ေျပာစရာ စကားတစ္ခြန္းအတြက္
တြန္းအားက ဘာမ်ားပါလဲ
ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္း ယူခဲ့စမ္းပါ။

အေလးခ်ိန္ရွိတဲ့လူ
သူ႔ကိုယ္သူ တာဝန္ယူႏိုင္ပါစ
ေဟာဒီ ႏြံအိုင္ထဲမွာ
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ကိုယ္ေဖာ့ေနႏိုင္မွာလဲ
တည္းတည္းေလးပဲ က်န္ေတာ့တယ္ ….

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရဲ႔ ဟာလာဟင္းလင္း စားပြဲမ်ား . . .
ေပါ႕ပ်က္ပ်က္ သတၱဳေရေႏြးခရားမ်ား . . .
အသံမဲ႕ ဘာသာစကားမ်ား . . .
. . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . .
အားဍ . . . . . . . . .
ဒီလိုနဲ႔ ညေနခင္းတစ္ခု ကြ်ံက်သြားတယ္
မစြန္႔စားရဲေသးတဲ႕
အသည္းကြဲ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္
လက္ဖက္ရည္က်က်တစ္ခြက္ ေသာက္မိျပန္ေပါ့။

၅။

ျမင့္သထက္ ပိုျမင့္မား
ေလရဲ႕ ေျမႇာက္စားမႈမွာ
ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ လက္မွ လြတ္သြားေသာ
မိုးပ်ံေဘာလံုးတစ္လံုး။

ျဗဳန္းဆို ညေနခင္းရြဲ႕ေစာင္း
ေခါင္းေလာင္းသံမ်ားဖိတ္စင္
အေမွာင္ရိပ္ေတြဝင္လာၿပီ
ငါ့ရဲ႕တိတ္ဆိတ္မႈေတြေၾကာင္႕
ငါ ေစာင့္ေနရျပန္ေပါ့။

ရြံစရာ ဝန္စည္စလယ္ေတြနဲ႔
ေခတ္ႀကီးတစ္ခုလို ပ်က္ခဲ႕ၿပီလား
အခ်စ္ ပလႅင္ေပၚ
လည္စင္းေပးခ်င္တဲ့ သိုးငယ္
ခပ္လြယ္လြယ္ ဘာသာရပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

မာေၾကာတဲ႕ ေဝဖန္ေရးေတြၾကား
အေလးခ်ိန္မဲ့စြာ
ပမာဏမဲ့စြာ
ပံုသဏၭာန္မဲ့စြာ
အသံမဲ့ ေဒသတစ္ခုသို့ အေရာက္
ေၾကာက္စိတ္တစ္ခုထဲနဲ႔
ေနရဲခဲ့ပါၿပီ။

ေဟာဒီမွာ ေသျခင္းတရားနဲ့ လဲလွယ္ဖို့
သကၠရာဇ္ နည္းနည္းပါးပါးနဲ့
စားျြကင္းစားက်န္ေတြပဲ ရွိပါတယ္။
အခုေတာ႕ ကမၻာ့ ဆြဲငင္အားမွ
ေခတၱ ကင္းလြတ္သြားေသာ . . .
. . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . .

၆။

႐ူးသြပ္မိုက္မဲမႈလို႔ ထင္ရတဲ႕
မိမိကိုယ္ကို ကဲ့ရဲ႕ျခင္းမ်ား
အေရျပားမ်ား ယားယံ
လက္ဖက္ရည္ေသာက္သလို သာမန္ကိစၥ
တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တယ္ဆိုတာ
လြယ္တာမွတ္လို႕။

လွ်ပ္တစ္ျပတ္ ေျပာင္းလဲျခင္းမွာ
အေလာင္းတစ္ေလာင္းလို ေအးစက္ေတာင့္တင္း
မေျဖာင့္မတ္ေပမယ့္
အတၱစင္႐ံုမွ်
ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့တဲ႕ လူသားတစ္ဦး
တိုးလွ်ိဳေပါက္နယ္ထဲကို ပူးကပ္ဝင္ေရာက္ခဲ့။

နားေထာင္ေနရတဲ႕ သီခ်င္းေတြကလည္း
လည္ပင္းကို လာစြပ္တဲ့ ႀကိဳးကြင္းေတြလို

ကိုယ္႕တြင္းကိုယ္တူးၿပီးပါၿပီ
ကိုယ္႕တြင္းကိုယ္တူးၿပီးပါၿပီ

ခံတြင္းပ်က္ေနတဲ႕ ေၾကာင္နဲ႔
အေတာင္ပံ က်ိဳးေနတဲ့ ဇရက္
တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြလို ျပင္းထန္
သံသယေတြေျခာက္လွန္႕
လက္ဝါးျဖန္႔ဖို႔ကို စဥ္းစား
႐ိုးသားမႈနဲ႔ အခ်ိန္ကာလက
ဘဝေတြကို ျပဳျပင္မြမ္းမံေပးႏိုင္မလား။

ခုေတာ့
တစ္ေယာက္က ဘဝမွာ ေနာက္ေက်ာမလံုသူ
တစ္ေယာက္က ဘဝမွာ ေနာက္ေက်ာဓားထိုးခံရဖူးသူ

ေန႔စဥ္ ျမင္ၾကမွာပါ
ေဟာဒီ ကားစင္ေပၚမွာ
အရွင္လတ္လတ္ မီးတင္႐ိႈ႔ခံေနရတာ
ငါပဲ။

၇။

အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးတဲ႕ ကာလ
ပိုက္ဆံ နည္းနည္းပါးပါးနဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေမွ်ာ္လင္႕
ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ ယစ္မူးခြင့္
အဲဒီ ပန္းပြင့္ ဘယ္ေတာ့ပြင့္မွာလဲ
အဲဒီ ပန္းပြင့္ ဘယ္ေတာ့ပြင့္မွာလဲ။

လက္ဖက္ရည္ ဂါလံမ်ားစြာ
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္စြာ ၿမိဳခ်
တစ္လၿပီး . . . . . . တစ္လ
ေနာက္တစ္လ
႐ုန္းမရႏိုင္တဲ႕ ေက်ာ့ကြင္း
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညႇင္းဆဲေနရတာ
ေဟ့ေကာင္! မင္း မပ်င္းဘူးလား။

ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ႕ ေတးဂီတေတြ
ငါ့ ဘဝမွာ ရွိမွ ရွိပါ့မလားလို႔ဆိုတဲ့
သံသယေတြနဲ႔
ငါ မေျပာျဖစ္ေသးတဲ့ စကားေတြ . . .
ငါ မမက္ရဲေသးတဲ့ အိပ္မက္ေတြ . . .
လွ်ိဳ႔ဝွက္စြာ သိမ္ငယ္ခဲ့ရ
မေျပလည္မႈ ေန႔ရက္မ်ားရဲ႔
ေၾကျငာခ်က္တစ္ေစာင္ မထုတ္ျပန္မီ . . .။
ခြင့္လႊတ္ပါကြာ
ခုလိုအခါမွာ ကိုယ္႕အထုပ္ကိုယ္ ေျဖျပရတာ
နည္းနည္းေတာ့ ရွက္စရာေကာင္းပါတယ္။

သင္းေခြခ်ပ္တစ္ေကာင္လို
ေနတတ္ခဲ့ရင္ေတာ့ အေကာင္းသား . . .။
ခုေတာ့ ငါ့ ကိုယ္ငါ ပိတ္ေလွာင္ထားတာပဲ
ပိုခ်စ္စရာ ေကာင္းမလားလို႔။

၈။

မိုးအံု႔ ညေနရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲက
လပ္ဟာမႈဝိညာဥ္
ေမတၱာတရားရဲ႔ ဆြဲငင္မႈမွာ
သူ႕ရဲ႕ယူႀကံဳးမရ ဟင္းလင္းျပင္
သက္ညႇာစြာ စီရင္ခ်က္ ခ်ပါေတာ့။

တိုက္ဆိုင္မႈေတြ အလယ္မွာ
မမိုက္ကန္းရဲခဲ႕ပါ
ဝမ္းနည္းရမွာကို သိပါတယ္
ခုလို ဖံုးကြယ္ေနရတာကိုက
ပိုမို ေၾကကြဲဖြယ္
ဘာမွမတတ္ႏိုင္ျခင္း ပင္လယ္။

အထီးက်န္
အထီးက်န္
အထီးက်န္ . . . တဲ႕
ဒီအသံက က်ယ္လြန္းအားႀကီးတယ္
ေသြးသားေတာင္းဆိုမႈ သက္သက္နဲ့ေတာ႕
အဲဒီ ဖန္ခြက္ထဲ ခုန္မဆင္းရဲပါဘူး။

ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ အလိုလိုက္မိတဲ႕
ေခါင္းငိုက္စိုက္နာရီေတြ
ေဟာဒီ တစ္ေႏြလံုး
သူ႕ခမ်ာ အရည္ေပ်ာ္ေနရွာတယ္
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရဲ႕ ခပ္နိမ့္နိမ့္ ထိုင္ခံုေပၚမွာ။

ဘာျဖစ္လို႔ ရင္းႏွီးဖို႔ ဝန္ေလးေနတာလဲ
တစိမ္းဆန္ဆန္ ေနထိုင္ျခင္းဟာ
ပ်င္းစရာေကာင္းပါတယ္။

ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ မဖန္တီးႏိုင္တဲ့ အေနအထား
အဲဒီ တံတားက စိတ္မခ်ရဘူး
အႏိုင္မရခဲ႕တဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲေတြ . . .
ေန႔စြဲေတြ . . .
. . . . . . . . . ။

အဆံုးအစြန္အထိ စြဲလန္းခဲ့
အဆံုးအစြန္အထိ စြန့္လႊတ္ခဲ့
အစြန္းႏွစ္ဘက္ကို ဆက္သြယ္ထားတဲ႕ မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္း
ေခါင္းမာမႈေတြနဲ့ ေပ်ာ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ႕ပံုက ဆန္းၾကယ္လွေပရဲ႕။
ခုေတာ့ ထြက္ေပါက္မဲ့စြာ
သူ႕ဆာေလာင္မႈကို ဘယ္သူၾကားႏိုင္မွာလဲ
အခြင့္အေရးနဲ႕ အစြမ္းအစ
မညီမွ်ေသးခင္ . . .
. . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . ။
ငွက္ေပ်ာသီးတစ္ဖီးေလာက္မွ
မႀကီးက်ယ္ႏိုင္သူတစ္ေယာက္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သစၥာေဖာက္ဖို႕ဆိုတာ
သိပ္ေနာက္က်ေနၿပီ။

၉။

ေရေျမြတစ္ေကာင္လို ေနႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ႕ အေကာင္းသား
မိေက်ာင္းတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနတာက ခက္တယ္။

ေလာေလာဆယ္ ေန႔ရက္ေတြကေတာ႕
ဗြက္အိုင္ေတြထဲမွာပါပဲ
ဒါေတာင္မွ ေသြးမပ်က္တတ္ေသးတာ
မိုက္တြင္းနက္တယ္ ဆိုမလားပဲ။

ကိုယ့္ေပ်ာ့ညံ့ခ်က္ေတြအတြက္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကန္႔ကြက္
ဘာကိုမွ မိမိရရ မဆုပ္ကိုင္ျဖစ္ေသးတဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔
တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ၾကက္ေျခခတ္ခဲ႕ရ

ညေပါင္းမ်ားစြာ . . .
“စေတးရမယ္ . . .
စေတးရမယ္ . . .”
အဲဒီလိုေတြးမိျပန္ေတာ့
ေလာင္းကစားသမားရဲ႕ ပံုေအာမႈမ်ိဳးကို
ကိုးကြယ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ့
နည္းနည္းခ်င္းေတာ့ ဖဲ့မေပးႏိုင္။

ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းကို အျပစ္ မတင္ပါနဲ့
ဘဝကို နာၾကည္း ၿငီးေငြ႔စြာ
တစ္ေယာက္က ေျပာေတာ႕
“ဘဝဟာ မေသခ်ာေတာ႕ဘူး . . .” တဲ႕
ဒုကၡေတာအုပ္ထဲမွာ
မင္းဘဝေလး မိုးမခ်ဳပ္ေစလိုတဲ႕ ေစတနာ
ခြင့္လႊတ္ပါကြာ . . . ။
စကားလံုးေတြကို အားျပဳေနရတာ
ရြံစရာေကာင္းလွပါတယ္
ေလာကရဲ႕ ရြဲ႕ေစာင္းမႈ ထုသြင္ႀကီးထဲမွာ
စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ဖတ္
မိမိရဲ႕ ေၾကာင္ေတာင္ကန္း စိတ္ဓာတ္ကို ပ်က္ရယ္ျပဳ
ယံုၾကည္မႈဆိုတာ တစ္ခုထဲနဲ႔
ေဟာဒီ ကမၻာႀကီးေပၚက
တစ္စံုတရာကို ရယူခ်င္မိတာပါ။

လွသန္း

noted: ၈၀ျပည္လြန္ ၉၀မတိုင္မီမွာ ကိုလွသန္း(ၾကည္ေမာင္သန္း) ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ေဖာ္ေ၀းနဲ႔ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈကို အမ်ားၾကီး ေတြ႕ရသလို ေအာင္ခ်ိမ့္ၾသဇာလည္း မကင္းႏိုင္ခဲ့ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် မေဖာ္ျပဖူးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ကိုလွသန္း ကြယ္လြန္ျခင္း ေျခာက္လျပည့္ အေနနဲ႔ ကိုမိုးေ၀းရဲ႕ ႏွစ္ကာလမ်ားက စာအုပ္ ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။
လွသန္း နာမည္နဲ႔ ပထမဆံုး ထြက္လာတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ပါ။

အသည္းကြဲ ဘ၀ပ်က္ ကဗ်ာ။ ဒီလိုပဲ လြယ္လြယ္ ဆိုရမလား။ (ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ေျပာသလို) ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာလား။
ဒီကဗ်ာကို ဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာ ေသြးတိုးပါတယ္။ ရင္ဘတ္ကို ဖိထားမိပါတယ္။
တိုက္ဆိုင္ခ်င္မွ တိုက္ဆိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုခံစားရလို႔ပဲ ဒီကဗ်ာကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။
တင္ဖို႔ေပးတဲ့ ကိုမိုးေ၀းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေတာေက်ာင္း

ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ စာတစ္ပုဒ္၊ အေရးအသား တစ္ပုဒ္ကို ေတြ႕ေနၾက ပံုစံမဟုတ္ဘဲ အထူးသျဖင့္ စာသားေတြ အဆက္အစပ္ မဲ့ေနတာ စလယ္ဆံုး ညီညြတ္မႈမရွိတာ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ အဓိပၸါယ္ေတြ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ ျဖစ္ေနတာ သဒၵါအားျဖင့္ မွားယြင္းေနသေယာင္ ထင္ရတာ ေနာက္ဆံုး ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာမွာ ျမင္ေတြ႕ရမွာျဖစ္တဲ့ စာသားေတြကို ေနရာခ်ထားတာ ျဖတ္ညပ္ကပ္ လုပ္ထားတာ တျခား(သိပၸံ၊ သခၤ်ာ) နယ္ပယ္က ေဝါဟာရေတြ သေကၤတေတြ ပါလာတာ ကိန္းဂဏန္းေတြ ျမွားေတြ မ်ဥ္းေတြ ရုပ္ပံု သေကၤတေတြ ပါလာတာ စသျဖင့္ ေတြ႕ရလို႔ရွိရင္ ဒီစာ/ကဗ်ာ/အေရးအသားဟာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ လက္ရာ တစ္ခုပဲလို႔ ထင္မွတ္ၾကမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါျဖင့္ မဟုတ္လို႔လား ဆိုေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္၊ လံုးဝ မဟုတ္ပါဘူး။

၉ဝခုနစ္အလြန္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ (စာေပေလာကမွာ) လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ဆိုင္ရာ နည္းနာနိႆယ ျဖန္႔ခ်ီမႈေတြဟာ ဒီလို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္အေပၚ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ေတြကို စြဲျမဲ ခိုင္မာေစခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ဆိုတာ လူ နားမလည္တာ ရိုးရိုးမက ဆန္းဆန္း ကတာ၊ နငယ္မွာ အျမီးတပ္တာ၊ စတန္႔ထြင္တာ၊ စိတ္ကူး တည့္ရာ လုပ္တာ စတဲ့ နားလည္ထား ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ကာတြန္းေတြ လူရြင္ေတာ္ ေတြရဲ႕ ျပက္လံုး ထုတ္စရာ အထိ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၉ဝခုနစ္ အလြန္ေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အမ်ားဆံုး ဖတ္ရႈခဲ့ရတဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္နဲ႔ စပ္လ်ဥ္းတဲ့ စာေပေတြ ဆိုတာ ဒီလုိ ဗရမ္းဗတာ ႏိုင္တဲ့ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈတစ္ခု မဟုတ္မွန္း ခံစား နားလည္ႏိုင္ေပမယ့္ တလြဲ ဆံပင္ေကာင္း ေရးသား ပို႔ခ်မႈ တခ်ိဳ႕ေၾကာင့္နဲ႔ ေနာက္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကို ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ထင္မွတ္ေအာင္ တြန္းပို႔ခဲ့တဲ့ ဒီ (၉ဝအလြန္ ဝန္းက်င္)တုန္းက တင္သြင္းခဲ့ ေရးသား ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ လက္ရာေတြက ပံုသဏၭာန္ ဆိုင္ရာ အစြန္းေရာက္ တီထြင္မႈကို အမ်ားဆံုး ေဖၚေဆာင္ ခဲ့ၾကလို႔ပဲ။ ဒါဟာ ဘယ္လို ဘာေၾကာင့္ ဒီမွာ ဒီလိုျဖစ္ခဲ့သလဲ မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဒါဟာ အေနာက္တုိင္းက ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ပထမ မ်ိဳးဆက္ေတြရဲ႕ စမ္းသပ္ တီထြင္မႈေတြနဲ႔ မလြတ္ကင္းဘူး ဆိုတာေတာ့ သိလာရတယ္။

ပထမ မ်ိဳးဆက္ေတြ အေနနဲ႔ တည္ရွိဆဲ စာေပ လက္ရာေတြကေန ရုန္းထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစား ၾကည့္တဲ့အခါ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် အရွိဆံုး ဖန္တီးမႈ တစ္ခုက ပံုသဏၭာန္ဝါဒပဲ။ ဒီ ပံုသဏၭာန္ ဝါဒကို (ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အမွတ္န႔ဲ) အဲဒီတုန္းက (၁၉၇ဝ-၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္) အျမင့္ဆံုး ေရာက္ရွိခဲ့တဲ့ လက္ရာ တစ္ခုကို ထုတ္ျပရရင္ သစၥာနီရ႕ဲ ျမင္းစိုင္းသူမ်ားပဲ။ ကဗ်ာသမား အမ်ားစု သိႏိုင္တဲ့ သစၥာနီရဲ႕ျမင္းစိုင္းသူမ်ားဟာ ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ စာသားကို ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ျပဳျပင္ထားတာတို႔ ရုပ္ပံုနဲ႔ ျပထားတာတို႔ စတာေတြနဲ႔ ေရးစပ္ ဖန္တီး ထားသလို စာဖတ္သူတို႔ ၾကားမွာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ လက္ရာ အျဖစ္ စာဖတ္သူ ေတြက ထင္မွတ္ ဖတ္ရႈခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ (ဆရာ) သစၥာနီ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ျမန္မာကဗ်ာ ေရြ႕လ်ား တိုးတက္ လာပံု ေဆာင္းပါးေတြ ေရးၿပီး ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာ/ စာေပကို မိတ္ဆက္ရင္း အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ခု အေနနဲ႔ နမူနာျပ ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာ ျဖစ္ေတာ့ ဆရာ ကိုယ္တုိင္က ဒီလက္ရာကို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာအမ်ိဳးစား တစ္ရပ္လို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ဟန္ တူတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း က်ေတာ့ ဒီလို ဖန္တီး ေရးဖြဲ႕မႈဟာ အေရွ႕မွာ ရွိႏွင့္တဲ့ စာေပ/ကဗ်ာလက္ရာ ဆိုပါစို႔ ရိုမႏိၲက၊ သရုပ္မွန္၊ ေမာ္ဒန္၊ ေခတ္ေပၚ စတာေတြကို ဆန္းသစ္မႈ အျမင္စိမ္းမႈ သက္သက္နဲ႔ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈ အရသာ ေက်ာ္လႊား ႏိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္ၿပီး (အဲဒီ ၉ဝခုႏွစ္ ေတြတုန္းက) ရွိရင္းစြဲ အစဥ္အလာ လက္ခံထားတဲ့ စာေပ/ကဗ်ာ ျဖစ္မႈ အေပၚမွာပဲ အလုပ္ လုပ္ေနဆဲ ျဖစ္တယ္။ နားလည္ လြယ္ေအာင္ ေျပာရရင္ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာမွာ ျပန္လည္ တည္းျဖတ္ထားၿပီး တင္ျပ ထားျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ ဆိုလိုတာက ျမင္းစိုင္းသူမ်ားဟာ ကဗ်ာ တင္ျပပံု တစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ၿပီး ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ျဖစ္ျခင္း မျဖစ္ျခင္းနဲ႔ မဆိုင္သလို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကို မဟာ စာေပ ပညာရွင္ႀကီးေတြမွ ဖန္တီးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ သိမွတ္ ခံစားမႈမ်ိဳး ရွိေနသူ အတြက္ကေတာ့ ဒီလို ဖန္တီးမႈ လက္ရာဟာ တန္ဖိုး ေလ်ာ့က်သြားဖြယ္ ရွိပါတယ္။ ျမင္းစိုင္းသူမ်ားမွာ ကဗ်ာ ေရးဖြဲ႕ဖန္တီးသူရဲ႕ အတၲနဲ႔ အသိပညာ ဆိုင္ရာ စုစည္းမႈကို ေတြ႕ရတဲ့အျပင္ (style) ဟန္အေျချပဳ Collage ပံုစံေတြ မ်ိဳးပါ ေတြ႕ရတဲ့ အတြက္ ဒီစာအုပ္ဟာ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ လို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထင္ခဲ့သလို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာ စာအုပ္ တစ္အုပ္လို႔ မဆိုႏိုင္ဘူး။ အခု ဒီေန႔မွာေတာ့ ျမင္းစိုင္းသူမ်ားရဲ႕ ကဗ်ာ ဖန္တီးမႈ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ (အေပၚယံ ၾကည့္ရင္) ခပ္ဆင္ဆင္လို႔ ထင္ရတဲ့ ငုအိမ္ထက္ျမက္၊ သည္ေမာ္ႏိုင္၊ ျငိဏ္းေဝ တို႔ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ ျမင္းစိုင္းသူမ်ားထက္ အမ်ားႀကီး က်ယ္ျပန္႔ခဲ့ၿပီလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ဘာသာစကား/စာသားနဲ႔ ရုပ္ပံု ကစားမႈေတြ (အေစာပိုင္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ သမားေတြရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး အျမင္ ပံုသဏၭာန္ဝါဒနဲ႔ (style)ဟန္ အေျချပဳ ဖန္တီးမႈမ်ိဳး) ရွိတယ္ ဆိုေပမယ့္ ဒီလို ဖန္တီးမႈနဲ႔ အတူ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ေလာကအျမင္’ပါ အသားေပး တြဲစပ္ထားတာ ေတြ႕ရတာေၾကာင့္ သူတို႔ လက္ရာေတြကေတာ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈထဲမွာ အက်ံဳးဝင္ ေလာက္ပါတယ္။ (အက်ံဳးဝင္ ေလာက္တယ္လို႔ပဲ ဆိုရတာက အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ခုကို တံဆိပ္တစ္ခု ေလဘယ္တစ္ခု တိတိက်က် ကပ္ဖို႔ဆိုရင္ ဒီထက္မက ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာရ အံုးမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ပါပဲ)

ကြၽန္ေတာ္က ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာဆိုတဲ့ ေခါင္းစီးေအာက္မွာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ရွိေနတဲ့ ကဗ်ာေတြကို ခ်ဥ္း ကပ္ျပီး ေကာက္ႏႈတ္ျပတဲ့ ေဆာင္းပါးေရးဖို႔ ႀကံရြယ္ တဲ့အခါ လူဆန္းရဲ႕ ေရးသူလူဆန္းဆိုတဲ့ ကဗ်ာလံုး ခ်င္း စာအုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒီေရးသူ-လူဆန္းစာအုပ္မွာ ကဗ်ာ အမ်ဳိးအစား အစံုအလင္ကို ကဗ်ာေရးသူက စမ္းသပ္ ေရးဖြဲ႕ထားတာ ေတြ႕ရလို႕ပါပဲ။ ခုနကေျပာတဲ့ အေစာပိုင္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ သမားေတြ ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး အျမင္ ပံုသဏၭာန္ဝါဒီနဲ႔ (style)ဟန္ အေျချပဳ ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာလို႔ ထင္ရတဲ့ ကဗ်ာမ်ိဳး လူဆန္းရဲ႕ကဗ်ာ စာအုပ္မွာ ပါရွိပါတယ္။ ‘သံုးဆယ့္ တစ္ေၾကာင္း’ ‘အြန္႔၊ အဲ အသံစမ္း သပ္ခ်က္မ်ား’ ‘အခ်စ္ ေသးေသးေလး’ ‘ခ်ိန္ညိွျခင္း’ စတဲ့ ကဗ်ာေတြ။ အထူးသျဖင့္ ‘ခ်ိန္ညိွျခင္း’ဆိုတဲ့ ပုဒ္မွာ။

ခ်ိန္ညိွျခင္း

ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ဤဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏ ထိုဝါက်သည္ က်စ္လစ္ သိပ္သည္း၏
အျခားေသာ ဝါက်သည္ ပြေယာင္း ေခါင္းဆံသည္။

၉ဝခုႏွစ္ ဝန္းက်င္ ဘာသာျပန္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူသီးမႈ အယ္လ္ပီနဲ႔ တျခားကဗ်ာေဗဒမ်ား

၂ဝဝဝခုႏွစ္ ေႏွာင္းပိုင္း ေတြမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆီမွာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္(ကဗ်ာ)ဟာ တေက်ာ့ျပန္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ (ကို) ေဇယ်ာလင္းရဲ႕ အားထုတ္မႈေတြ ျဖစ္တယ္။ ၉ဝခုႏွစ္ အလြန္ ဝန္းက်င္က ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ သီဝရီေတြ စာေပ လက္ရာေတြ ဟုန္းခနဲ တစ္ခ်က္ ေတာက္ခဲ့ေပမယ့္ ၾကားထဲက ႏွစ္ကာလေတြမွာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ စာေပ/ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာရယ္လို႔ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိခဲ့ဘူး။ မရွိခဲ့ဘူး ဆိုတာ အစ ကတည္းက ေစ်းကြက္ကို ထည့္မစဥ္းစားဘဲ အႏုပညာ ဖန္တီးေလ့ရွိတဲ့ စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာေတြ ၾကားမွာေတာင္ မရွိခဲ့ဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ တာပါ။ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္လို႔ ေယာင္ေယာင္ ထင္ရတဲ့ ေရးဖြဲ႕ ဖန္တီးမႈ အခ်ိဳ႕ ရွိေပမယ့္ ခုနက ေျပာခဲ့သလို ပံုသဏၭာန္ ဆိုင္ရာ အစြန္းေရာက္ တီထြင္ စမ္းသပ္မႈ အခ်ိဳ႕ကိုသာ အေလးေပး ေရးဖြဲ႕ခဲ့ၾကတာေတြ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာလည္း အနည္းငယ္ ရႈပ္ေထြးေနတာ တစ္ခုရွိတယ္။ တကယ္ ေတာ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရွိမွာ မရွိခဲ့ မျဖစ္ခဲ့ဘူး မဟုတ္ဘူး၊ ရွိခဲ့ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ရဲ႕သေဘာတရား ကလည္း ထူေထာင္ တံဆိပ္ ကပ္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ကာလတစ္ခုမွာ ျဖစ္-ရွိ ေနတဲ့ အေျခအေန တစ္ခုလို႔သာ ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ထားတယ္။ ဒီလို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အနီး အနားမွာ ျဖစ္-ရွိ ေနတဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အေျခအေန ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အေငြ႕အသက္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ျဖစ္မႈ ေတြကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မျမင္ႏိုင္ခဲ့ ဘဲ ႏိုင္ငံရပ္ျခား စာအုပ္ႀကီးေတြ ကတဆင့္ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ နားလည္ခဲ့တဲ့ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္’(ဒ႑ာရီထဲက ပုိ႔စ္ေမာ္ဒန္) ေနာက္ကိုသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အမွီ လုိက္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ျခင္း ျဖစ္တယ္။ အခု ဒီေန႔မွာ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆ အပါအဝင္ စာေပ/ကဗ်ာ အယူအဆ ေတြကိုလည္း ဒီလို လြဲမွား နားလည္မႈမ်ိဳး ထပ္ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္စရာပါပဲ။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔အသစ္ ျပန္လည္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္နဲ႔ စပ္လ်ဥ္းတဲ့ အေရးအသားေတြ ဆိုပါစို႔ အယ္လ္ပီလို ကဗ်ာပံုစံမ်ိဳးကို မိတ္ ဆက္၊ ေရးသား၊ ဖန္တီး လာသူေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ေနာက္ခံ ကဗ်ာေဗဒ စနစ္တက် ရွိခဲ့သည့္တိုင္ အေစာပိုင္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဆိုတာရဲ႕ အားနည္း ခ်က္ ေတြအေပၚ သိရွိ ခံစားထားတဲ့ မ်ိဳးဆက္က အခု တစ္ႀကိမ္ ထပ္မံ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္နဲ႔ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အႏြယ္ဖြား စာေပ လက္ရာ ဖန္တီးမႈေတြကို ထပ္မံ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ လက္မခံေတာ့ဘဲ ေၾကာက္လွန္႔ သံသယ စိတ္ လြန္ကဲမႈနဲ႔ ခါးခါး သီးသီး ေဝဖန္ တိုက္ခိုက္ လာၾကတာ ေတြ႕ရလို႔ပါပဲ။ (ကဗ်ာ)အသစ္ ျပဳလုပ္သူေတြဟာ အစပိုင္းမွာ ဥပကၡာ ျပဳထားပံု ရေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ မေျပာမျပီး မတီးမျမည္ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ႀကံဳလာရၿပီး ေျဖရွင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္လာတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ ေျဖရွင္းရာကေန ကာကြယ္၊ ကာကြယ္ရာ ကေန ျပန္လည္ တိုက္စစ္ဆင္တဲ့ အဆင့္ထိ ေရာက္ရွိလာတာ ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အသစ္ ျပဳလုပ္သူေတြဟာ မိမိ အယူအဆကို အခိုင္အမာ ထူေထာင္ျပဖို႔ အသြင္ ေဆာင္လာတယ္ ဆိုေပမယ့္ ထူေထာင္ျပမယ့္ နည္းလမ္းဟာ သူတို႔ဆီက ပထမ မ်ိဳးဆက္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆ ကို ျပန္လည္ အသက္ မသြင္းမိဖို႔ေတာ့ သတိ ျပဳရလိမ့္မယ္။

ဒီေန႔ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဟာလည္း ၉ဝခုနစ္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္လိုပဲ အစြန္းေရာက္ ပံုသဏၭာန္ ဆိုင္ရာ စမ္းသပ္ တီထြင္မႈကို အေျခခံၿပီး အေနာက္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း အတြင္း မွာသာ အေျခတည္ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ဗဟိုခ်က္ မဲ့ျခင္းတို႔၊ ဖ်င္/ႏႊာ/ခြာျခင္းတို႔၊ ပိုင္းစ စိတ္ျမြာျခင္းတို႔၊ အဆက္အစပ္ မဲ့ျခင္းတို႔၊ ေယာက္ယက္ခပ္ ခုန္ေက်ာ္ျခင္းတို႔၊ စိတ္အလ်ဥ္ စီးေၾကာင္း အတိုင္း ေရးျခင္းတို႔၊ ေရးဖြဲ႕သူက လြဲရင္ ဖတ္သူ အားလံုး နဖူးေခြၽးျပန္ နားလည္ရ ခက္ျခင္းတို႔ အေပၚမွာပဲ တည္မွီ ေနအံုးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အစကတည္းက ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အေပၚ မ်က္မုန္း က်ိဳးေန သူ ေတြအတြက္ ေဝဖန္ တိုက္ခိုက္ဖို႔ အခြင့္အေရး ေပးသလို ျဖစ္ရံုက လြဲၿပီး စာေပ/ကဗ်ာေလာက အတြက္ ဘာမွ အက်ိဳး ထူးလာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္တယ္။

နားမလည္ႏိုင္တဲ့ နားလည္ရခက္မႈ

နားလည္ရ ခက္ျခင္းဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ေမာ္ဒန္/ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာဖတ္သက္တမ္း ရင့္သူေတြေတာင္မွ နားလည္ရ ခက္တာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာပါ။ (နားမလည္ ရင္မဖတ္နဲ႔ ဆိုတဲ့ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ စကားကို ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္၊ သူ႕စာေတြ (ေဆာင္းပါး မဟုတ္) အားလံုး လည္း နားလည္ ခံစားလို႔ ရပါတယ္) အရင္က ေမာ္ဒန္စာေပ အျဖစ္ နားလည္ ဖတ္ရွဳခဲ့ေပမယ့္ ယေန႔မွာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ လက္ရာ အတြင္းမွာပါ အက်ံဳးဝင္လာတဲ့ ဂ်ိမ္းဂြၽိဳက္စ္တို႔ ကာဖကာတို႔ ဂါဇီယာ မားကြစ္စ္တို႔ရဲ႕ စာေပ လက္ရာေတြ၊ ေနာက္ ဖရန္႕ခ္အိုဟားရားတို႔ အက္ရွ္ ဘရီတို႔ ဘန္းစတိုင္း တို႔ရဲ႕ ကဗ်ာ လက္ရာေတြ အထိ ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ရွဳရသေလာက္ ဘယ္လို နားလည္ ခံစားရမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္တာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ မ်ဥ္းေျဖာင့္ အတိုင္း မေရးဖြဲ႕ျခင္း၊ စလယ္ဆံုး မဲ့ျခင္း၊ လိုင္းရစ္ဆန္မႈကို ျငင္းပယ္ျခင္း၊ တစ္နည္း ေျပာရရင္ အလြယ္ နားလည္ႏိုင္တဲ့ စကားေျပ/ဝတၲဳ အသြားပံုမ်ိဳး မေပါက္ ေအာင္ ကဗ်ာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲတယ္ ကဗ်ာဓါတ္ စီးဝင္လာေအာင္ ျပဳလုပ္ ၾကတယ္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ ၾကတယ္ ဆိုတာ နားလည္ရ ခက္သြားေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ကဗ်ာဓါတ္ ကဗ်ာ အရသာဟာ နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ နားမလည္ ေအာင္ ေရးဖြဲ႕ျခင္း သက္သက္ထဲမွာ တည္မွီေနတာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ယူဆပါတယ္။ နားလည္ရ ခက္ရံုနဲ႔ ကဗ်ာဓါတ္ ေပါက္မယ္၊ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ျဖစ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကဗ်ာဖတ္မယ့္ အစား သခၤ်ာ ပုစၧာေတြ ထိုင္တြက္၊ သိပၸံ ဘာသာရပ္ ေဖၚျမဴလာေတြ ထိုင္ေတြး၊ ဥာဏ္စမ္း ကစားနည္းေတြ ဘာသာစကားဆက္စပ္ကစားရတဲ့ ဆူဒိုခုကစားနည္းေတြ ထိုင္ကစားေနရံုပါပဲ။ (အလြန္ လွပတဲ့ သခၤ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ ကဗ်ာျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကား ရွိပါတယ္) ဥပမာ ဂြၽန္အက္ရွ္ဘရီရဲ႕ ကဗ်ာေတြမွာ အဆက္အစပ္ ျပတ္ေတာက္မႈေတြ ႀကံဳရာ က်ပန္း ဆန္မႈေတြ အမ်ားအျပား သံုးစြဲထား တာ ေတြ႕ရေပမယ့္ ဘာမွန္း မသိေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ အဆက္အစပ္မဲ့တဲ့ ကဗ်ာ(အဂၤလိပ္လို) စာသားေတြ ကိုက သူတို႔ လူ႕ အဖြဲ႕အစည္းထဲက ျဖစ္ရွိမႈကို ထင္ဟပ္ႏိုင္တဲ့ (သူတို႔ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းလို႔ ခြဲျခား ေျပာရတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း အတြင္းက သိမွတ္ နားလည္မႈနဲ႔ လံုးဝ ဆက္စပ္ နားလည္ ခံစားၾကည့္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကဗ်ာ အလုပ္လုပ္ပံုေတြ ေတြ႕ရလို႔ပဲ) ကဗ်ာ ျဖစ္ေျမာက္မႈ ကဗ်ာဓါတ္ တစ္ခုခုကို ထုတ္လုပ္ ေနသလို စ ေရးဖြဲ႕ကတည္းက ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ခ်င္း အလိုက္ ေစ့ေစပ္ ေသခ်ာစြာ ဆင္ျခင္တံုတရား ရွိစြာ စီရင္ထားတဲ့ တကၠနိ ပုိင္းကိုပါ သတိျပဳ ခံစား မိႏိုင္ပါတယ္။ ထို႔အတူ (ေမာ္ဒန္ေရာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္စာေပမွာပါ အက်ံဳးဝင္တဲ့) ကာဖကာရဲ႕ အေရးအသား တခ်ိဳ႕ဟာလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ တျခား စကားေျပေတြလို တစ္ေပါင္း တစ္စည္းတည္း ဘာကို ေျပာခ်င္သလဲ ရွင္းလင္း ေခ်ာေမြ႕စြာ နားမလည္ႏိုင္ဘူး ဆိုေပမယ့္ လက္ခံ နားလည္ ႏိုင္တဲ့ ရသခံစားမႈ တစ္စံုတစ္ရာ ေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့ နားမလည္မႈ မ်ိဳးပါပဲ။ (တစ္နည္းအားျဖင့္ ကဗ်ာဆန္တဲ့ အရသာမ်ိဳး၊ ကာဖကာ လက္ရာေတြ ကို ပညာရွင္ တခ်ိဳ႕က ကဗ်ာ ဆန္တယ္လို႔ ေျပာၾကတာ ရွိပါတယ္) အထူးသျဖင့္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္တဲ့ (ရသ ဆိုင္ရာ၊ ေခတ္ စနစ္၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ သိမႈ၊ ဘာသာစကား၊ ဘယ္အရာကို ျဖစ္ေစ) ေမးခြန္း ထုတ္ျခင္း၊ သေရာ္ျခင္း၊ ေနာက္ဆံုး စုစည္း ညီညြတ္တဲ့ ကိုယ္စားျပဳမႈ ရလဒ္ကို ျငင္းပယ္ စိန္ေခၚျခင္း ျပဳလုပ္ ရာမွာေတာင္ ကာဖကာကအစ ဂြၽန္ အက္ရွ္ဘရီတို႔ အဆံုးဟာ အစြန္းေရာက္ ပံုသဏၭာန္ ဆိုင္ရာ ေရးဖြဲ႕မႈ မ်ိဳးထက္ လိုအပ္တဲ့ တကၠနိ/အိုင္ဒီယာကို စနစ္တက် ေရြးခ်ယ္သံုးစြဲျပီး အရိုးရွင္း အက်စ္လ်စ္ဆံုး အေရးအသား ျဖစ္ေအာင္ ဂရုတစိုက္ ဖန္တီးခဲ့တာ ေတြ႕ရႏိုင္တာပဲ။ ဒီလို ဆိုတိုင္းလည္း ဆန္႔က်င္ဘက္ ႏွစ္ခုတြဲ အစြန္းရဲ႕ ေနာက္ အစြန္းတစ္ဖက္ ျဖစ္တဲ့ သရုပ္မွန္နဲ႔ ေမာ္ဒန္ ဝါဒီေတြ လုပ္ေလ့ ရွိသလို ခံစားမႈ၊ အယူအဆ တစ္ခုခုကို ကိုယ္စားျပဳ ေဖၚျပဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အျပီးသပ္ လက္ရာမ်ိဳးထံ ျပန္လွည့္ဖို႔ မဆိုလို ပါဘူး။

ဒီေန႔ ျမန္မာ ကဗ်ာေလာက အေနအထားမွာ (မီဒီယာ အမ်ိဳးမ်ိဳးက) ကဗ်ာေတြကလည္း အျပိဳင္းအရိုင္း၊ ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစားေတြကလည္း အစုံ အလင္နဲ႔ ေပၚေပါက္ ေနတယ္ ဆိုေပမယ့္ ေယဘုယ် အားျဖင့္ေတာ့ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာ(ပင္မ ေရစီးကဗ်ာ)နဲ႔ ေႏွာင္း ေခတ္ေပၚကဗ်ာ (ေခတ္ျပိဳင္ ကဗ်ာ) (ပင္မ ေရစီး ကဗ်ာမ်ားနဲ႔မတူ alternative ျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာ) ႏွစ္မ်ိဳးတည္း ပဲလို႔ ဆိုႏိုင္ ပါတယ္။ (‘ေခတ္ျပိဳင္ကဗ်ာ’ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းက မေက်လည္မႈ အနည္း အက်ဥ္း ရွိေသးသမို႔ ေခတ္ျပိဳင္ အစား ‘ေႏွာင္းေခတ္ ေပၚကဗ်ာ’လို႔ပဲ သံုးသြားပါမယ္) ဒီေန႔ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕ ေနသူေတြရဲ႕ ၇ဝရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ကလည္း ဒီ ပင္မ ေရစီးကဗ်ာ ပံုစံေပၚမွာ ေရးဖြဲ႕ ေနၾကတာပဲလို႔ ဆုိႏိုင္တယ္။ ေႏွာင္းေခတ္ေပၚကဗ်ာ ဆိုတာကေတာ့ ပင္မ ေရစီး ကဗ်ာေတြရဲ႕ ဟန္ကေန နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ခြဲထြက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့ ကဗ်ာေတြလို႔ပဲ ဆိုပါစို႕။ အယ္လ္ ပီကဗ်ာ၊ ပါေဖာမင္း ကဗ်ာ၊ စကားေျပ ကဗ်ာ၊ အင္စေတာ္ ေလးရွင္း ကဗ်ာ၊ ကြန္ဆက္ က်ဴရယ္ ကဗ်ာ စသျဖင့္ ေပါ့ေလ ကြၽန္ေတာ့္သေဘာ အရေတာ့ ကဗ်ာေတြအေပၚ တံဆိပ္ လိုက္ တတ္ရတာ သိပ္သေဘာ မေတြ႕လွေပမယ့္ ဒါက အနီးစပ္ဆံုး ပညတ္ရတဲ့ သေဘာလို႔ပဲ မွတ္ယူ ေစခ်င္ပါတယ္။ ထို႔အတူ ဒီကဗ်ာ အမ်ိဳး အစား ေတြကိုလည္း အမ်ားက လက္ခံ နားလည္ထားသလို ‘ပို႔စ္ေမာ္ ဒန္ကဗ်ာ’လို႔ပဲ ယာယီ ေခၚဆိုပါမယ္။ ဒီေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ္ဆိုလိုတဲ့ ‘ပို႔စ္ေမာ္ ဒန္ ကဗ်ာ’ ဆိုတာ ကမၻာမွာ ေပၚေပါက္ေနတဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္နဲ႔ တစ္သေဘာတည္း ထားဖို႔ မရည္ရြယ္ ေသးပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာေပ/ ကဗ်ာေလာက အတြင္းမွာ သိမွတ္ နားလည္ေနၾကတဲ့ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္(ကဗ်ာ)’အေနနဲ႔ပဲ သံုးစြဲ ေျပာဆိုခ်င္တာပါ။

ဒီေန႔မွာ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ကဗ်ာေဗ ဒေတြနဲ႔ ေရးဖြဲ႕ ေနတဲ့ ကဗ်ာေတြကို ပရင့္ မီဒီယာ စာမ်က္ႏွာေတြ ေပၚမွာေရာ အြန္လိုင္း စာမ်က္ႏွာေတြ ေပၚမွာပါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေ တြ႕ျမင္ႏိုင္တယ္။ အမ်ိဳးသား ရနံ႔ကဲတဲ့ ကဗ်ာ၊ ပုဂၢလအတၲနဲ႔ အာရံုခံစားမႈကို ေရွ႕ရႈတဲ့ကဗ်ာ၊ နိမိတ္ပံုနဲ႔ အလကၤာ အဖြဲ႕အႏြဲ႕ဟန္ကို အေလးထား ေရးဖြဲ႕တဲ့ ကဗ်ာ၊ ျပည္သူလူထုနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ဆန္မႈကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ကဗ်ာ၊ အေတြးအေခၚ ဒႆန (ဝစနာ လကၤာရ) ကို ဦးစားေပး ေရးဖြဲ႕တဲ့ ကဗ်ာ၊ ဘာသာစကား အေျချပဳ အယူအဆနဲ႔ ေရးဖြဲ႕တဲ့ ကဗ်ာ၊ စာသားနဲ႔ရုပ္ပံုသေကၤတေတြ ရုပ္ၾကမ္း ဆန္ ဆန္ ေဖၚျပဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ ကဗ်ာ စသျဖင့္ေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ေယဘုယ် အားျဖင့္ ေခတ္ေပၚနဲ႔ ေခတ္ေပၚေႏွာင္းပိုင္း ကဗ်ာရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ိဳး ႏွစ္စားတည္း ခြဲျခားရံုပါပဲ။

ဘာသာစကား အေျချပဳ အယူအဆနဲ႔ ေရးဖြဲ႕တဲ့ကဗ်ာ၊ စာသားနဲ႔ ရုပ္ပံု သေကၤတေတြ ရုပ္ၾကမ္း ဆန္ဆန္ ေဖၚျပဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့ ကဗ်ာက လြဲရင္ က်န္ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕ပံု အားလံုးကို ေခတ္ေပၚထဲ ထည့္ႏိုင္ၿပီး ဒီကဗ်ာေရးဖြဲ႕ပံု ႏွစ္ခုကိုေတာ့ ေခတ္ေပၚ ေႏွာင္းပိုင္း ကဗ်ာပံုစံမ်ား အျဖစ္ ယာယီ ေခၚဆို ခ်င္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ေပၚ ေႏွာင္းပိုင္း ကဗ်ာ ပံုစံေတြထဲမွာ အယ္လ္ပီ ကဗ်ာ၊ ပီ-အယ္လ္ပီ ကဗ်ာ၊ ေကာ္ေလ့ခ်္ ကဗ်ာ၊ စကားေျပ ကဗ်ာ (ေခတ္ေပၚ စကားေျပ ကဗ်ာေဗဒနဲ႔ မတူ)၊ ပါေဖာမင္း ကဗ်ာ၊ ဆိုလို ကဗ်ာ၊ အင္စေတာ္ေလးရွင္း ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစားေတြ ပါပါတယ္။ ဒီလုိ ထပ္မံ ခြဲျခား ျပတာေတာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆီက ကဗ်ာ စာေပ ရပ္ဝန္းမွာ ျဖစ္ရွိေနတဲ့ အေျခအေန/အရွိတရားနဲ႔ ကင္းလြတ္ ေနႏိုင္ေသးတယ္။ ဥပမာ ေဇယ်ာလင္း တစ္ေယာက္ထဲ ေတာင္မွ အယ္လ္ပီကဗ်ာ ေရးဖြဲ႕ ေနတာ ေတြ႕ႏိုင္သလို က်န္ ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစား ပံုစံ မ်ိဳးစံုကိုပါ စမ္းသပ္ ေရးဖြဲ႕ေနတာ ေတြ႕ရႏိုင္တယ္။ ေမာင္ျပည့္မင္းရဲ႕ ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ဟာ ဘာသာစကား အေျချပဳ အယူအဆ တခ်ိဳ႕ နဲ႔ ေရးဖြဲ႕ထား တယ္လုိ႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ အယ္လ္ပီရယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ျပန္ဘူး။ ထို႔အတူ အယ္လ္ပီ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕ပံုလို႔ မွတ္ထင္ ႏိုင္တဲ့ ဝင္းျမင့္ရဲ႕ ကဗ်ာ တခ်ိဳ႕မွာလည္း တျခား ကဗ်ာေဗဒေတြ ေပါင္းစပ္ ထားတာ ေတြ႕ျမင္ ႏိုင္ေသးတယ္။ ေႏွာင္း ေခတ္ေပၚကဗ်ာထဲမွာ အက်ံဳးဝင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြ အျဖစ္ ဒီလို အယ္လ္ပီ ကဗ်ာဆရာ ဘာ ကဗ်ာဆရာရယ္လို႔ တိတိက်က် ခြဲျပေနတာထက္ ဘယ္သူေတြက ေႏွာင္းေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ ေရးဖြဲ႕သူေတြဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပိုျမင္ သာ ထင္သာရွိေအာင္ ကဗ်ာေရးသူေတြရဲ႕ နာမည္ကို ေဖၚျပခ်င္ပါတယ္။ ဆိုပါစို႔ ေႏွာင္းေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕ သူေတြ အျဖစ္ ေမာင္ျပည့္မင္း၊ ေဇယ်ာလင္း၊ ခင္ေအာင္ေအး၊ မိုးေဝး၊ ဝင္းျမင့္၊ စိုင္းဝင္းျမင့္၊ လူဆန္း၊ ပါပ၊ ေအာင္ျပည့္စံု၊ ေမာင္ေဒး၊ ငုအိမ္ ထက္ျမက္၊ ျငိဏ္းေဝ၊ သည္ေမာ္ႏိုင္ စသူတို႔ကို ေဖၚျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေရးသူေတြရဲ႕ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕ဖန္တီးမႈ ေနာက္ကြယ္မွာလည္း ကမၻာ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆေတြ အခိုင္အမာ ေနရာခ်ထားသလို ႏိုင္ငံတကာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ကဗ်ာ အယူအဆ/ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕ဟန္ ေတြနဲ႔ ရည္ရည္ ရြယ္ရြယ္ ပတ္သက္ေနတဲ့ အထိ ေတြ႕ရေတာ့ ဒီဆရာေတြရဲ႕ (ေႏွာင္းေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြရဲ႕) ေရးဖြဲ႕ပံုကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာကဗ်ာ အဖြဲ႕အစည္းမွာ ေရးသူေရာ ဖတ္သူပါ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာေတြ’လို႔ နားလည္ သတ္မွတ္ထားၾကပံုပါပဲ။

ဒီ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာ’ဆိုတဲ့ အေပၚ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လက္ခံနားလည္မႈနဲ႔ ေရးဖြဲ႕ ဖန္တီးမႈ အားလံုးက အေနာက္တုိင္း ပထမ မ်ိဳးဆက္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆ/ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက ၉ဝခုႏွစ္ အလြန္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ လားရာျဖစ္တဲ့ ပံုသဏၭာန္ ဆိုင္ရာ အစြန္းေရာက္ တီထြင္မႈ လမ္းေၾကာင္း ေပၚမွာသာ အမ်ားဆုံး တည္မွီေနတယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။ အမ်ားဆံုးလုိ႔ ဆိုရတာက ကဗ်ာေရးသူ အားလံုးရဲ႕ ကဗ်ာအားလံုး ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလွ်ာက္ေနတယ္လို႔ ယတိျပတ္ မေျပာႏိုင္လို႔ပဲ။ ပံုသဏၭာန္ဆိုင္ရာ အစြန္းေရာက္ တီထြင္မႈဆိုတဲ့ တစ္ခုတည္း အေပၚမွာပဲ ကြဲျပားေနတဲ့ လက္ ရာ ေတြ ေတြ႕ႏိုင္ေသးတယ္။ ေဇယ်ာလင္း၊ မုိးေဝး၊ ဝင္းျမင့္၊ ေအာင္ျပည့္စံု၊ ေမာင္ေဒးတို႔ရဲ႕ ကဗ်ာအမ်ားစုက အရင္ ေခတ္ေပၚ သမားေတြလို ဘာသာ စကားကို ၾကားခံ မီဒီယာတစ္ခု အေနနဲ႔ မယူေတာ့ဘဲ ဘာသာ စကားက လူရဲ႕သိမႈကို တည္ေဆာက္ထားတာ ရွိမႈ ဆိုတာလည္း ဒီသိသမွ် ဘာသာစကားအရ ရွိလာတာ ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ႔ ဘာသာ စကားကို ကစားျခင္း၊ ဘာသာစကား/ သိမႈ/ အရွိတရားဆိုတဲ့ ဆက္ႏြယ္မႈနဲ႔ အလုပ္လုပ္ပံုကို ကိုင္တြယ္ျခင္း စတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လိုင္း/ဝါက်/ပါဒေတြကို အဆက္အစပ္မဲ့ေအာင္လုပ္တာ ဆိုေပမယ့္ ခုနက လူဆန္းရဲ႕ ခ်ိန္ညွိျခင္းကဗ်ာလို ဘာသာ စကားရဲ႕ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တည္ရွိမႈ အထိ ကိုင္တြယ္စမ္းသပ္ ထားတာမ်ိဳးေတာ့ အနည္း အက်ဥ္းသာ ေတြ႕ရတယ္။ ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ စီရင္ စမ္းသပ္မႈ အထိ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရႏိုင္တာက ေယဘုယ်အားျဖင့္ ငုအိမ္ထက္ျမက္၊ သည္ေမာ္ႏိုင္နဲ႔ ျငိဏ္းေဝတို႔ရဲ႕ လက္ရာ ေတြမွာ။ ဒါေပမယ့္ အေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့သလိုပဲ သူတို႔ရဲ႕ တီထြင္ စမ္းသပ္မႈ ကေတာ့ သစၥာနီရဲ႕ ျမင္းစိုင္းသူမ်ား (၇ဝ-၉ဝ)နဲ႔ အမ်ားႀကီး ကြာျခား ခဲ့ပါျပီ။ သူတို႔ လက္ရာေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ေလာကအျမင္ ရွိတယ္လို႔ တပ္အပ္ မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ အစဥ္အလာ လက္ခံထားတဲ့ စာေပျဖစ္ မႈ ပင္မ ေရစီးစာေပ/ကဗ်ာရဲ႕ အထက္စီး ပါဝါ သက္ေရာက္မႈကေန လြတ္ကင္းေအာင္ ရုန္းထြက္ ေနတာေတာ့ ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ ဒါေတာင္မွ ငုအိမ္ ထက္ျမက္နဲ႔ ျငိဏ္းေဝတို႔ရဲ႕လက္ရာမွာ ပင္မေရစီး ကဗ်ာေတြရဲ႕ အေငြ႕အသက္ တခ်ိဳ႕ ႀကိဳၾကားေတြ႕ႏိုင္ေသးတယ္။

ကဗ်ာကို အသစ္တီထြင္တဲ့ အေနနဲ႔ စမ္းသပ္ ေရးဖြဲ႕ၾကေပမယ့္ အစဥ္အလာ လက္ခံထားတဲ့ စာေပေရစီး ရသတန္ဖိုး ေတြက မလြန္ဆန္ ႏိုင္တဲ့ လက္ရာ ေတြမ်ိဳးလည္း ေတြ႕ရတယ္။ အယ္လ္ပီ ဆိုၿပီး ဘာသာစကားေတြ ေလွ်ာက္ေရြ႕ ေျပာင္းကစား၊ စကားလိမ္ေတြ စကားထာ ေတြအသုံးျပဳၿပီး လြဲေနသူ ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ေတြ အြန္လိုင္း မီဒီယာေတြထဲက စာသားေတြ ျဖတ္ထည့္ရံုနဲ႔ ေကာ္ေလ့ခ်္ ကဗ်ာ/ အယ္လ္ပီ ကဗ်ာျဖစ္တယ္ လုိ႔ ထင္ေနသူ ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ တစ္မ်က္ႏွာ ဝတၲဳတိုနဲ႔ စကားေျပ ကဗ်ာ မကဲြျပားဘဲ ျဖစ္ေနသူ ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ စိတ္ထဲေတြ႕ကရာ ေတြ (စာမ်က္ႏွာ ေပၚအလ်ားလိုက္) လႊတ္ေရးျပီး ေနာက္ဆံုးေပၚ နီယို ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ/ေခတ္ျပိဳင္ ကဗ်ာလို႔ ထင္ေနသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ (စိတ္ထဲရွိရာ ေတြ တိုက္ရိုက္ေျပာတယ္၊ ဗန္းစကား ေတြသံုးတယ္၊ အာရံု ခံစားမႈေတြ ဆက္စပ္ ေရာေႏွာျပတယ္ ဆိုတိုင္း နီယိုေမာ္ဒန္လို႔ ဆိုရရင္ ယေန႔ ေခတ္ ဟစ္ေဟာ့ပ္ သမားေတြရဲ႕ စာသားေတြ အားလံုး နီယိုေမာ္ဒန္ ကဗ်ာေတြ ျဖစ္သြားဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္) တိုစိတိုနံ႔ပါဒ ျပတ္ေတြနဲ႔ မီနီမယ္ လစ္ဇင္ ထင္ေနသူေတြ၊ လိုင္းတိုေလး ျဖစ္ေအာင္စီရံုနဲ႔ ဟိုကၠဴျဖစ္ၿပီ ထင္ေနသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေနာက္ မိမိအေတြး စိတ္ကူးေတြကို ကာရန္မဲ့ရံု လြတ္လပ္ ကာရန္သံုးရံု ရိုးရိုးႀကီး ေရးဖြဲ႕ျပီး (အၾကည္ဓါတ္ ေယာင္ေယာင္၊ ရိုးဂုဏ္ ေယာင္ေယာင္) ေခတ္ေပၚ/ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ ျဖစ္ျပီလို႔ ထင္ေန သူေတြ အထိ ရွိေနေသးတယ္ ဆိုေတာ့ ယေန႔ ကဗ်ာ အေၾကာင္း ေျပာရတာ ထင္သေလာက္ ခရီးေရာက္ပါ့မလား မသိဘူး။

ကမၻာမွာ ‘ေမာ္ဒန္’ အႏုပညာ ေပၚလာတုန္းက သရုပ္မွန္နဲ႔ ရိုမန္႔တစ္ေတြရဲ႕ ဟာကြက္ေတြကို ေထာက္ျပၿပီး ပိုမိုစစ္မွန္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အႏုပညာ တစ္ခုကို ျပဳလုပ္ဖို႔ပါပဲ။ ေနာက္ ေမာ္ဒန္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြ ဟာကြက္ ေတြ(ဥပမာ- တသီး ပုဂၢလသေဘာ ျဖစ္တဲ့ အတၲပိုင္းဆိုင္ရာ မေျပလည္မႈ ကို ေျပာၿပီး ေနာက္ေတာ့လည္း တသီး ပုဂၢလသေဘာကို ျပန္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ ထူေထာင္လာတာ)ကို ျဖည့္စြက္ ျပင္ဆင္ဖို႔ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္’ ဆိုတာ ေပၚေပါက္ လာရတာ မဟုတ္လား။ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ဆိုတာ ယေန႔ကမၻာႀကီးက ေမြးထုတ္ ေပးလိုက္သလို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အႏုပညာ လက္ရာေတြဟာ ယေန႔ ကမၻာႀကီးရဲ႕ အေျခအေနကို ထင္ဟပ္ တံု႔ျပန္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္ အသင့္ေလ်ာ္ဆံုး အယူအဆ တစ္ခု အေနနဲ႔ပဲ ျဖစ္သင့္ ပါတယ္။ ေမာ္ဒန္ ဝါဒရဲ႕ပံုသဏၭာန္နဲ႔ အစဥ္အလာ လုပ္ထံုးေတြ ထဲကေန ခြဲထြက္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း ေနာက္ထပ္ ပံုသဏၭာန္ တစ္ခု ျဖစ္လာမယ္ ဆိုရင္ ေမာ္ဒန္ဝါဒရဲ႕ ပံုသဏၭာန္ ျပန္အေျခတည္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနမွသာ ျဖစ္တယ္။ ဥပမာ- ပို႔စ္ေမာ္ဒန္/အယ္လ္ပီ ကဗ်ာေတြဟာ အေပၚယံ ၾကည့္ရင္ ဘာသာ စကား ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးေတြ ပါဒ လက္တံ ရွည္ရွည္ေတြနဲ႔ ေရးဖြဲ႕ ဖန္တီးထားတယ္လို႔ အမွတ္မွား စရာပဲ။ အဒီ ေရးဖြဲ႕ဟန္ အခြံသက္ သက္ေတြကို ယူသံုးျပီး ေရးဖြဲ႕ထားေပမယ့္ မိမိကဗ်ာထဲမွာ အမွန္တကယ္ ကိန္းေအာင္းေနတာက ေမာ္ဒန္ဝိဥာဥ္ ၊ ရိုမန္တစ္ဝိဥာဥ္၊ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ဆိုရွယ္ လစ္ဝိဥာဥ္ အထိ ကိန္းေအာင္း ပါ၀င္ျပီး အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကဗ်ာေတြကို ေတြ႕ရတာပဲ။ (ကို)မိုးေဝးစကားနဲ ႔ေျပာရရင္ ပံုစံ အသစ္ေတာ့ အသစ္ပဲ ဒါေပမယ့္ စက္မႈဇံုက ထုတ္တဲ့ ကားႀကီးေတြလို ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးပဲ။ ဒီေနရာမွာ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ သိမႈ/ေလာကအျမင္/ ဗဟုသုတ ေတြကလည္း အေရးႀကီးလာျပီ။ ဆိုရွယ္လစ္ ေလာကအျမင္(သို႔) ေမာ္ဒန္၀ါဒ မစင္ေသးတဲ့ ကဗ်ာေရးသူ တစ္ေယာက္ထံက (သီအိုရီေတြ ဆရာ့ ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ေရးနည္းေတြ by heart က်က္ရံုနဲ႔) ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ရႏိုင္မလား။

တကယ္လို႔ ၂ဝဝဝေႏွာင္းပိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ကဗ်ာသစ္တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ ေပၚေပါက္လာတဲ့ အယ္လ္ပီ ဟာ (ႏိုင္ငံတကာ စံႏႈန္း စံထားမ်ားနဲ႔ အညီ ဘာသာျပန္ ထားတဲ့) ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစား တစ္ခုလို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ နားလည္ လက္ခံထားတယ္ ဆိုရင္ေပါ့ေလ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆီမွာ အယ္လ္ပီ ကဗ်ာရယ္လို႔ ျဖစ္ထြန္းလာမႈမွာ သူတို႔ဆီက အေဆာက္အအံုလြန္ ဝါဒနဲ႔ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္စာေပ သေဘာတရားေတြ အကိုးအကား ျပဳၿပီး ထည့္ေျပာေလ့ ရွိသလို ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံထားထားတာ ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ အယ္လ္ပီကို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစား တစ္ရပ္ လို႔ ေခၚဆို ႏိုင္သေယာင္ေယာင္ပါပဲ။ ဒီအခ်က္ကပဲ အယ္လ္ပီနဲ႔ တကြ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ လက္ရာေတြကို ေဝဖန္ခ်င္သူေတြ အတြက္ အေနာက္ လူ႔အဖြဲ႕ စည္းရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုင္ရာ လႊမ္းမိုး ထိန္းခ်ဳပ္မႈ တစ္ရပ္၊ အရင္းရွင္တုိ႔ရဲ႕ ဝါဒျဖန္႔ခံရမႈ စသျဖင့္ သတ္မွတ္ တံု႔ျပန္ဖို႔ အခြင့္ အေရး ေပးလုိက္သလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါဟာလည္း ဟုတ္သေယာင္ေယာင္ ရွိေပမယ့္ တကယ္တမ္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ျမင္ ဖတ္ရႈေနရတဲ့ ဒီက အယ္လ္ပီ ကဗ်ာဆိုတာေတြဟာ ဒီမွာ ကဗ်ာေရးသူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ခ်င္းအလိုက္ သီးျခား Model လက္ရာေတြ အေနနဲ႔ ေပၚေပါက္ လာတာလို႔ေတာင္ ဆိုခ်င္တယ္။ အယ္လ္ပီဟာ အေနာက္ကမၻာက လက္ဆင့္ ကမ္းခဲ့တဲ့ စာေပ လက္ရာတစ္ခုလို႔ ဆိုေပမယ့္ တိုက္ရိုက္ ပံုတူကူးျပီး ျဖစ္ေပၚ လာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလို ကဗ်ာေဗဒအားျဖင့္ ဆက္စပ္ ပတ္သက္ေနတဲ့ အထဲမွာလည္း သူတို႔ရဲ႕ အေနာက္ လူ႕အဖြဲ႕ အစည္းအတြင္းက လူမႈေရး အေနအထားမွာသာ ျဖစ္ေပၚႏိုင္တဲ့ အယူ အဆ လကၡဏာ တခ်ိဳ႕ (ဥပမာ-ဗဟိုခ်က္ မဲ့ျခင္း၊ ဒီကြန္စထရပ္ရွင္း၊ မယ္တာ နယ္ ေရးတစ္) ပါဝင္ ေနႏိုင္သလို လူအဖြဲ႕စည္း အားလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အယူအဆ မ်ိဳးလည္း လက္ခံ ရရွိႏိုင္တာပဲေလ (ဥပမာ-သဘာဝတရား ဆိုတာထက္ တည္ ေဆာက္ထားတာ၊ ဘာသာ စကားမွာ ပါဝါ၊ အိုင္ဒီယိုေလာ္ဂ်ီစတဲ့ အရာေတြ စိမ့္ဝင္ပ်ံ႕ႏွံေနတာ)

ကြၽန္ေတာ့္ သေဘာအရေတာ့ အယ္လ္ပီဟာ ကဗ်ာတင္ျပပံု အသစ္တစ္မ်ိဳးပဲ။ ထို႔အတူ ပါေဖာမင္း ကဗ်ာတို႔၊ တျခား ေခတ္ေပၚဟန္က ခြဲထြက္လာတဲ့ (ေခတ္ျပိဳင္) ကဗ်ာေတြ ေရာေပါ့ေလ။ ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစား တစ္ခုကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေရးဖြဲ႕ လာရာကေန ျငီးေငြ႕လာလို႔ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဆန္းသစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္လာၾကတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒီမွာ အသစ္ ျပဳလုပ္လာတဲ့ ကဗ်ာေတြဆိုတာ ပင္မ ေရစီး ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေတြနဲ႔ လံုးဝကင္း လြတ္ၿပီး ျဖစ္လာတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ဆက္စပ္၊ ဆန္႔က်င္ရင္း ကေနပဲ ထြက္ေပၚလာတာ ျဖစ္တယ္။ ဆိုလိုတာက ဒီကဗ်ာေတြရဲ႕ျဖစ္တည္မႈဟာ အေနာက္တိုင္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ျဖစ္ျခင္း မျဖစ္ျခင္းနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ေျပာဖို႔ သိပ္ အဓိပၸါယ္မရွိသလို ကဗ်ာရဲ႕ အရည္အေသြးကို အဆိုး အေကာင္း တန္ဖိုးျဖတ္ဖို႔ စံထား ေျပာႏိုင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အလြယ္ေျပာရရင္ ကဗ်ာကို ပ်င္းစရာ မေကာင္းေအာင္ ပင္မေရစီး ကဗ်ာပံုစံနဲ႔ ဆက္စပ္၊ ဆန္႔က်င္ရင္း ကိုယ့္နည္း ကိုယ့္ဟန္နဲ႔ အသစ္ ႀကံေဆာင္ၾကတာပါပဲ။ အရင္လို ရိုးရွင္း လြယ္ကူမႈ မရွိေတာ့တဲ့ ေခတ္ႀကီးနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ ပိုမို ခက္ခဲ နက္နဲ ျမန္ဆန္ လာတဲ့ အႏုပညာေတြ ေပၚေပါက္ လာရတာပါပဲ။ ဒီမွာ ကဗ်ာအဖြဲ႕အစည္းအတြင္းက လူအမ်ားစုက အယ္လ္ပီ အုပ္စုရယ္လို႔ လက္ခံ တု႔ံျပန္ ေနၾကတဲ့ ေဇယ်ာလင္း၊ မိုးေဝး၊ ဝင္းျမင့္၊ လူဆန္း စတဲ့ ကဗ်ာေရးသူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ခ်င္းစီကိုလည္း တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားမႈ ကင္းကင္း ရွင္းရွင္းနဲ႔ ေလ့လာၾကည့္ရင္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္/အယ္လ္ပီဆိုတာထက္ သူ႔အလွနဲ႔သူ၊ သူ႕Model နဲ႔သူ သီးျခားေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြအျဖစ္ ေတြ႕ႏိုင္ ပါေသးတယ္။ သူတို႔ ေရးဖြဲ႕သမွ်ကို အယ္လ္ပီ ကဗ်ာေတြ၊ အယ္လ္ပီ အုပ္စုေတြလို႔ တံဆိပ္တပ္ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဒီပံုသဏၭာန္ ဆိုင္ရာ တီထြင္မႈဆိုတဲ့ ေဇာနဲ႔ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဆိုတာ သူတုိ႔ ဆီက ပထမ မ်ိဳးဆက္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ေတြရဲ႕ အယူအဆ (ဝါ) အထက္စီး ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဝါဒီအေပၚမွာ အေျခတည္ ရည္ညြန္း ေျပာဆို ထားတာေတြသာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ၉ဝခုနစ္ အလြန္မွာ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆနဲ႔ အဓိက က်တဲ့ အသံုးအႏႈန္း ေတြမွာ ျပႆနာ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ အဲဒီ အသံုးအႏႈန္း ေဝါဟာရေတြ အေတာ္ မ်ားမ်ားက အေနာက္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း အတြင္းက လူမႈေရး အေနအထားက ထြက္ေပၚ လာတာေတြျဖစ္သလို အဆင္ေျပသလို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ အနက္ဖြင့္ဆို ထားရတာေတြ ျဖစ္တယ္။ (ဒါလည္း ကနဦးကတည္းက ျပႆနာတက္ရေပါင္းမနည္းဘူး။ ဥပမာ ဒီကြန္စထရပ္ရွင္းတို႔ ေကာ္ေလ့ခ်္တို႔ အသံထြက္ေတြ ကလည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အနက္ဖြင့္ဆိုပံုေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔) ဒီလို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ပါ အခ်က္အလက္ေတြ ေဝါဟာရအသံုးေတြကို ဖြင့္ဆိုရွင္းလင္းခဲ့ၾကေပမယ့္ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ပံုသဏၭာန္ဆိုင္ရာ အစြန္းေရာက္တီထြင္မႈကို ဦးတည္ ေနခဲ့ တာေတြပါပဲ။

ဆိုေတာ့ ဒီေန႔ထိ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ’လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ ပံုသဏၭာန္ဆိုင္ရာ အစြန္းေရာက္တီထြင္မႈ မဟုတ္ရင္ ပံုသဏၭာန္ဆိုင္ရာ တီထြင္မႈကို အသားေပးတဲ့ ဖန္တီးမႈ တစ္ရပ္အေနနဲ႔ ထင္ျမင္ယူဆမိဖုိ႔ မ်ားတယ္။ ဒီအယူအဆနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ပင္မ ေရစီးကဗ်ာနဲ႔ အေရွ႕က မိုးေဝ၊ ေခတ္စမ္း ကဗ်ာေတြကို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာလို႔ ထင္မွတ္နားလည္ဖို႔ အေၾကာင္းမရွိေတာ့သလို ပံုသဏၭာန္ဆိုင္ရာ စမ္းသပ္ တီထြင္ ေရးသား ေနၾကတဲ့ ကဗ်ာ အားလံုးကေတာ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာလို႔ ထင္မွတ္ နားလည္ သြားၾကဖို႔ရွိတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ’ကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုၿပီး နားလည္ သိမွတ္ထားမႈမွာပါဝင္တဲ့ ယူဆခ်က္ေတြ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အလုပ္လုပ္ပံု ေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔က ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာမဟုတ္ဘူးလို႔ နားလည္ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ၊ ဆိုပါစို႔ ‘ေခတ္ေပၚကဗ်ာ’လို႔ဆိုတဲ့ ကဗ်ာ ေတြမွာေရာ မေတြ႕ရႏိုင္ဘူးလား။ ေဖာ္ေဝး၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္၊ ေအာင္ခ်ိမ့္တို႔ရဲ႕ ကဗ်ာတခ်ိဳ႕မွာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အေျခအေနေတြ မေတြ႕ ရႏိုင္ ဘူးလား။ ဒီေန႔ အယ္လ္ပီ မဟုတ္ ေကာ္ေလ့ခ်္ မဟုတ္ ပါေဖာမင္း မဟုတ္တဲ့ (ပင္မ ေရစီး ကဗ်ာလို႔ ထင္ရတဲ့) ကဗ်ာ တခ်ိဳ႕ကို ေရးဖြဲ႕ေနတဲ့ ေနမ်ိဳး၊ ခရမ္းျပာထက္လူ၊ ႏိုင္မြန္ေအာင္သြင္၊ စိုင္းဝင္းျမင့္၊ ကိုေရြး၊ ေဝးေခါင္၊ ၾကည္ေဇာ္ေအး၊ သားဦး၊ သူရနီ၊ မ်ိဳးေတဇာေမာင္၊ လင္းခါး၊ လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္၊ ဥာဏ္လင္းမင္း၊ ေအးခ်မ္းေအာင္၊ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕ရတဲ့ (ပံုသဏၭာန္ ဆိုင္ရာ တီထြင္မႈကို အေလးမေပးတဲ့) မိုးဆတ္၊ ေမာင္ဖုန္းျမင့္ ၊ ေတာေက်ာင္းဆရာ တို႔ရဲ႕ ကဗ်ာလက္ရာ ေတြဟာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ မျဖစ္လို႔ ေခတ္ေပၚ ျဖစ္ေနတာေပါ့လို႔ ဆိုလာရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္(ကဗ်ာ)’ကို ဘယ္လို နားလည္ထား သလဲ ဘယ္ေလာက္ထိ နားလည္ထား သလဲဆိုတာ ျပန္သံုးသပ္ဖို႔ လိုအပ္လာၿပီ။ တကယ္လို႔ မိမိကဗ်ာရဲ႕အရည္အေသြးကို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ျဖစ္ျခင္း မျဖစ္ျခင္း အတြင္းမွာ တိုင္းတာ ဆံုးျဖတ္မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ေလ။ ဒီလို ေျပာရတာကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆီမွာ ‘ပို႔စ္ေမာ္ဒန္’ဆိုတာ တန္ဖိုး သတ္မွတ္မႈ ျမင့္မားတဲ့ အႏုပညာ လက္ရာ တစ္ရပ္လို႔ သိသိသာသာ ျဖစ္ျဖစ္ မသိမသာ ျဖစ္ျဖစ္ နားလည္ သတ္မွတ္ထားၾကတာ ေတြ႕ရလို႔ပါပဲ။ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ လက္ရာေတြကို ခါးခါးသီးသီး ျငင္းဆန္ေနတဲ့ သူေတြေတာင္မွ တကယ္ေတာ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ လက္ရာေတြကို အဆင့္ျမင့္ အႏုပညာ တစ္ရပ္အေနနဲ႔ ပိုပိုသာသာ ထင္မွတ္ထားတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ရွိလို႔ ဒီလို တံု႔ျပန္ေနၾကတာပါပဲ။ ကဗ်ာေရးသူ တစ္ ေယာက္ အေနနဲ႔က ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ေတြ ပို႔စ္-ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ေတြ စတဲ့ ေဝါဟာရေတြ စိတ္မဝင္စားဘဲ ကိုယ္ခံစား ယံုၾကည္ သလို ေရးဖြဲ႕ ဖန္တီးေနဖို႔က မ်ားတယ္ လို႔ ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ထားေပမယ့္ အသစ္ ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ လက္ရာႏွင့္ တန္ဖိုးျဖတ္မႈ ဆိုတဲ့ ဒီေန႔ ၾကာေလ ရႈပ္ေထြးေလ ျဖစ္လာတဲ့ ဆက္ႏြယ္ ပတ္သက္မႈတစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ဝင္တစား ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္မိလို႔ပါပဲ။

လိုရင္းေျပာရရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာရယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သိမွတ္ နားလည္ဖတ္ရွဳေနတဲ့ ၂ဝဝဝခုႏွစ္ ေႏွာင္းပိုင္း (ပံုႏွိပ္နဲ႔ အြန္လိုင္း မီဒီယာ ႏွစ္ခု စလံုးေပၚက) ကဗ်ာေတြဟာ ပံုသဏၭာန္ ဆိုင္ရာ အစြန္းေရာက္ တီထြင္မႈ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ေရာက္ သြားၾကတာ ေတြ႕ရတာပဲ။ တကယ္ေတာ့ ပံုသဏၭာန္ဆိုင္ရာ တီထြင္မႈကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဘာသာစကားကို ကစားတာတို႔ အဆက္စပ္ မဲ့ေအာင္ လုပ္တာတို႔ ဟာလည္း ျမင္းစိုင္းသူမ်ားေလာက္ အစြန္းေရာက္တီထြင္မႈမဟုတ္ေပမယ့္ (style)ဟန္တစ္ခု အသြင္ျပန္ေဆာင္လာႏိုင္သလို ဒီလိုဟန္ တစ္ခုအေနနဲ႔
ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာဟာ ေမာ္ဒန္ဝါဒရဲ႕ ပံုသဏၭာန္ ဒါမွမဟုတ္ ပံုသဏၭာန္ဝါဒ ဘက္ကိုေတာင္ ျပန္ေရာက္ သြားေစႏိုင္တယ္။

အရင္က ကြၽန္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ ေဆာင္းပါးေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္က အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ပုံသဏၭာန္ကို တစ္ခုစီလို႔ ခြဲျခား ထင္မွတ္မႈ နဲ႔ ေရးသားခဲ့ တာေတြျဖစ္သလို အေၾကာင္းအရာ အသားေပး ေရးဖြဲ႕ခဲ့/ေရးဖြဲ႕ဆဲ ကဗ်ာေတြက ေခတ္ေပၚကဗ်ာ/ပင္မေရစီးကဗ်ာလို႔ ရည္ညႊန္းခဲ့ျပီး ပုံသဏၭာန္/ ဘာသာ စကားရဲ႕ ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာကို ကိုင္တြယ္ ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြကိုေတာ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ တစ္နည္း ေျပာရရင္ ကဗ်ာသစ္အျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္က ဦးတည္ ေျပာဆိုခ်င္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ အခု ျပန္လည္ ျဖည့္စြက္ခဲ့တဲ့ ပံုသဏၭာန္ အေပၚ အျမင္အရ ပံုသဏၭာန္ အေျပာင္းအလဲ သက္သက္က ကဗ်ာသစ္အျဖစ္ မေခၚဆို ႏိုင္သလို အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ပံုသဏၭာန္ကို ခြဲျခားျပီး ေျပာဖို႔လည္း ထင္သေလာက္ မလြယ္ကူ တာ ေတြ႕ရတယ္။ အထူးသျဖင့္ အယ္လ္ပီကဗ်ာ ေဗဒကို ေလ့လာၾကည့္ရင္ ဒီ သေဘာတရားကို ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ ပင္မ ေရစီးကဗ်ာေတြက ဘာသာ စကားကို မီဒီယာ တစ္ခု အျဖစ္က လြဲရင္ (သေကၤတနဲ႔ အလကၤာေတြကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ထပ္ကြပ္ညႊန္႔တဲ့ အထိ) ဘာမွ ထပ္စဥ္းစားစရာ မလိုဘဲ သံုးစြဲ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ေပမယ့္ အယ္လ္ပီနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ ဘာသာစကား အေျချပဳ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕လာသူေတြက ဘာသာစကားဟာ ေရးသူနဲ႔ ဖတ္သူၾကား အလြယ္ တကူ ဆက္သြယ္ ေပးႏိုင္တဲ့ မီဒီယာ သက္သက္လို႔ မျမင္ေတာ့ဘဲ ဘာသာစကားရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုကို ျပန္ ကိုင္တြယ္လာခဲ့တယ္။ ဘာသာ စကားဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း အတြင္းမွာ အျပန္အလွန္ ဝင္ေရာက္ ျခယ္လွယ္ အလုပ္ လုပ္ေနတာလို႔ ယူျပီး ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ခံစားမႈ ကဗ်ာ ေရးသူ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ကိုယ္ႏိႈက္က ဘာသာစကား တည္ေဆာက္ခ်က္ေတြ တစ္နည္း ကဗ်ာေရး သူ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ျပဌာန္းေနတဲ့ အရာရာတိုင္းကိုက ဘာသာစကားနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ျပီး အလုပ္ လုပ္ေနတာလို႔ ယူတာဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အရင္က (ကဗ်ာ အေဟာင္းနဲ႔ အသစ္ ကြဲျပားေအာင္) ခြဲျခားျပရာမွာ ျပဳလုပ္ခဲ့သလို အေၾကာင္းအရာနဲ ႔ပံုသဏၭာန္က တသီးတျခား စီခြဲျခားေျပာဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ ေတာ့ဘူး။ ၂ဝဝဝေႏွာင္းပုိင္းမွာ အယ္လ္ပီနဲ႔ ကဗ်ာပံုစံသစ္ရယ္လို႔ ေရးဖြဲ႔ေနသူေတြရဲ႕လက္ရာေတြမွာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အျမင္ရွိတယ္လို႔ တပ္အပ္ မဆိုႏိုင္ေသးေတာင္ အစဥ္အလာလက္ခံထားတဲ့စာေပျဖစ္မႈ ပင္မေရစီးစာေပ/ကဗ်ာရဲ႕ အထက္စီးပါဝါ သက္ေရာက္မႈကေန လြတ္ကင္း
ေအာင္ ၾကိဳးစား ရုန္းထြက္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။

ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစား အသစ္ တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ ညြန္းဆို ျပတဲ့ေနရာမွာ ကဗ်ာ ပံုသဏၭာန္ သက္သက္ကို ၾကည့္ျပီး ေျပာဆိုလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဒီအစဥ္ အလာ လက္ခံထားတဲ့ (ရိုမန္တစ္၊ ဆိုရွယ္လစ္၊ ေမာ္ဒန္) စာေပျဖစ္မႈ ပါဝင္ႏႈန္း အခ်ိဳးအဆ၊ ပင္မေရ စီးစာေပ/ကဗ်ာအပါအဝင္ ေခတ္စနစ္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ အထက္စီး ပါဝါ သက္ေရာက္ ေနတာေတြကို ဘယ္ေလာက္ ထင္ဟပ္ ေဖၚျပႏိုင္သလဲ ဆန္းစစ္ႏိုင္သလဲ ေမးခြန္း ထုတ္ႏိုင္သလဲ ဆိုတဲ့ အယူအဆေတြ အေပၚမွာသာ ဆံုးျဖတ္သင့္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ယူဆတယ္။

တကယ္လို႔ ဒီေန႔ ‘ကဗ်ာသစ္’ဆိုတဲ့ လက္ရာေတြ Experimental Poetry, အယ္လ္ပီ၊ ပီအယ္လ္ပီ၊ ကြန္ဆက္က်ဴရယ္၊ Flarf Poetry, Cyber Poetry, Visual Poetry, Talk Poetry, Hybrid Poetry, Identity Poetry, Anti-Poetry, Digital Poetry ဆိုတာေတြဟာ ပင္မ ေရစီးကဗ်ာေတြရဲ႕ ေတြးေခၚ ယူဆပံုေတြနဲ႔ မတူ ကြဲျပားလာသည့္တိုင္ ဒီလို မတူကြဲျပားမႈျဖစ္ေစတဲ့ အခ်က္က ပို႔စ္ေမာ္ ဒန္ ေလာကအျမင္/ ေမးခြန္းထုတ္ျခင္း/ သေရာ္ျခင္း စတာေတြ အသား ေပးထားျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ၉ဝခုနစ္ေတြက ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ သမားေတြလို ဗဟို ခ်က္မဲ့ျခင္းတို႔၊ ဖ်င္/ႏႊာ/ခြာျခင္းတို႔၊ ပိုင္းစ စိတ္ျမြာျခင္းတို႔၊ အဆက္အစပ္ မဲ့ျခင္းတို႔၊ ေယာက္ယက္ခပ္ ခုန္ေက်ာ္ျခင္းတို႔၊ စိတ္အလ်ဥ္ စီးေၾကာင္း အတိုင္း ေရးျခင္း/ စိတ္ထဲ ေပၚေပါက္လာသမွ် ေစာင့္ယူ ေရးသားျခင္း စတဲ့ ပံုသဏၭာန္ အသားေပး စမ္းသပ္ ေရးဖြဲ႕မႈေၾကာင့္ ကြဲျပားမႈ (ကြဲျပား သေယာင္) ျဖစ္ေစတာ ဆိုရင္ ဒါဟာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာလို႔ အတတ္ ေခၚဆိုဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့သလို ကဗ်ာသစ္လို႔ ေခၚဆိုဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ‘အသစ္ ျပဳလုပ္ျခင္း’ လို႔ မဆို ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ‘အသစ္ေတာ့ အသစ္ပဲ ဒါေပမယ့္ စက္မႈဇံုထုတ္’ ျဖစ္ေနမွာပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ကဗ်ာအမ်ိဳး အစားသစ္ေတြအေနနဲ႔ ထင္မွတ္ ဖတ္ရွဳေနၾကတဲ့ ကဗ်ာေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္ ေတြ႕ရသေလာက္က သူတို႔ဆီက ပထမ မ်ိဳးဆက္/ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆီက ၉ဝခုနစ္အလြန္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆေတြရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြ (ရည္ရြယ္လို႔ ျဖစ္ျဖစ္ မရည္ရြယ္ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္) ကပ္ညိ လိုက္ပါေနသလို တခ်ိဳ႕ ကဗ်ာ အယူအဆေတြဆိုရင္ (ဥပမာ နီယိုေမာ္ဒန္) အစဥ္အလာ ပင္မေရစီးအတြင္း လက္ခံထားတဲ့ စာေပ/ကဗ်ာျဖစ္မႈကေန ရုန္းမထြက္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနတဲ့ အထိ ေတြ႕ရႏိုင္တယ္။

ဒုတိယမ်ိဳးဆက္ပို႔စ္ေမာ္ဒန္နဲ႔ ငါတကယ္အိပ္ခ်င္ေနျပီ

အေနာက္တုိင္းက ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္မွာေတာ့ ေမာ္ဒန္ဝါဒနဲ႔ ပထမ မ်ိဳးဆက္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ေတြရဲ႕ ပံုသဏၭာန္ ခက္ခဲမႈကို ေလ်ာ့ခ်ခဲ့တယ္။ သရုပ္မွန္ရ႕ဲ ကိုယ္စားျပဳျခင္း သေဘာကို စိန္ေခၚဖို႔၊ သရုပ္မွန္ ဝါဒ (ဝါဒကိုသာ ဆိုလိုတယ္)နဲ႔ အစြန္းေရာက္ ပံုသဏၭာန္ ဝါဒကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ သရုပ္မွန္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဝါဒနဲ႔ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဝါဒ အေျခခံ သရုပ္မွန္ လက္ရာ (postmodernist realism) ဆိုတာ ေပၚေပါက္ လာျပန္တယ္။ ဒါဟာ အေစာပိုင္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္နဲ႔ ပို႔စ္ေမာ္ ဒန္ဝါဒကို လြန္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အလြန္ post-postmodernism ပဲျဖစ္တယ္။ ဒီပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဝါဒ အေျခခံ သရုပ္မွန္ လက္ရာတို႔ ပို႔စ္-ပို႔စ္ ေမာ္ဒန္ လက္ရာတို႔ကို ဒီမွာ ေျပာဖို႔ ေစာေနေသးသလုိ ျဖစ္ေနေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ေနာက္က်ေနျပီ လို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္တယ္။ ‘ေစာေသးတယ္’ဆိုတာ စာေပ/ကဗ်ာလက္ရာေတြ အားျဖင့္ ဒီမွာ မရွိေသးလို႔ မဟုတ္ဘူး၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္/ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ စာေပ/ကဗ်ာ အယူအဆ ဆိုတာ ေတြကိုေတာင္ အေက်အလည္ မရွင္းလင္း ေသးလို႔ပဲ။ ဒီအေျခအေနမွာ ပို႔စ္-ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ လက္ရာ တစ္ပုဒ္ကို နမူနာအျဖစ္ ထုတ္ျပ လိုက္ရင္ ျပႆနာ အမ်ားႀကီး ရွိလာႏိုင္တာ ေတြးမိလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔က ယေန႔ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ ျပည္တြင္းမွာ ျဖစ္ရွိေနတဲ့ ေခတ္ျပိဳင္ ကဗ်ာ အေန အထား အတြင္းမွာ အေစာပိုင္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆေတြကေန ကင္းလြတ္ျပီး ဖန္တီး ေရးဖြဲ႕ႏုိင္ခဲ့တယ္လို႔ ယူဆတဲ့ ကဗ်ာ ေတြကို ေဖၚျပခ်င္တာ ဆိုေတာ့ အနီးစပ္ဆံုး ကိုက္ညီတယ္လုိ႔ ယူဆတဲ့ ကဗ်ာေတြကို ေဖၚျပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခုရွိတာက ဒီကဗ်ာကို ပို႔စ္-ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာ၊ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ဝါဒ အေျခခံ သရုပ္မွန္လက္ရာ စသျဖင့္ တိတိက်က် သတ္မွတ္ဖို႔ အထိေတာ့ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ အေစာပိုင္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆ ေတြကေန ကင္းလြတ္ျပီး ဖန္တီး ေရးဖြဲ႕ႏုိင္ခဲ့တယ္လို႔ ယူဆတဲ့ ကဗ်ာလက္ရာ တစ္ခုအျဖစ္ ေဖၚျပခ်င္ရံုပါပဲ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒီလိုမ်ိဳးလည္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါပဲ။

ေရးသူ လူဆန္း ကဗ်ာ စာအုပ္ပါ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္တဲ့ ‘တကယ္ အိပ္ခ်င္ေနျပီ’ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဟာ ရုတ္တရက္ ၾကည့္လိုက္ရင္ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ/ ပင္မေရစီး ကဗ်ာေတြနဲ႔ အတူတူလို႔ ထင္ရေပမယ့္ ကဗ်ာေရးသူက ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အျမင္ပါ ရွိတဲ့ရသကို ရရွိဖို႔ ပင္မေရစီး ေရးဖြဲ႕ဟန္ကိုပဲ ပါးနပ္စြာနဲ႔ အသံုးခ် ေရးဖြဲ႕ထားတာ ျဖစ္တယ္။ တစ္နည္း ပင္မေရစီး ေရးဖြဲ႕ဟန္ကို ဆက္စပ္-ဆန္႔က်င္ရင္း ေရးဖြဲ႕ထားတာလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ လူဆန္းရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ေရးဖြဲ႕လာတဲ့ အထဲမွာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ဝါဒ အေျခခံ သရုပ္မွန္ လက္ရာလို႔ ေတာင္ဆိုႏိုင္တဲ့ ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ ေတြ႕ရတယ္။ ‘ထင္းေရာင္းတဲ့ ေအာင္စိန္’၊ ‘ေဂ’ြ၊ ‘ေဒသနဲ႔ ရင္းႏွီး ကြၽမ္းဝင္ေအာင္’၊ စသျဖင့္။ ကြၽန္ေတာ္က လူဆန္းရဲ႕ကဗ်ာေတြကို အမ်ိဳးအစား ခြဲေဖၚျပေနသည့္တိုင္ တစ္အုပ္လံုး ျခံဳငံု သံုးသပ္ၾကည့္ရင္ လူဆန္းရ႕ဲ ကဗ်ာေတြ အမ်ိဳးအစားေတြဟာ ေရးသူ လူဆန္းရဲ႕ ကဗ်ာအမ်ိဳး အစား ေတြသာ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ ေရးသူ လူဆန္းရဲ႕ ကဗ်ာအမ်ိဳးအစား ေတြအျဖစ္သာ ဖတ္ရႈ ႏိုင္တယ္။ ေရးသူ လူဆန္းရဲ႕ ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစားေတြ အျဖစ္သာ ခံစားႏိုင္ တယ္။ ေရးသူ လူဆန္းရဲ႕ ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစားေတြ အျဖစ္သာ အေတြးပြားႏိုင္တယ္။

‘တကယ္အိပ္ခ်င္ေနျပီ’

ငါတကယ္အိပ္ခ်င္ေနျပီ။
ငါတကယ္အိပ္ခ်င္ေနျပီကြာဆိုတဲ့ စကားစုကို အားမနာတမ္း
ေရွာေရွာရွဴရွဴဝင္ေအာင္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ
အဲဒါခက္တယ္။ ဒီမွာ အဲဒါ သိပ္ခက္တယ္
ငါတကယ္အိပ္ခ်င္ေနျပီကြာဆိုတဲ့ စကားစုအေပၚ
မင္းတစ္မ်ိးတမည္ခံစားအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဦးေတာ့မယ္
ငါသိတာေပါ့။ က်ီးက်ီးခ်င္းသိသလို ငါသိတာေပါ့
တကယ္က ဘယ္လိုပစ္ခြာဖယ္က်ဥ္မႈမ်ိဳးမွ မပါဘဲ
ရိုးရိုးေျပာတာ။ တကယ္မ်က္ခံြေတြေလးက်လာလို႔
တကယ္အနားယူဖို႔ လိုလာလို႔ ငါ့ေဘာ္ဒီအတြင္းထဲက
ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ငါျပန္ဆိုလိုက္တာပါ
ငါကတယ္အိပ္ခ်င္ေနျပီကြာ
၂ဝဝ၆

ကဗ်ာဖတ္က်င့္ရွိသူ မည္သူမဆို နားလည္ေလာက္တဲ့ အထက္ပါကဗ်ာဟာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္အျမင္ကို ထင္ဟပ္ႏိုင္တဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ပဲလို႔ဆုိရင္ လက္ခံဖို႔ ခက္ခ်င္ ခက္ေနလိမ့္မယ္။ ဒီကဗ်ာေလးဟာလည္း ဖတ္ရ လြယ္ကူတယ္ ဆိုေပမယ့္ ေခတ္ေပၚ/ ေမာ္ဒန္သမားေတြ လုပ္သလို ‘ငါ၊အတၲ’ ေရွ႕တန္းတင္ျပီး အေတြးအေခၚ၊ ခံစားမႈ၊ ဝါဒတစ္ခုခုကို ကုိယ္စားျပဳဖို႔ ၾကိဳးစားထားတဲ့ ရိုးစင္းတဲ့ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕ဟန္ေတြနဲ႔ေတာ့ မတူတာ အမွန္ပဲ။ ထို႔အတူ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက ေခတ္သစ္ ကဗ်ာေတြ ေရးဖြဲ႕ေနတဲ့ ကဗ်ာ ေရးသူေတြရဲ႕လက္ရာတခ်ိဳ႕မွာ ေတြ႕ရသလို ဘာသာစကား ကစားျခင္း၊ သဒၵါ/ဝါက် အဆက္အစပ္ ျပတ္ေတာက္ျခင္း၊ ေယာက္ယက္ခပ္ ခုန္ေက်ာ္ျခင္း၊ သိစိတ္ အခုန္အတိုင္း လိုက္ျခင္း၊ နီးရာ စာသား ဆြဲသံုး ဖြဲ႕စပ္ျခင္း၊ ေကာ္ေလ့ခ်္ လုပ္ျခင္း၊ ေရာေႏွာျခင္း စသျဖင့္ ပထမမ်ိဳးဆက္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆေတြရဲ႕ အေငြ႕အသက္ မလြတ္တဲ့ ခဲရာခဲဆစ္ ‘နည္း’ေတြ ကေန ကင္းလြတ္ေနတာ ကိုလည္း ေတြ႕ရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ သတိထား ကိုင္တြယ္ရမယ့္ အခ်က္တစ္ခုက ကဗ်ာဟာ စကားေျပ မဟုတ္တဲ့အတြက္ စကားေျပ ထက္ေတာ့ပိုျပီး နားလည္ရ ခက္မႈ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ပိုရွိေနတာပဲ။ ကဗ်ာရဲ႕ပင္ကို သေဘာအရကိုက ဘာသာ စကားနဲ႔ ေျပျပစ္ ေခ်ာေမြ႕ေအာင္ တိုက္ရိုက္ ရွင္းလင္းျခင္းကို ျငင္းပယ္မႈနဲ႔ ရသ ဖန္တီးမႈ ျပဳလုပ္ရတာဆိုေတာ့ ကဗ်ာဆီက လြယ္ကူ ရွင္းလင္းမႈ ကိုေတာ့ စကားေျပနဲ႔ တစ္တန္းစားတည္း ထားျပီး မေမွ်ာ္လင့္ ေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ ဆိုလိုတာက မူလအစကတည္းက စကားေျပ ေလာက္ မရိုးစင္းခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဘဝကေန ဒီေန႔ ေပၚေပါက္ေနတဲ့ ကဗ်ာေတြအထိ ဆက္လက္ ‘အသစ္ ျပဳလုပ္ၾကတယ္’ ဆိုတိုင္းလည္း ခက္သထက္ ခက္လာတဲ့ ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစားေတြ အျဖစ္နဲ႔ အစြန္းေရာက္ ပံုသဏၭာန္ တီထြင္မႈ လမ္းေၾကာင္း တစ္ခုတည္းေပၚ မေရာက္ရွိသြားဖို႔ပါပဲ။

မဟုတ္ရင္ေတာ့ နီယို၊ ေကာ္ေလ့ခ်္၊ ကြန္ဆက္က်ဴရယ္၊ အယ္လ္ပီ၊ ပီအယ္လ္ပီ၊ ဟိုက္ဘရက္၊ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဘယ္လိုေခၚေခၚ ကိုယ့္ေရးဖြဲ႕မႈက ကိုယ္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ (style)ဟန္တစ္ခု အသြင္ ျပန္ေဆာင္လာတဲ့ ေမာ္ဒန္ သမားေတြရဲ႕ ပံုသဏၭာန္ ဝါဒဘက္ ေနာက္ျပန္ လွည့္သြားမွာပါပဲ။ စကားေျပနဲ႔ ဝတၲဳလို အေရးအသား တခ်ိဳ႕မွာ ဝတၲဳဇာတ္လမ္း အေဆာက္အအံု၊ အေၾကာင္းအရာ၊ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္ စတာေတြကို ဖ်က္ျပီး(သို႔) ဖယ္ရွားျပီး ပံုသဏၭာန္ တီထြင္မႈနဲ႔ ေရးဖြဲ႕ေနတာကို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ စာေပလက္ရာလို႔ မွတ္ထင္ ယူဆထားၾကတာ ရွိသလို ကဗ်ာမွာလည္း အေၾကာင္း အရာတစ္ခု၊ ၄င္း အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ အာေဘာ္ တစ္ခုခု ဆိုက္ေရာက္ေအာင္ ေရးဖြဲ႕ျခင္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ရွားလာတဲ့ အျပင္ ေခတ္ျပိဳင္ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္၊ လူမႈေရး ႏိုင္ငံေရး ဆက္စပ္မႈ၊ (ပါတီဆန္/ဝါဒျဖန္ ႔ႏုိင္ငံေရးကိုမဆိုလို) ကိုယ့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အတြင္းျဖစ္ရွိေနတဲ့ လြတ္လပ္မႈ၊ တရားမွ်တမႈ ဆိုင္ရာ အေျခခံေတြနဲ႔ယွဥ္တဲ့ ေရးဖြဲ႕ ဖန္တီးမႈမ်ိဳးကိုပါ လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ျပီး ဘာသာစကား/စာသား သက္သက္ကစားရင္း ေရးဖြဲ႕ ဖန္တီးေနတာမ်ိဳးကို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ကဗ်ာလို႔ ထင္မွတ္ ေကာင္းထင္မွတ္ ေနႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ကဗ်ာရဲ႕အစိတ္ အပိုင္း ေသးေသးေလး တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဘာသာစကား ကစားျခင္း တက္ကနိတစ္ခုသာ ျဖစ္သလို ပို႔စ္ေမာ္ဒန္နဲ႔လည္း မဆိုင္လွပါဘူး။ ထို႔အတူ မိမိ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ျဖစ္ရွိေနတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ တည္ရွိေနတဲ့ ဘာသာေဗဒ သေဘာတရားေတြကို ယတိျပတ္ ျငင္းပယ္ျပီး တစ္ကိုယ္ေတာ္ သာယာမႈရွာတဲ့ ေရးဖြဲ႕ ဖန္တီးမႈဆိုတာ အရင္က အစြန္းေရာက္ ေမာ္ဒန္ဝါဒီေတြ လုပ္ခဲ့တာထက္ ဘာမွ ပိုထူးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ မိမိကဗ်ာနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို `ေရွာ့ခ္´ရ ေအာင္လုပ္မယ္`ႏိုးေအာင္ လုပ္မယ္´ဆိုတဲ့ အသစ္တီထြင္ ေရးဖြဲ႕မႈ ဆိုတာေတြဟာ စကားလံုးနဲ႔ ဘာသာစကားေတြကို ပံုသဏၭာန္ ဆိုင္ရာ တီထြင္မႈ လုပ္ရင္း ဘာအဓိပၸါယ္မွ မထြက္ေအာင္၊ ေရးသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က လြဲရင္ ဖတ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ နားမလည္ ႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီး ေရးဖြဲ႕ေနတာေတြ သက္သက္ပဲလား။

တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔မွာ ေပၚေပါက္ေနတဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္နဲ႔ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အမ်ိဳးအစားျဖစ္တဲ့ ဘာသာစကား ကဗ်ာနဲ႔တကြ အေဆာက္အအံုလြန္ ဝါဒ အေျခခံေရးဖြဲ႕ ေနသူေတြရဲ႕ ကဗ်ာေတြမွာ တီထြင္ဆန္းသစ္မႈေတြ (ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ရဲ႕အရသာျဖစ္တဲ့) အထက္စီးကေနလြမ္းမိုးႀကီးစိုးၿပီး ၾကိဳးကိုင္ ျခယ္လွယ္ေနတဲ့ အယူဝါဒနဲ႔ အင္စတီ က်ဴးရွင္း ပို႔ခ်မႈေတြကို သေရာ္ျခင္းေတြ၊ ေရာေႏွာ ျပျခင္းေတြ၊ ေမးခြန္း ထုတ္ျခင္းေတြ၊ ပံုေသ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သီးျခား အမွတ္လကၡဏာ(Fixed identity) ကေန ကင္းလြတ္ေအာင္ ေရးသားဖို႔ ‘ျဖစ္ႏိုင္ေျခ’ကို ႀကိဳးစား ရွာေဖြတာေတြ စတဲ့ ေကာင္းကြက္ေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရပါတယ္။ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုေက်ာ္ေက်ာ္ တဝဲလည္လည္ ျဖစ္ေနတဲ့(ေခတ္ေပၚ) ကဗ်ာေတြနဲ႔ စာရင္ အမ်ားႀကီး ၾကိဳဆိုထိုက္တဲ့ ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစားေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အံုနဲ႔ က်င္းနဲ ႔ဆန္႔က်င္ ရွံဳ႕ခ် ၾကတာေတြ႕ရေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက အႏုပညာသည္ တခ်ိဳ႕ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ ခြၽတ္ျခံဳက်မႈ၊ အသစ္အဆန္းနဲ႔ ပညာတတ္ဆန္မႈကို ရင္ဆိုင္ၾကည့္ ရမွာ ေၾကာက္လွန္႔မႈ စတာေတြ ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို ကြၽန္ေတာ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာခဲ့တဲ့ အေစာပိုင္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ အယူအဆေတြအေပၚ သံသယ စိတ္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

‘တကယ္ အိပ္ခ်င္ေနျပီ’ ကဗ်ာမွာ အေစာပိုင္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္သမားေတြရဲ႕ ခဲရာခဲဆစ္ ကဗ်ာအတတ္ေတြ တစ္ခုမွ မပါရွိေပမယ့္ (ကဗ်ာ)အႏုပညာရဲ႕ အေရးႀကီးဆံုး အလုပ္ျဖစ္တဲ့ (ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ အယူအဆ) ဘာသာစကားကို ေမးခြန္းထုတ္ျခင္း၊ သေရာ္ျခင္း၊ ဘာသာစကားက လူ႕အဖြဲ႕ အစည္း တစ္ခုအတြင္း ဝင္ေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနပံု၊ ဘာသာစကားနဲ႔ အရွိတရားၾကား အဆက္စပ္မဲ့မႈနဲ႔ မေသခ်ာမေရရာမႈ စတာေတြ ကို ေဖၚျပ ႏိုင္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ေမာင္ယုပိုင္
၂ဝ၁၁

"Freedom of Existence" Digital Print on Canvas Limited Edition, Archives Immagine & Poesia, Seat, Torino, Italy.

_______________________________________________________________________
ဒံုးပ်ံဟာ အိတ္ကပ္ထဲကို အလြယ္တကူပဲ ေရာက္လာတယ္
ခင္ဗ်ားဘက္က မခံႏိုင္ေတာ့လို႔ မရပ္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာတဲ့အခါ
အဘိုးကင္အတြက္ ေျမးလည္းကင္က အေဖကင္လိုပဲ
ခင္ဗ်ားလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကမာၻပတ္ လမ္းေၾကာင္းထဲ
တင္လႊတ္ၾကည့္ေပါ့ လႊတ္တင္ၾကည့္ေပါ့ လႊတ္ၾကည့္ေပါ့
ဒါကလည္း မိုးေလ၀သ ကိစၥတစ္ခု မဟုတ္လား
အရိုးေျမက်သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး အရိုးျပာက်သြားတာပါ
ဟုတ္တယ္ေလ
ေနက ၀င္သြားတယ္ ေနက ၀င္သြားတယ္ဗ်ာ ဒီေနရာကေန ၀င္သြား
ခင္ဗ်ာ
အပူေတြေတာ့ က်မသြားဘူး
ေရမွန္မွန္ မရလည္း ေရေတာ့ မွန္မွန္ ေသာက္ေလ
ငွက္ေပ်ာဖူး သံုးပုလင္းဆိုတာ ငွက္ေပ်ာ သံုးခိုင္ေလာက္ေတာ့ ဘယ္မွာလာျပီး
ဗိုက္၀မလဲ ဘယ္မွာလာျပီး ေပ်ာ္၀င္မလဲ ဗိုက္မ၀လဲ ငွက္ေတြေပ်ာ္တာေတာ့
အရွက္ေျပ ထိုင္ၾကည့္ေနမယ့္ လူေတြအတြက္ အမွန္နဲ႔တရားကို
ခါခ်ျပလိုက္တာ အခုေတာ့
ခင္ဗ်ားရင္ဘတ္ထဲမွာ ေရေတြ တသြင္သြင္စီးေနဖို႔ လိုအပ္တယ္
ေရပိုက္ဆင္မယ္ေျပာျပီး မဲဆြယ္သလို လာမလုပ္နဲ႔ေတာ့ ဟုတ္လား
ရင္ဘတ္ကို ပုတ္ျပရင္း ရင္ဘတ္ကို ပင့္ျပတယ္ နံရိုးတစ္ေခ်ာင္း ေပ်ာက္ေနသလို
ကိုယ့္အရိုးနဲ႔ ကိုယ့္ျပန္ထိုးတာ တို႔အမ်ိဳးနဲ႔ တို႔တိုင္းအတြက္သာ သယ္ပိုးေစဖို႔ရာတဲ့
ဒီမယ္ ရင္ဘတ္ထဲကဟာကို ေျပာင္းဖို႔ မၾကိဳးစားနဲ႔ မရေတာ့ဘူး
ဟုတ္တာေပါ့ ဒါေၾကာင့္လည္း ခင္ဗ်ားရင္ဘတ္ထဲကို မွန္ေျပာင္း ထည့္ၾကည့္ခ်င္တာ
ငါးစကၠန္႔ကို တစ္စက္ႏႈန္းနဲ႔ ခင္ဗ်ားအေၾကာထဲကို အရည္ေတြထည့္ေပးေနတယ္
အရည္ကေလး၀င္မွ ခင္ဗ်ားလည္း ေနသာထိုင္သာ ရွိမယ္
ခ်စ္ထြန္းကား ေရာက္လာျပီလို႔ ၾကားလိုက္တယ္ဟုတ္လား
အဲတာ ခင္ဗ်ား ငယ္ငယ္တုန္းက ျဖစ္မွာပါ
ခင္ဗ်ား အခုေရာက္ေနတာ ေက်ာ္သူေခတ္ေလဗ်ာ
ေပ်ာ္တဲ့သူေတြ ေပ်ာ္တာေပါ့
ငါးေထာင္နဲ႔ ေပ်ာ္မရေသးေတာ့ ႏွစ္သိန္းေပးျပီး ေျပာၾကတယ္ေလ
ေခတ္ေညာင္းသြားျပီ မဟုတ္လား ေခတ္တစ္ေခတ္ေတာ့ ေညာင္းသြားျပီေပါ့
အေရးၾကီးတာက
ဒီကလိုဖီးနစ္
ခင္ဗ်ားဘက္က မခံႏိုင္ေတာ့လို႔ မရပ္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာတဲ့အခါ
နီးစပ္ရာ ေဆးဆိုင္မွာ ေျပး၀ယ္လိုက္
ျပီးေတာ့ စအိုထဲ သြင္းလိုက္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာရင္
ေကာင္းသြားမွာပါ
ေညာင္းျငာကိုက္ခဲေနတယ္ ဟုတ္လား
ခုနက ေျပာတယ္ေလ
ေခတ္တစ္ေခတ္ေတာ့ ေညာင္းသြားျပီလို႔။

ဧျပီ ၂၆၊ ၂၀၁၂ခုႏွစ္။
ေတာေက်ာင္းဆရာ

ဒီကလိုဖီးနစ္ : diclophenax

noted: မယ္ေအးက သူ႔ေမြးေန႔အတြက္ အက္ေဆးျဖစ္ျဖစ္၊ ကဗ်ာျဖစ္ျဖစ္ ေတာင္းတယ္။
ဒါနဲ႔ ဒီကဗ်ာကို ေပးလိုက္တယ္။

ARTE DIGITAL 2012 by MARCIA MALDONADO

_______________________________________________________________________

အပိုင္း (၁)

ေႏြရာသီဟာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်ဖို႔ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့ ရာသီတစ္ခု ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ စာေၾကာင္းကုိ ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြက ရရွိခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔က သူ႕ထံသုိ႔ ေက်ာကၠပ္ မေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ အလည္အပတ္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မူရာကာမိရဲ႕ ျပႆနာကေတာ့ အခ်စ္ကုိ ယုံတာပဲဗ်လုိ သူ ေျပာလုိက္မိတယ္။ ျမင့္သန္းလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပဲလုိ႔ ကိုေက်ာကၠပ္က ျပန္ေျပာတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေကာင္ ေမြးဖြားလုိက္တယ္ ဆုိၾကပါစုိ႔။ ကုိေက်ာကၠပ္။ ကုိေက်ာကၠပ္သည္ သူ႕ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ရွင္သန္ေနသလို အျပင္မွာလည္း ရွင္သန္ေနတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ ပထမ စာေၾကာင္းမ်ားဟာ သူ႕ဘ၀ အစျဖစ္ၿပီး ေနာက္ဆုံး စာေၾကာင္းမ်ားမွာ သူ႕ဘ၀ကုိ အဆုံးသတ္ လုိက္မယ္။ အျပင္မွာလည္း ကုိေက်ာကၠပ္ဟာ ေမြးဖြားျခင္းနဲ ႔ေသဆုံးျခင္း အၾကားမွာ ပိတ္မိေနတယ္။ ကုိေက်ာကၠပ္ဟာ ကုိေက်ာကၠပ္အျဖစ္ ေမြးဖြားလာဖုိ႔ ေတာင္းဆုိခဲ့ျခင္း မရွိသလုိ သူ႕ရဲ႕ဇာတ္လမ္း အတြင္း သူ႕(ကုိေက်ာကၠပ္) ကုိ ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေကာင္အျဖစ္ ထည့္သြင္းဖို႔လည္း ဆႏၵျပဳခဲ့ဘူးတာ မရွိဘူး။ ကုိေက်ာကၠပ္ဟာ သူ႕မိသားစုကုိ သူ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရွိခုိက္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္ကြက္ ကုိလည္း ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္စြမ္း မရွိျဖစ္ရတယ္။ ကုိေက်ာကၠပ္ဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္လလုံးနီးပါး ပင္လယ္ ကမ္းေျခ အပန္းေျဖစခန္း တစ္ခုကို ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ ဆူနာမီ ေရလိႈင္းေတြ လာေတာ့မယ္ဆုိၿပီး ေၾကညာခ်က္ေတြ ထြက္ေပၚလာခ်ိန္က ကိုေက်ာကၠပ္ဟာ ပင္လယ္ ကမ္းေျခမွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ ခရီးသည္ေတြ အသီးသီးအသက ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေတြေပၚ တက္ၿပီး ထြက္ခြာသြားခ်ိန္မွာ ကုိေက်ာကၠပ္ဟာ ကမ္းေျခမွာ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တယ္။ ပင္လယ္ ကမ္းေျခ အပန္းေျဖစခန္း တစ္ခုလုံးကုိ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း အပုိင္ ရလုိက္တာဗ်လို႔ သူက ခပ္တုိးတုိး ေရရြတ္ေနတယ္။ ဒါပဲ။ ဒါေလာက္ပဲ။

အပုိင္း(၂)
ယမန္႔ေန႔က သူ႕ဆီကုိ ကိုေက်ာကၠပ္ဆီက မက္ေဆ့ဂ်္ တစ္ခု ၀င္လာတယ္
“ကၽြန္ေတာ္လည္း အခ်စ္ကုိ ယုံတယ္ဗ်”။

မိုးဆတ္

မႏွစ္က ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚမွာ ထံုးစံအတိုင္း ပင္မေရစီး ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေတြကိုပဲ အေတြ႕ မ်ားခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲ ေပၚမူတည္ၿပီး ေခတ္ေပၚကဗ်ာဟာ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းဆန္႕က်င္ေရးလို ယံုၾကည္ခ်က္ အက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ ေရးလို ၀ါဒေရးရာ ဦးစားေပးမႈေတြ ေအာက္မွာ အေရာင္ပိုမွိန္ သြားခဲ့ရတယ္။ အေျခအေန အခ်ိန္အခါအရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လို ကိုမင္းကို ႏိုင္လို ျပည္သူခ်စ္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ကိုယ္တိုင္ ကဗ်ာေတြ ေရးသားၿပီး ျပည္သူကို အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓာတ္ အရွိန္ ျမွင့္တင္ ေပးတာကို ေတြ႕ခဲ့ ရတယ္။ ဒီလို ျပည္သူခ်စ္ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ အေနနဲ႔ ၀ါဒေရးရာ ကဗ်ာေတြ ေရးတာဟာ လုပ္သင့္ လုပ္ထုိက္တဲ့ ကိစၥ။ ႀကိဳဆိုရမယ့္ ကိစၥ။ အားေပးရမယ္။ ကဗ်ာေလာက အတြက္လည္း ဂုဏ္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏိုင္ငံေရး သမားေတြလိုလည္း ႏိုင္ငံေရးကို ဟုတ္ဟုတ္ ျငားျငားလုပ္ခဲ့တာမ်ိဳးမရွိ၊ ကဗ်ာဆိုင္ရာဖန္တီးမႈမွာလည္း ထြန္းထြန္း ေပါက္ေပါက္ မဟုတ္တဲ့ လူအေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ၀ါဒေရးရာကဗ်ာေတြ နင္းကန္ေရးၿပီး မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေတြကို ျဖဳန္းတီး ပစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၀ါဒေရးရာ ကဗ်ာေတြကို ေရးသားတဲ့ ကဗ်ာဆရာ/မေတြထဲမွာ စစ္မွန္တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ေရးသားသူေတြ ရွိသလို မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ပါရဖို႔အတြက္ အဓိက ထား ေရးသူေတြလည္း ရွိေနတယ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ မွာ ေနရာမရခဲ့တဲ့ သူတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ ၀ါဒေရးရာ ကဗ်ာေတြမွာေတာ့ ဟုတ္လွၿပီ အထင္နဲ႔ လွိမ့္ ေရးၾကပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကဗ်ာဆိုင္ရာ အရည္အေသြးလည္း မျပည့္မွီ၊ အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓာတ္လည္း မႏိုးၾကားတဲ့ ကဗ်ာေတြပဲ ျဖစ္လာ ပါေတာ့တယ္။ မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႕ကလည္း ၀ါဒေရးရာ ကဗ်ာေတြကို အမ်ိဳးသားေရး လႈပ္ရွားမႈ လိႈင္းတစ္ခုလို သေဘာထားၿပီး စိစစ္မႈမရွိဘဲ ဗုန္းေပါလေအာ ေဖာ္ျပ ေပးေနတာေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး ဂယက္ေတြေၾကာင့္ ၀ါဒေရးရာ ကဗ်ာေတြ အားေကာင္း လာတာဟာ ျဖစ္သင့္ ျဖစ္ထိုက္တာ မွန္ေပမယ့္ အႏုပညာ ဟာ ႏိုင္ငံေရး လက္ေအာက္ခံ မဟုတ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကြဲျပားေစလိုပါတယ္။

၀ါဒေရးရာ ဦးစားေပး မဟုတ္တဲ့ အျခား မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာ ေတြေပၚက ကဗ်ာေတြဖက္ ဦးလွည့္ လိုက္ျပန္ ေတာ့လည္း ဆိုခဲ့ၿပီးသလို အမ်ားစုဟာ ပင္မ ေရစီး ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေတြပဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဒီကာလေတြမွာ ဖတ္ရႈခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာေတြဟာ တစ္ဖက္မွာ ၀ါဒ ေရးရာ ေဇာင္း ေပးထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ၊ ေနာက္တစ္ဖက္ က်ေတာ့ ႏွစ္၄၀ ေက်ာ္ၾကာ ေတြ႔ျမင္ၿပီး ျဖစ္တဲ့ ပင္မေရစီး ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေတြ ဆိုၿပီး အၾကမ္းဖ်ဥ္း ႏွစ္မ်ိဳး ေတြ႕ရတယ္ လို႔ေတာင္ ေျပာရမလိုပါပဲ။ ဒီအထဲမွာမွ ရွားရွားပါးပါး မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေပၚ ေရာက္ရွိလာၿပီး ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကဗ်ာ တစ္ခ်ိဳ႕ ဖတ္ရႈခြင့္ရခဲ့ေပမယ့္ အခ်ိဳးအစား အရေတာ့ အလြန္ပဲ နည္းပါး ေနေသးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ(ဟန္) အေတြ႕မ်ားတဲ့ အြန္လိုင္းေပၚက ကဗ်ာေတြကေတာ့ အရွိန္အဟုန္ ျပင္းျပင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စီးေမ်ာေနခဲ့တာဟာ ကဗ်ာ ေလာကသား ေတြ အတြက္ ကံေကာင္း ေထာက္မမႈ တစ္ခုလို႔ ဆိုခ်င္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

အြန္လိုင္း ကဗ်ာလို႔ ဆိုရာမွာ အင္တာနက္ မီဒီယာရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အျပည့္အ၀ အသံုးခ်ၿပီး ဖန္တီး ေရးဖြဲ႕ ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ အစဥ္ အလာနဲ႔ ေခတ္ေပၚ ေရးဟန္ ကေန ခြဲထြက္လာတဲ့ ဘယ္ကဗ်ာ အမ်ိဳးအစား မဆို အက်ံဳး၀င္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒီကဗ်ာ ေတြကို ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေတြ လို႔လည္း ေခၚဆိုႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ (အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေရးမွ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ ျဖစ္တာမ်ိဳးကို ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေရးေနတဲ့ အစဥ္အလာ၊ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေတြ ကို ေခတ္ၿပိဳင္ဟု မသတ္မွတ္ပါ။ အစဥ္ အလာ၊ ေခတ္ေပၚ ေရးဟန္မ်ားနဲ႔ ကြဲျပားတဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ အေရး အသားေတြ အားေကာင္း ျဖစ္ထြန္းေနတဲ့ အြန္လိုင္း မီဒီယာကို ေယဘုယ် ဥပမာ ေပး တင္ျပျခင္း မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။) ဒီေနရာမွာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာရဲ႕ အဓိပၸါယ္နဲ႔ ပတ္သက္ ၿပီး ေျပာစရာ ရွိလာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ Contemporary Poetry ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဟာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ေတာင္ မလံုေလာက္ႏိုင္ပါ။ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာဆိုတဲ့ စကားစုထက္လည္း အမ်ားႀကီး က်ယ္၀န္း နက္ရႈိင္းပါတယ္။ ဖမ္းဆုပ္ရလည္း အင္မတန္ ခက္ခဲၿပီး တရားေသ ေျပာဖို႔ရန္ မလြယ္ကူလွပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီေဆာင္းပါး မွာေတာ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာကို ဂႏၱ၀င္၊ ေခတ္စမ္း၊ စာေပ သစ္၊ မိုးေ၀၊ ေခတ္ေပၚ စတဲ့ ေခတ္ အဆက္ဆက္ ကဗ်ာေဗဒမ်ားနဲ႕ အလံုးစံု ျခားနားတဲ့ မတူညီတဲ့ အျခား မည့္သည့္ ကဗ်ာေဗဒကို မဆို ေခတ္ၿပိဳင္လို႔ သတ္မွတ္တယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအျမင္ကို ဆရာသစၥာနီရဲ႕ “မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ျမန္မာကဗ်ာ ေရစီးသစ္”၊ “ကၽြန္ေတာ့္ကို မထင္မွတ္ဘဲ ေရွာ့ခ္ ျဖစ္သြား ေစေသာ” (စရဏ၊ ႏို၀င္ဘာ၊၂၀၁၁)နဲ႔ ဆရာ ေဇယ်ာလင္းရဲ႕ “ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာရဲ႕ ပံုသ႑ာန္ ” (ကဗ်ာ ဘ၀ရွာေတာ္ပံု)၊“`ကဗ်ာဆိုတာဘာ …´ နဲ႔ ဆက္လက္ စဥ္းစားစရာမ်ား”(K0NT3MP03TRY)နဲ႔ အျခား ကဗ်ာ ေဗဒေတြကေန အေျချပဳ ေဆာက္တည္ ယူပါတယ္။ စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳက ထုတ္တဲ့ ဆရာၿငိဏ္းေ၀ရဲ႕ ကြန္ဆက္ ခ်ဴရယ္ ကဗ်ာေဗဒနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာဆရာ စာအုပ္ငယ္ေလး မွာလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေဗဒ အေၾကာင္းကို အေတာ္ က်ယ္ က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ ေရးသားထားတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ( ဒီေဆာင္းပါး လက္စ သတ္ေနစဥ္ အတြင္းမွာပဲ အသစ္စက္စက္ ထြက္ရွိလာတဲ့ ဆရာ ေဇယ်ာလင္းရဲ႕ “ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ရွိေသာ ေခတ္ၿပိဳင္ ျမန္မာကဗ်ာ အလားအလာမ်ား” စာအုပ္ မွာလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေဗဒ အေၾကာင္းကို တစ္၀ႀကီး ေလ့လာ ႏိုင္ပါေသးတယ္) ေခတ္ၿပိဳင္နဲ႔ ေခတ္ေပၚကို မကြဲျပားဘဲ အဓိပၸါယ္ အတူတူ လို႔ သတ္မွတ္ထား ၾကတဲ့ ကဗ်ာေရးသူ တခ်ိဳ႕လည္း ရွိပါတယ္။ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေတြ အားေကာင္း ေနစဥ္ကတည္းက ေရပန္းစားတဲ့ ေခတ္ေပၚ အာရံု ခံစားမႈကို တခ်ိဳ႕က ေခတ္ၿပိဳင္ အာရံုခံစားမႈနဲ႔ အဓိပၸါယ္ တူတယ္လို႔ ယူဆ ၾကရာကေန နားလည္မႈ စလြဲတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီကိစၥကို ဆရာသစၥာနီက ၁၉၉၅၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ရနံ႕သစ္ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ “ေမာ္ဒန္ရွင္းတမ္း” ေဆာင္းပါးမွာ ကတည္းက ခြဲျခားျပၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေခတ္ေပၚ အာရံုခံစားမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆရာေဇယ်ာလင္း ကလည္း “ေခတ္ေပၚ အာရံုခံစားမႈ” (ကဗ်ာဘ၀ ရွာေတာ္ပုံ)နဲ႔ ကဗ်ာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး (၂၀၁၂၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ လိႈင္းသစ္)တို႔မွာ ဆန္းစစ္ထားတာ ေတြ ရွိပါတယ္။

ေခတ္ၿပိဳင္ ျမန္မာကဗ်ာ ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာပံုကို ဆက္လက္ ေဆြးေႏြး ၾကည့္လိုပါတယ္။ ႏွစ္ကာလ သက္တမ္း ရွည္ၾကာေနတဲ့ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာရဲ႕ အေရးအဖြဲ႕ေတြ အေပၚ အီအိုင္လာ/ေမးခြန္း ထုတ္လာတဲ့ ကဗ်ာေရးသူ တခ်ိဳ႕ဟာ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာအစား အျခားကဗ်ာေတြကို လြတ္လပ္ စြာ စမ္းသပ္ ေရးသား လာၾကတာ အားလံုး အသိပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာနိဒါန္း စတင္ၿပီလို႔ ဆိုၾကပါစို႔။

၂၁ရာစု ျမန္မာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေလာကဟာ အထင္ကရ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ကြယ္လြန္ျခင္းနဲ႔ စခဲ့ပါတယ္။

အထက္ပါ စာေၾကာင္းဟာ ကဗ်ာဆရာ မိုးေ၀းရဲ႕ သူပဲအၾကမ္း သူပဲအေခ်ာ ကဗ်ာစာအုပ္မွာ ပါရွိတဲ့ ဆရာ ေဇယ်ာလင္းရဲ႕ အမွာစာ ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း စာေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေလာက စတင္ျခင္း တရား၀င္ မွတ္တမ္းမ်ား ျဖစ္မလားမသိပါ။ မဟုတ္ရင္လည္း တရား မ၀င္တဲ့ တရား၀င္ မွတ္တမ္း အေနနဲ႔ေရာ သတ္မွတ္ ႏိုင္မလား မသိပါ။ အဆိုပါ စာေၾကာင္းအရ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ကြယ္လြန္ျခင္းနဲ႔ စခဲ့တယ္ ဆိုေတာ့ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၂ခုႏွစ္ကေန ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာဟာ စတင္တယ္လို႔ ဆရာ ေဇယ်ာလင္းက သတ္မွတ္လိုပံု ပါတယ္။ ဒီအဆိုေၾကာင့္ ဂႏၱ၀င္၊ ေခတ္စမ္း၊ စာေပသစ္၊ မိုးေ၀(၀ါ) အစဥ္အလာနဲ႔ ေခတ္ေပၚ ေရးဟန္ ကေန ခြဲထြက္ လာတဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ အေရးအသားေတြဟာ ျမန္မာ ကဗ်ာေလာက ထဲကို ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ကြယ္လြန္တဲ့ ၂၀၀၂ခုႏွစ္ မွာ ေရာက္ရွိ ေနၿပီလား ဆိုတာကို ျပန္ဆန္းစစ္ ၾကည့္မိျပန္ပါတယ္။ ၂၀၀၂ခုႏွစ္နဲ႔ မေရွး မေႏွာင္း ၂၀၀၄-၅ခုႏွစ္ေတြမွာ အစျပဳခဲ့တဲ့ (ဒီ့ထက္လည္း ေစာႏိုင္ ပါေသးတယ္) ဆရာေဇယ်ာလင္း ဦးေဆာင္တဲ့ LP ဆိုင္ရာ ကဗ်ာေဗဒ လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ဆရာၿငိဏ္းေ၀ရဲ႕ Conceptual ကဗ်ာအေရးအသား ေတြကို ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာဟာ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ကြယ္လြန္ျခင္းနဲ႔ စတင္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။ ဆုိႏိုင္ တာပါပဲ။

LP ကဗ်ာေဗဒဟာ အစဥ္အလာနဲ႔ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေဗဒ ေတြနဲ႔ သိသိသာသာ ကြဲျပားခဲ့ပါတယ္။ အလားတူပဲ ဆရာၿငိဏ္းေ၀ စိုက္လိုက္မတ္တပ္ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ Conceptual ကဗ်ာေဗဒ ေတြဟာလည္း အစဥ္အလာနဲ႔ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေဗဒ ေတြနဲ႔ ျခားနားပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒါေတြဟာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာအေရးအသား ေတြပါပဲ။ LP နဲ႔ Conceptual ကဗ်ာေဗဒေတြတင္ မကဘဲ အစဥ္အလာနဲ႔ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေဗဒေတြနဲ႔ ကြဲျပား ျခားနားတဲ့ ေျမာက္ျမား လွစြာတဲ့ အျခား ကဗ်ာေဗဒေတြ အျခား ကဗ်ာ အေရး အသားေတြ ကိုလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ လို႔ ယူဆရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ Experimental Poetry၊ LANGUAGE Poetry ၊ Post LANGUAGE Poetry၊ Conceptual Poetry၊ Flarf Poetry၊ Cyber Poetry၊ Visual Poetry၊ Talk Poetry၊ Hybrid Poetry၊ Identity Poetry၊ Anti-Poetry၊ Digital Poetry စသျဖင့္ အစဥ္ အလာနဲ႔ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာေဗဒေတြနဲ႔ သိသာ ကြဲလြဲေနတဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာအေရးအသားေတြ အားလံုး အက်ံဳး၀င္ပါတယ္။ အစပိုင္း မွာ ေတာ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ေရးသားသူေတြဟာ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ မွ်ေလာက္ပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ဖြဲ႕စ ႏွစ္ဖြဲ႕စ ျဖစ္လာတယ္။ အြန္လိုင္းမီဒီယာကို အသံုးခ် သြားႏိုင္တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေတာ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ေရးသားသူေတြဟာ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ထြက္ေပၚ လာၾကပါတယ္။

ဘ၀င္မက် ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္စရာ ေကာင္းတာတစ္ခုက အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာေတြ အားေကာင္း ေနေပမယ့္ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေပၚ မွာ က်ေတာ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာဟာ အင္မတန္ အားနည္း ေနေသးတဲ့ ကိစၥပါပဲ။ ၁၉၇၀ကေန စတင္ ေရတြက္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ ၄၀ေက်ာ္သက္ တမ္းနဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ ပင္မေရစီးေခတ္ေပၚကဗ်ာဟာ ဂုဏ္ယူတတ္မယ္ဆိုရင္ ဂုဏ္ေတာင္ယူရဦးမွာပါ။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာဟာ အဲသလို သက္တမ္းရွည္သေလာက္ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာကေတာ့ ေခတ္ေပၚရဲ႕ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ေတာင္ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ေနရာမရျဖစ္ေနတာ ကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ဒီလိုေမးလိုက္လို႔ ေခတ္ၿပိဳင္ဟာ ေခတ္ေပၚရဲ႕ ေနရာကို လုယူတြန္းဖယ္ရန္ ရည္ရြယ္ရင္းမဟုတ္ပါ။ တကယ္တမ္း မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေပၚ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာမ်ား ေရာက္ရွိျခင္း မေရာက္ရွိျခင္းဟာ အေရးမွ မႀကီးတာပဲ။ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာကို ေနရာ မေပးလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာကေတာ့ သူ႔တန္ဖိုး အတိုင္း ေနရာ တစ္ခုမွာ ဆက္လက္ ရပ္တည္ေနမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာရဲ႕ ကဗ်ာျဖစ္မႈကို အသိအမွတ္ ျပဳသလို ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာရဲ႕ ကဗ်ာ ျဖစ္မႈကိုလည္း အသိအမွတ္ ျပဳသင့္တယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာေတြရဲ႕ အခန္းက႑ကို မထည့္မျဖစ္ ထည့္ေျပာလိုပါတယ္။ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေတြ ဘာေၾကာင့္ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာ ေတြေပၚ မေရာက္ရွိ ႏိုင္သလဲဆိုတဲ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္း အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အယ္ဒီတာေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္ သက္ဆိုင္ေနတာ ေၾကာင့္ပါ။ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ အမ်ားစုမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာ အစြဲအလန္းမ်ား၊ ကဗ်ာဆိုင္ရာ အကဲျဖတ္ႏိုင္စြမ္း ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ မညီမွ်မႈမ်ား၊ ဆရာ သမား အေပါင္းအသင္း ပုဂိၢဳလ္စြဲ မကင္းရွင္းမႈမ်ား၊ ေခတ္ေပၚကလြဲလို႔ အျခား ကဗ်ာေဗဒမ်ား ကို လြယ္လင့္တကူ လက္မခံႏိုင္မႈမ်ား။ အႏုပညာကို ႏိုင္ငံေရး လက္ေအာက္ခံ ျပဳလိုမႈမ်ား၊ ကဗ်ာနဲ႔ မသက္ဆိုင္တဲ့ အယ္ဒီတာမ်ားရဲ႕ ျဖတ္ထံုးမ်ား စတဲ့ အခ်က္ေတြက ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာကို မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေပၚ တက္ဖို႔ ခက္ခဲေစခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေရးသားသူ မ်ားဘက္မွာ ေတြ႔ျမင္ ေနရတဲ့ အခ်က္ေတြ ကိုလည္း တစ္ဆက္တည္း တင္ျပလိုပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ေရးသားေနသူမ်ား ကိုယ္တိုင္ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာ မ်ား ထက္မွာ ေဖာ္ျပခံလိုစိတ္ မရွိျခင္း၊ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေရးသားသူ တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ကဗ်ာေတြဟာ ေခတ္ၿပိဳင္ ျဖစ္ျခင္းက လြဲရင္ အႏုပညာ အား နည္း ေနလြန္းေသး ျခင္း၊ ကဗ်ာ ေရးသက္ ႏုလြန္းေနျခင္း၊ အေပ်ာ္တမ္း ဆန္လြန္းေနျခင္းနဲ႔ တရားလြန္ လြတ္လပ္မႈ ရွိျခင္း တို႔ေၾကာင့္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ အဲသလို အခ်က္ ေတြေၾကာင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာဟာ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေတြေပၚ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ မေရာက္ရွိ ႏိုင္ေသးတာလို႔ ယူဆရ မွာ ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ဆံုး တစ္ခ်က္ အေနနဲ႔ကေတာ့ စာေပ စိစစ္ေရးေၾကာင့္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။

ဘယ္ အႏုပညာရပ္ အမ်ိဳးအစားမဆို ေရြ႕လ်ား ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ သဘာ၀ရွိပါတယ္။ လက္တေလာ အေနအထားမွာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာအေနနဲ႔ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေတြေပၚ အံုက်င္းဖြဲ႕ မေရာက္ႏိုင္ ေသးေသာ္ျငားလည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေရာက္လာ ႏိုင္ေတာ့မယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ အဲဒီ့ တစ္ခ်ိန္ ခ်ိန္ ဆိုတာလည္း သိပ္မၾကာေတာ့ဘူးလို႔ သံုးသပ္ ခ်င္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္တာ အေတာအတြင္း ႏြယ္နီ၊ စံပယ္ျဖဴ၊ Idea၊ Beauty၊ Mandalay Icon နဲ႔ Look မဂၢဇင္းေတြမွာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳ႕ကို ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပခဲ့တာ ေတြ႕ရွိရလို႔ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာလည္း ဆရာေကာက္ႏြယ္(ကေနာင္)ရဲ႕ ရယ္စရာ မဂၢဇင္းမွာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေတြကို ေတြ႔ျမင္ရဖို႔ ရွိေန ပါ တယ္။ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အဆိုပါ မဂၢဇင္းေတြကို ထည့္သြင္း ခ်ျပလိုက္ရတာဟာ ၀ါဒျဖန္႔ ခ်ဳပ္လံုး သြင္းေနျခင္း မဟုတ္ရပါ။ တစ္ႏွစ္တာ အေတာအတြင္း အစဥ္အလာနဲ႔ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာမဟုတ္တဲ့ အျခား ကဗ်ာေတြကို အဆိုပါ မဂၢဇင္းေတြမွာ ဖတ္ရႈခြင့္ရခဲ့ၿပီး ခ်န္လွပ္ မထား အပ္လို႔ ေက်းဇူး မွတ္တမ္းတင္ လိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အဆိုပါ မဂၢဇင္းေတြမွာေတာင္ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းဟာ ပီျပင္မႈ ရွိဖို႔ ရာမွာေတာ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ေတြ႔ျမင္ ေနရတုန္းပါပဲ။ အဆိုပါ မဂၢဇင္းမ်ားက ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ဆိုင္ရာ လႈပ္ရွားမႈ ေတြ အျပင္ သီးသန္႔ ထြက္ရွိ ထားတဲ့ ကဗ်ာ စာအုပ္မ်ား၊ အြန္လိုင္း ကဗ်ာမ်ားအရ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာမဟုတ္တဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ျမန္မာကဗ်ာရဲ႕ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး မ်ိဳးဆက္ေတြကို ဆက္ လက္ တင္ျပ လိုပါတယ္။ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုးလို႔ ေျပာရျခင္းကေတာ့ ဒီလို မ်ိဳးဆက္ေတြ ခြဲျခားျပတဲ့ ေနရာမွာ ကြဲလြဲႏိုင္/ျငင္းပယ္ႏိုင္တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ အေၾကာင္း တရား ေတြကို ျမင္ေနရလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒါဟာ ေနာက္ဆက္တြဲ ေနာက္ ကိစၥသာပါပဲ။ တတ္ႏိုင္သမွ် ေမးျမန္း ညိွႏိႈင္း ၿပီး မ်ိဳးဆက္ေတြကို ခ်ိတ္ဆက္ ျပဖို႔ ရည္ရြယ္ရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အတိမ္း အေစာင္း အနည္းငယ္ မလြဲမေသြ ရွိႏိုင္ေပမယ့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ျမန္မာ ကဗ်ာရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ကို အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ လက္လွမ္း မွီသေလာက္ ထိစမ္း မွတ္တမ္းျပဳလိုတဲ့ သေဘာမွ်သာပါပဲ။

ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ ပထမ မ်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ ေဇယ်ာလင္း၊ ၿငိဏ္းေ၀၊ မိုးေ၀း၊ ၀င္းျမင့္၊ ခင္ေအာင္ေအး၊ လူဆန္း၊ ေမာင္ယုပိုင္၊ ငုအိမ္ ထက္ျမက္၊ သည္ေမာ္ႏိုင္၊ ေမာင္ေဒး၊ ေအာင္ျပည့္စံုနဲ႔ အျခား ကဗ်ာဆရာ အနည္းငယ္ ေတြ႕ရၿပီး ကာလ အပိုင္းအျခား အေနနဲ႔ ၂၀၀၅ခုႏွစ္ေလာက္ကေန လက္ရွိ အခ်ိန္ထိျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ ပထမ မ်ိဳးဆက္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေလာကကို ၾသဇာ သက္ေရာက္စြာ ဦးေဆာင္ ထား/ေနတဲ့ ကဗ်ာေရးသူ အုပ္စုလည္း ျဖစ္သလို မူလ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာမွာ ကတည္းက အရည္အေသြး ကိုယ္စီရွိတဲ့ ကဗ်ာ ဆရာ အုပ္စုလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီ ပထမ မ်ိဳးဆက္ထဲက ကဗ်ာဆရာ အမ်ားစု (ၿငိဏ္းေ၀၊ သည္ေမာ္ႏိုင္၊ ငုအိမ္ ထက္ျမက္နဲ႕ အခ်ိဳ႕က လြဲရင္) ဟာ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ အစကနဦး ကာလမွာ LP ကဗ်ာဆရာေတြလို႔ သတ္မွတ္ ခံခဲ့ၾကရၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ LPကဗ်ာ ဗဟိုျပဳေရး ထက္ ကဗ်ာ ဆိုင္ရာ သိမႈ သယံဇာတ ေတြကို လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ထုတ္ လာေရးဆီ ဦးတည္ လာတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီမ်ိဳးဆက္ထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ တစ္ကုိယ္ ေတာ္ကဗ်ာစာအုပ္ မ်ားနဲ႔ တြဲဖက္ ေရးသားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္မ်ားကို ထုတ္ေ၀ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ထူးျခားခ်က္ အေနနဲ႔ကေတာ့ သူတု႔ိရဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေတြဟာ ျမန္မာ စာေပေလာကမွာ ေ၀ဖန္မႈ အမ်ားဆံုး ခံခဲ့ရၿပီး သူတို႔ထဲက အမ်ားစုရဲ႕  ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ လက္ရာ ေတြဟာလည္း မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာမ်ား ထက္မွာ ယန႔အထိ ေဖာ္ျပခံရမႈ အရွိဆံုး ျဖစ္ခဲ့/ျဖစ္ေနဆဲ ဆိုတာပါပဲ။

ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္ ကိုေတာ့ Group ႏွစ္ခုခြဲၿပီး တင္ျပရမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုေတာ့ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္ရဲ႕ A Groupမွာ ပါ၀င္တဲ့ ကဗ်ာ ေရးသူေတြဟာ ပထမ မ်ိဳးဆက္နဲ႔လည္း ကာလအပိုင္း အျခားအားျဖင့္ နည္းနည္း အလွမ္းကြာေနၿပီး B Groupမွာ ပါ၀င္ လာမယ့္ ကဗ်ာ ေရးသူေတြနဲ႔ လည္း အခိုက္ အတန္႔ အဆက္ ျပတ္ေနတဲ့ သေဘာကို ေတြ႕ရွိရလို႔ပါပဲ။ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္ ( A Group )မွာ PEMSKOOL .ORG၊ ကမ္းယံ၊ KZေက၊ လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္၊ ေမာင္ဖုန္းျမင့္၊ ေျမမႈန္လြင္၊ Zephyr၊ ေတာေက်ာင္းဆရာ၊ ဆူးခက္မင္း၊ သုေဏာ္ စိုင္း၊ ဏီအဲ၀ိုင္၊ XY နဲ႔ အျခား ကဗ်ာဆရာ အနည္းငယ္ ပါ၀င္ၾကၿပီး ကာလအပိုင္း အျခားအားျဖင့္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ အေစာပိုင္းကေန လက္ရွိ အခ်ိန္ထိ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္ (A Group) ဟာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ပထမ မ်ိဳး ဆက္ ေလာက္ ျမန္မာစာေပ ေလာကမွာ ေ၀ဖန္မႈသိပ္ မခံရေတာ့ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ အြန္လိုင္း ကဗ်ာစာေပ လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ သူတို႔ရဲ႕ တရား၀င္ ပံုႏွိပ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ကဗ်ာ စာအုပ္မ်ားနဲ႔ စုေပါင္း ကဗ်ာစာအုပ္ ေတြကေတာ့ ျမန္မာ ကဗ်ာေလာက ကို အထိုက္ အေလ်ာက္ လႈပ္ခတ္ ေစခဲ့ပါတယ္။ ပထမ မ်ိဳးဆက္ေလာက္ မဂၢဇင္းစာ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚ မေရာက္ရွိခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ အေရး အသား ေတြဟာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ ျပင္းထန္တဲ့ ႏွပ္ေၾကာင္းေပးမႈ ကိုေတာ့ ျပဳႏိုင္ခဲ့တယ္ ဆိုရမွာပါပဲ။ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္ (B Group) နဲ႔ ေႏွာင္း မ်ိဳးဆက္ေတြရဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ တရားလြန္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို ၾကည့္လိုက္ ရင္ ဒီအခ်က္ဟာ အင္မတန္မွကို သိသာ ထင္ရွားလွပါတယ္။ ဒါဟာ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္( A Group) ရဲ႕  အေရးႀကီးတဲ့ ထူးျခားခ်က္လို႔ ျမင္ပါ တယ္။

ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္ရဲ႕ (B Group) မွာေတာ့ ဟံလင္း၊ ဇာတိ(အႏိၱမ)၊ ေမာင္ေနၿမဲ၊ ေမာေႏြ၊ ပန္းခ်ီ၊ သေကာင့္သား၊ ဖိုးခြား၊ NeLynn၊ ပန္ဒိုရာ၊ မယ္ေယြး၊ ခ်ိဳပိန္းေနာင္၊ ေသာတ၊ ေလာက၊ ညီဇံလွ၊ ရင္ခြင္ရွိန္း၊ ေအးခ်မ္း၊ စိမ္းခက္စိုး၊ ဇာတိ(ဖ်ာပံု)၊ သူရႆ၀ါ၊ ေဇာင္းလူ ၊ ေမာင္ရင္ညဳိနဲ႔ အျခား ကဗ်ာဆရာ တခ်ိဳ႕ကို ျမင္ပါတယ္။ ကာလအားျဖင့္ ၂၀၁၀ အေစာပိုင္း ၀န္းက်င္ကေန လက္ရွိ အခ်ိန္ထိ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္(B Group)ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေရးသားသူ ေတြဟာ အျပတ္အလပ္ မရွိေတာ့ဘဲ တစ္စပ္ဆက္ တည္း စီးဆင္းလာတဲ့ သေဘာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ Xanthos၊ လင္းဇင္ေယာ္၊ ေတးခက္၊ ဇက္ကႀကိဳး၊ ေမာင္ျမတ္သူ၊ ေနေအဒီ၊ မြန္းသူအိမ္၊ ေနပိုင္ စတဲ့ စတဲ့ မေရ မတြက္ႏိုင္တဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ(ဟန္)ေရးသား သူေတြကို အားရစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေတြ႕လာရပါတယ္။ အခ်ိန္ ကာလအေနနဲ႔ ၂၀၁၁-၂၀၁၂ ကေန လက္ရွိ အခ်ိန္ထိ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ သူတို႔ထဲက တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ေရးသက္ဟာ ဒုတိယမ်ိဳး ဆက္ (A Group)နဲ႔ သိပ္မကြာ ျခားေပမယ့္လည္း သိသာ ထင္ရွားတဲ့ ကဗ်ာ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္ရွိခ်ိန္ အရ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္ (B Group) ထဲ ေရာက္ရွိ သြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ဥပမာ-ဇာတိ(အႏၱိမ)၊ ေမာေႏြ၊ ပန္းခ်ီ၊ စသျဖင့္…)။ သူတို႔ထဲက တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ(ဟန္) ေရးသက္ သိပ္မရွိ ေသးေပမယ့္လည္း အျပတ္အလပ္ မရွိ တစ္စပ္ဆက္တည္း စီးဆင္းလာတဲ့ သေဘာအရ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္(B Group) ထဲ ေရာက္ရွိ လာသူေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ (ဥပမာ- ေနၿမဲ၊ ခ်ိဳပိန္းေနာင္၊ စသျဖင့္…)။ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္(B Group) ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း အေတာ္ၾကာမွာ ေရးသား ေနတဲ့ ေရးသား လာမယ့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ေရးသား သူေတြကိုေတာ့ မ်ိဳးဆက္အရ ခြဲျခားျပဖို႔ အေတာ္ရႈပ္ ေထြးႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ ေႏွာင္းမ်ိဳးဆက္လို႔ပဲ အလြယ္ ေတးထား လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ (ဥပမာ-ေတးခက္၊ ဇက္ကႀကိဳး၊ ေမာင္ျမတ္သူ၊ စသျဖင့္)။ ဒီလို သိမ္ေမြ႔ ရႈပ္ေထြးလြန္းတဲ့ အၿပိဳင္ မ်ိဳးဆက္ေတြ တရစပ္ စုၿပံဳ ထြန္းကား လာတာဟာ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ ဒုတိယမ်ိဳး ဆက္(B Group) နဲ႔ ေႏွာင္း မ်ိဳးဆက္ေတြရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ အျဖစ္ မွတ္ယူရမယ္ ထင္ပါတယ္။ သံုးသပ္ လိုတာက သူတို႔အမ်ားစုရဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ (ဟန္) အေရး အသား ေတြဟာ ေဖ့စ္ဘြတ္ စာမ်က္ႏွာကိုသာ အဓိက ထားေနရတဲ့အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အေျခ ခိုင္မာမႈ ရရွိဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ေန ေသးတယ္လို႔ ယူဆမိ တာပါပဲ။

ေနာက္ဆံုး တင္ျပခ်င္တာက မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာ မ်ားေပၚမွာ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္ကေန ေရးသား ေနေပမယ့္လည္း ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ ဆီ ေျခလွမ္း စေနတဲ့ ကဗ်ာေရးသူ တခ်ိဳ႕ရဲ႕ အလားအလာ ျဖစ္ပါတယ္။ နာမည္ေတြ ထုတ္ႏႈတ္ ေဖာ္ျပ လိုေပမယ့္လည္း ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ကိစၥမွာ မလို အပ္ဘဲ ရႈပ္ေထြးသြား/အျငင္းပြား သြားဖို႔ပဲ ရွိတာေၾကာင့္ မတင္ျပေတာ့ပါ။ အဲဒီ့ အစား ရယ္စရာ ေကာင္းတဲ့ အေခၚအေ၀ၚတစ္ခု ေတြးမိပါ တယ္။ တံဆိပ္ ကပ္ျခင္း မဟုတ္ပါ။ ရယ္စရာလို႔ပဲ သေဘာထား ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာမွာ အစဥ္အလာလည္း မကင္း ေမာ္ဒန္လည္း မျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာ ေတြကို Semi-Modren သံုးႏႈန္းခဲ့ ၾကသလို တစ္၀က္ ေခတ္ၿပိဳင္ဆိုတဲ့ အေခၚအေ၀ၚကို သံုးစြဲရမလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေခတ္ေပၚ အစြဲလည္း မကၽြတ္ ေခတ္ၿပိဳင္ ဆီလည္း မေရာက္တဲ့ အေရးအဖြဲ႕ မ်ိဳးေတြပါ။ ဘိုလိုေတာ့ Semi -Contemporary ေခၚရင္ ရႏိုင္ မလားမသိပါ။ ေျပာခ်င္တာက လက္ရွိ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚမွာ (အဲသလို ကဗ်ာေတြ)ကို အေတြ႕ရ မ်ားလာလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ နီယို-ေမာ္ဒန္ ကလည္း ရွိေန ေသးျပန္ပါတယ္။ နီယို-ေမာ္ဒန္ဟာ မူလ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ(၀ါ)ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာရဲ႕ ေနာက္ဆက္ တြဲလား။ အျခား ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ ေဗဒ တစ္ခုလား ဆိုတာ လည္း ျငင္းခုန္စရာ ျဖစ္လာမယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ျပန္ေကာက္ရရင္ လက္ရွိ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာ ထက္ မွာ ေရးသား ေနၾကတဲ့ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာ ေရးသူေတြအေနနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ကို ဘယ္သူေတြ စိတ္၀င္စားၿပီး ဘယ္ အခ်ိန္မွာ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ကူးေျပာင္း ေရးသား လာၾက မလဲဆိုတာ အထူး တလည္ ေစာင့္ၾကည့္ရမယ့္ သေဘာျဖစ္ေနပါတယ္။ ေသခ်ာတာက (အဲသလို ကဗ်ာေတြ) ေရးေနသူေတြဟာ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာရဲ႕ ေရးသက္ အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔  ေပါင္းစပ္ၿပီး ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာေတြကို အေႏွးနဲ႔ အျမန္ လက္ေတြ႔ ေရးသားႏိုင္လာမယ္လို႔ ယူဆရပါေၾကာင္း။

လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္
31.3.12
12:00နာရီ

(ဒီေဆာင္းပါးအတြက္ လုိအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ ေတြကို အျပဳသေဘာ လမ္းညႊန္ ျပသေပးၾကတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ေဇယ်ာလင္း၊ ကဗ်ာဆရာ ခင္ေအာင္ေအး၊ ကဗ်ာဆရာ ၿငိဏ္းေ၀၊ ကဗ်ာဆရာ လင္းရမၼာနဲ႔ ကဗ်ာဆရာ ေမာေႏြတို႔ကို ေက်းဇူး မွတ္တမ္း ျပဳပါတယ္။ အထူး အားျဖင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္(A Group)နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အခ်က္ အလက္ေတြကို တာ၀န္ယူ စုေဆာင္းေပးတဲ့ ကဗ်ာဆရာ လင္းရမၼာကို အထူး အထူး ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။)

(၂၀၁၂၊မတ္၂၁မွာ က်ေရာက္တဲ့ ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔ကို ရည္ရြယ္ေရးသားပါတယ္)

Racconto Materials: mixed media on canvas Dimensions by Luigi Malice.

_______________________________________________________________________
ေဟာဒီေပါင္တံရွည္မေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေမွာင္မိုက္လမ္းၾကားကေလးေတြဟာ
ညစ္ေပစြန္းထင္းျခင္းကေန ႀကီးထြားလာၾကၿပီး
ခက္ခက္ခဲခဲ သင္ယူစရာမလိုတဲ့ အရာတစ္ခုအျဖစ္ကို ေရာက္ရွိလာၾကတယ္
အနာဂါတ္နဲ႔ အဆင္မေျပတဲ့ၾကားကပဲ
အဲဒီလမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေတြဟာ အယူအဆတစ္ခုခုကို စစ္ယူ၊ ငင္ယူ၊ ငွဲ႔ယူ၊ ျပဳျပင္လိုက္တာ
လူသားဟာ စိုးထိတ္စိတ္ ဥပမာအားျဖင့္
ဒါလည္း ဒါဟာ အမ်ားဆိုင္ထဲက ဆြဲယူမႈတစ္ခု မဟုတ္လား
ဒီလမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေတြေပၚ ရွင္သန္ဆြဲငင္အူျမဴးေနၾကတာက
ေျမႀကီးရဲ႕ အတြင္းသားကမ္းပါးတစ္ခုက ပဲ့ကိုင္လိႈက္စားမိတဲ့အထိ
ၿပီးေတာ့ လွည့္စားမႈနဲ႔ ေ႔ရွခရီးရဲ႕
ၾကိဳးၾကားေတြနဲ႔ အဖ်ားရႉးသြားတဲ့ ရြက္ႏုေတြဆီ
ေနာက္ကၽြမ္းထိုးထြက္သြားခဲ့တာပ
ေအးစက္အက္ကြဲ စိမ့္က်ယိုစီးလို႔
ေနာက္ဆံုး အဲ့ဒီ သဝန္တိုတုတ္မႈဟာ
အရာရာကို ခြင့္လႊတ္ျပသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္လို မိတ္ကပ္လိမ္းၿပီးတဲ့အထိ
အဲဒီအခ်ိန္မွာ နာမ္စားတစ္ခုနဲ႔
နာမ္စားတစ္ခုက ထိရွလို႔မရေတာ့သလို က်န္ရစ္လို႔
မြန္းတည့္မႈရဲ႕ ဒီဂရီဟာ လြင္တီးေခါင္လို ခံစားခ်က္မ်ိဳး
ဒါကို အခ်က္ေပးဥၾသသံအျဖစ္ကေန သင္ၾကားမႈအျဖစ္
သူမ်ားေတြကေတာ့ မလုပ္ဝံ့ မခံသာ စားရင္းရဲ႕ အေၾကြးဘက္
တက္တက္စင္ ပါခဲ့ၾကၿပီ
ညရဲ႕တာဝန္ဟာ တိတ္ဆိတ္မႈကို က်မကြဲဖို႔ ဆိုတာေလာက္ေတာ့
သင္ခ်ိန္ရြယ္ထားတဲ့ ကစားနည္းထဲကလို ဖန္တီးယူျပႏုိင္တာပဲ
ကုန္လြယ္သူ မဟုတ္သလို ယုံလြယ္သူ မဟုတ္ၿပီ
အာလံုးကိုယ္စား တာဝန္ရဲ႕တစ္ဖက္မွာ ကိုယ္တိုင္ထြက္ရပ္ၾကည့္တဲ့အခါ
သင္ဟာ အရာခပ္သိမ္းရဲ႕ အစီအစဥ္ကို မက်မန လ်စ္လွ်ဴရႈရန္လိုေၾကာင္း
အစီအစဥ္အရကေတာ့
ၿမိဳ႕ေခါင္ေခါင္ထဲ သင္ဟာ ထိုးထြင္းရွင္သန္ၾကည့္ဖို႔
သို႔တည္း ေတာစြယ္ေငါေငါထဲ မတ္မတ္ရပ္ႏုိင္ဖို႔
နီးစပ္မႈဟာ သင္နဲ႔ငါကို တြန္းကန္ေစမယ့္ ေမွာ္ပဥၥလက္
အထိတ္တလန္႔နဲ႔ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေတြထဲ ျပန္တြန္းထုတ္လိုက္တဲ့ ပင့္သက္
ရႉေနက်ေလဟာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ပင္လယ္ထဲ ျမွဳပ္ထားတဲ့ ရတနာသိုက္
ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ဟာ အခုေရာက္ရွိလာပါၿပီ
ကိုယ္ေရးကိုယ္တာထက္ ကဗ်ာေရးကဗ်ာတာစီမံခ်က္ဆိုတာ
အဆိုးဝါးဆံုး အေျခအေနမွာေတာင္
ေပါင္တံရွည္မေတြ ဟပ္ထိုးရယ္ၾကရံုေလာက္သာပဲ မဟုတ္လား
သင္ဟာ အဲ့ဒီလို ေပ်ာ္ရႊင္တတ္မယ္ဆိုတာကို သိၿပီးသားဆိုတာ
သင့္ယုတၱိေဗဒထဲ ဘယ္ရာသီဥတုမွ လွည့္စားမရသလိုပဲေပါ့
တလွည့္စီ ေမွာင္လိုက္ လင္းလိုက္
လမ္းၾကားေတြဟာ ဖာသိဖာသာ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ရင္
တစ္ခုခုကေန တစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္ေစႏိုင္သလို
စြမ္းအင္အားလံုးရဲ႕ မွ်ေျခဟာ အေတြးရဲ႕ နက္ေက်ာလွပမႈထဲ
စီးဝင္ေအးခဲခဲ့ၿပီးေတာ့
အမွတ္ရမႈရဲ႕ ေလဟာနယ္ထဲ စံပယ္ေတြ ဆိတ္ၿငိမ္ေနသလို
၄င္းတို႔ နားမလည္မႈအေပၚ ေနေရာင္ဟာ အစိပ္စိပ္ အမႊာမႊာ
ကြဲေလာင္မွိန္ေဖ်ာ့သြားတယ္။

သိုးထိန္း (အႏၲိမ)
စာကိုး။ ။ John Ashbery ၏ These Lacustrine Cities (ေဇယ်ာလင္း ဘာသာျပန္) ကို intertextualize လုပ္ပါသည္။

from: http://fc01.deviantart.net/

_______________________________________________________________________

ေလးဘီးသည္ ဆီစားေသာေၾကာင့္၊ မစားေသာ္လည္း စပိဒ္ အရွိန္ႏွင့္ ႏွစ္ဆ ေႏွးေသာေၾကာင့္ မူလ မွတ္စုရပ္မွ သစ္ပင္အရိပ္ ေပါမ်ားရာ တကသ၀ိုင္းသို႔ တာ၀န္ႏွင့္ အက္သစ္အရ အသြား၊ ျပီးေတာ့ အျပန္။ ထိုမွ ထပ္ဆင့္ ေပါင္းေသာ္ သစ္ပင္ နည္းပါးက်ဲပါး (NOKA) ႏိုကာ စခန္းသို႔။ ထိုအခါ စက္၀န္းကို ထက္၀က္ျခမ္း သကဲ့သို႔ ခရီးစဥ္ ႏွစ္ဆ ျဖစ္ေပရာ ႏွစ္ပိုင္း စဥ္းစားေသာ္ ရ၏။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဒိုမက္စတစ္ အိမ္တြင္း ျငီးေငြ႕မႈ ေပ်ာက္ရန္မွာ အျပင္ထြက္ဖို႔ လိုအပ္သည္ကို လက္ခံ၏။ ျခိမ္းေျခာက္ စိန္ေခၚမႈမွာ ေလာင္စာဆီ အတြက္ သင့္ေငြ စရိတ္ ဘက္ဂ်က္ ျဖစ္၏။ ၄င္း မတတ္ႏိုင္ ၾကသျဖင့္ ဘိဓမၼာ(ေခၚ) ဘိရုမာ လူမ်ိဳးတို႔ကား ခရီးေ၀းေ၀း မသြား ႏိုင္ၾက။ ေယဘုယ် အားျဖင့္ မသြားႏိုင္ျခင္းကို ဆိုလိုေသာ္လည္း ခၽြင္းခ်က္ အားျဖင့္ ပတၱရား၊ ဖူးခက္ ကမ္းေျခတို႔ေလာက္ ေတာ့ျဖင့္ အေမြ ရသျဖင့္၄င္း၊ ကံစမ္းမဲ ေပါက္၍၄င္း၊ ဆုခ်ျခင္း ခံရ၍၄င္း၊ စသျဖင့္ အေၾကာင္းစံု ေရာက္ၾက ရေလ၏။ ယမန္ ႏွစ္တြင္ ယခင္ ဘန္ေကာက္မွာ ယခု ဗင္းနစ္ ျဖဖစ္သြားသျဖင့္ ေရွာင္ၾကသည္။ ေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ် မ်ားလည္း ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္ လာၾကသည္။ အေမ့အိမ္ သီခ်င္းကို ဆိုကာ တြ႔ံေတးသိန္းတန္ တို႔ျဖင့္ ကေသာ ခိုင္းႏြား ေလာ္စပီကာ ေနေရာင္ ေတာက္ေတာက္ ေအာက္တြင္ ဦးပိုင္ ဘီယာႏွင့္ စီးကရက္ ျမံဳ႕ကာ မဟာခ်ိဳင္ စက္မႈဇုန္ အလြမ္းေျပ ညေန ေငးရီရင္း။ မီးခြက္မႈတ္ အိပ္ယာ ၀င္ၾကသည္။

ဒီေလာက္လည္း မဟုတ္ေသးပါ။ ဒီဇယ္မီးျဖင့္ တီဗီၾကည့္၊ ဆိုင္ကယ္စီး၊ ျမိဳ႕ရိုး ကိုးေပါက္ သြားစရာမွာ ဟိုမွာ ဒီမွာ ရြာ၀င္ ရြာထြက္တြင္ ဂိတ္ဆံုး ေလသျဖင့္ မေက်မနပ္၊ ဦးထုတ္ ဟဲလမတ္ မေဆာင္း လီဗာကုန္ ဆြဲျပီး ကုန္တင္ ဆယ္ဘီး ကားေအာက္၊ သံုးေယာက္ ေလးေယာက္ တစ္ေယာက္ တစ္စီး `ခါမီခါဇ-ခါေတာ္မီမီ´ ေသပြဲ၀င္လ်က္ အရြယ္ေကာင္းတုန္း အရွင္ထြက္ ထြက္က်လွ်က္ နတ္စင္ကုန္း ေညာင္ပင္ ေအာက္မွာ နတ္ အမ်ိဳးအမည္ တိုးပြား၊ ရပ္ကို ရြာကို မိကို ဖကို ေစာင့္ေရွာက္ ၾကေလ၏။

တတိယေျမာက္ ေဘာင္းဘီ အသစ္ခၽြတ္ ဂြဒ္ဂါးဘားမင့္သည္ ျမစ္ဆံုကို တရုတ္တို႔ လက္မွ ျပန္ယူ၏။ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး အဖမ္းျပ၏။ ေငြအေသး ေခ်းေပး၏။ အေညာင္း အညာေျပ အႏွိပ္ခန္း၊ အႏွိပ္အိမ္ ကိုလည္း ႏွိပ္ကြပ္၏။ လူအို လူေဟာင္း တို႔အား မလဲလွယ္ ေသးေသာ္လည္း ယာဥ္အို ယာဥ္ေဟာင္း တို႔ကို လဲလွည္ေစ၏။ ျပည္ပ ကုန္သည္ပြဲစား အရင္းအႏွီး စီးပြားရွင္ တို႔ကိုလည္း ဖိတ္ေခၚ ေဆြးေႏြးျပသ၏။ `ျပဳသူ လူထီ´ ေခၚ ျပည္သူ (ျပည္သား ေယာက်ာၤးေတြမပါ) ႏွင့္ လူထု(မႏၱေလးက စာအုပ္တိုက္တို႔မွာ) ၀မ္းနည္း ရမွာလား ၀မ္းသာ ရမွာလား မိသိန္းၾကည္ဟု မေထြးႏိုင္ မအန္ႏိုင္၊ အိုဇံုး ေပါက္ ငဇင္ရိုင္းတို႔ႏွယ္ အုပ္လိုက္ အုပ္လိုက္ မူးေ၀ ေအာ့အန္ကာ ေရေပၚ ေပါေလာ ေပၚကုန္ၾက၏။

မျပီး ေသးေခ်။ ေဘာ္ ေငြေရာင္ ပိတ္ကားေပၚ ဆက္လက္ တစ္ေစာင့္တည္း တစ္ေမွ်ာ္ တည္း ေျပာစရာ ဆိုစရာႏွင့္ ေျပာရန္ ဆိုရန္တို႔ ရွိလာၾကျပီး၊ ေျပာပိုင္ခြင့္ ဆိုပုိင္ခြင့္ ရွိေလျပီလား မေျပာတတ္။ ဒီလို ေျပာၾကည့္ ဆိုၾကည့္မိ၏။ ဘာမွ မျဖစ္လွ်င္ ဘာမွ မျဖစ္ေသး။ တစ္ခုခု ျဖစ္လွ်င္ တစ္ခုခု ျဖစ္သြားေပ မည္ဟု စစ္ဖိနပ္ေပၚမွာ ကတည္းက၊ ေဘးမွာ ကတည္းက၊ ယွဥ္၍ ကတည္းက ေျပာေန ဆိုေနၾက အတုိင္း တစ္မူမထူး ျခားနားစြာ ေရးသား ေျပာဆို လိုက္မိ ေပသည္။

ေရးသူ- လူဆန္း
ႏို၀င္ဘာ- ၂၀၁၁။

from: http://3.bp.blogspot.com/

_______________________________________________________________________

ခင္ဗ်ားကို ေျပာေန ရင္းေတာင္ က်ဳပ္ကုိ က်ဳပ္ သဲမင္းသားေလး လုိ႔ေတာင္ ထင္လာမိတယ္။ က်ဳပ္ ထိစမ္း လုိက္သမွ် သဲ..သဲ..သဲေတြ..။ ကဲ.. က်ဳပ္အေၾကာင္း ေျပာတာလဲ မ်ားေနၿပီ။ ခင္ဗ်ား အေၾကာင္းက်ေတာ့ က်ဳပ္သိပ္ မသိထားဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ား နာမည္..လိပ္စာ..ဒါေလာက္ပဲ။ ခင္ဗ်ား အသက္က ဘယ္ေလာက္၊ ၀င္ေငြက ဘယ္လုိ၊ ႏွာေခါင္းက ဘယ္ပုံရွိတယ္၊ ပိန္သလား ၀သလား ၊အိမ္ေထာင္ ရွိမရွိ..မသိဘူး။ ဒါေတြက တကယ္ေတာ့လည္း အေရးမပါဘူး။ ခပ္ရွင္းရွင္းပဲ ေကာင္းပါတယ္။ တကယ့္ကုိ ရုိးရိုး ရွင္းရွင္းေပါ့။

က်ဳပ္ဆီမွာ ခင္ဗ်ားဆီက စာရွိတယ္။

ဒါပဲ။

သတၱေဗဒ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္က ဆင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အစားအေသာက္ အမူအက်င့္၊ အေလးခ်ိန္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕လိင္ဘ၀ကုိ သိရေအာင္ ဆင္ေခ်းတုံးေတြ ေတာထဲမွာ လုိက္ ေကာက္သလုိပဲ က်ဳပ္ အတြက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕စာေပါ့။ ဒါေလးကုိ အေျခခံၿပီး ခင္ဗ်ား တစ္ေယာက္လုံးကို က်ဳပ္ ပုံေဖာ္ ႏိုင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပကတိ အတြင္းသား အထိေပါ့။

ခင္ဗ်ားရဲ႕ စာက ဆြဲေဆာင္မႈေတာ့ အရွိသား။ လက္ေရး လက္သား၊ ပုဒ္ျဖတ္ ပုဒ္ရပ္၊ အစိတ္ အက်ဲ၊ အာ၀ဇၹန္း.. အားလုံးဟာ အဆင္ ေခ်ာေနတာပဲ။
က်ဳပ္အေနနဲ႔  တစ္လကုိ စာ အေစာင္ ငါးရာေလာက္ ဖတ္ရတာ။ ခင္ဗ်ား စာလုိ က်ဳပ္ကုိ စိတ္လႈပ္ရွားေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာမ်ိဳး မၾကံဳဘူးေသးဘူး ဆုိတာ ၀န္ခံရမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားစာကို အိမ္ထိ ယူသြားၿပီး အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ဖတ္ေနမိတယ္။

ခင္ဗ်ားစာကို ဆန္းစစ္ ၾကည့္ေတာ့ ေတြ႕ရတာ အမ်ားႀကီးပဲ။ ပထမ တစ္ခ်က္ ကေတာ့ ပုဒ္ျဖတ္ ပုဒ္ရပ္..။ ပုဒ္မ တခါ မခ်ခင္ ပုဒ္ထီးေပါင္း ၆.၃၆ ခု အထိ ခင္ဗ်ား သုံးထားတယ္။ ပုဒ္ထီးကိစၥ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား စာထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာက အမ်ားသား။

ခင္ဗ်ားရဲ႕စာထဲမွာ ခင္ဗ်ား မပါဘူး။ အင္း.. ဒါေပမယ့္ စာထဲမွာ ဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္ပါတယ္။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္..အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္.. ဟာ ဓာတ္ျပားစက္ တစ္လုံး ၀ယ္တယ္။ အစ ကတည္းက ဓာတ္ျပား စက္ဟာ အသံ သိပ္ မမွန္ဘူးလုိ႔ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစက္ကုိ ၀ယ္ လုိက္တယ္။ တစ္ပတ္ အၾကာမွာ တကယ္ အသံမမွန္ဘူး ဆုိတာ ေသခ်ာလာတယ္။ အေရာင္းစာေရးမကုိ သြားေျပာေတာ့ အဲဒီစက္ကို လဲမေပးဘူး။ အဲဒါနဲ႔ တုိင္စာ တစ္ေစာင္ ေရးပို႔တယ္။ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဒါပဲ။

က်ဳပ္ျဖင့္ ဇာတ္လမ္းကို သေဘာ ေပါက္ေအာင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕စာကို သုံးႀကိမ္ေတာင္ ဖတ္လုိက္ရတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ စာက တုိင္စာလား၊ ၀န္ခံခ်က္ တစ္ေစာင္လား၊ ေတာင္းဆုိ ခ်က္လား၊ အဆုိ တစ္ခုခုကို တင္ျပ ေနတာမ်ားလား။ က်ဳပ္ျဖင့္ စဥ္းစားမရ ျဖစ္မိတယ္။ ခင္ဗ်ားစာကုိ ဖတ္ရင္း လူေတြကို အစုလုိက္ အျပဳံလုိက္ သတ္ေနတဲ့ ပုံတစ္ပုံကုိ သြား သတိရ မိေသးတယ္။ ပုံစာေတြ ဘာေတြ မပါတဲ့ ပုံခ်ည္း သက္သက္ ပုံမ်ိဳးေပါ့။ ေတာလမ္းေလး တစ္ခုေဘးမွာ အေလာင္းေတြ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ပုံမ်ိဳး။

ဒုိင္း..ဒုိင္း..ဒုိင္း။

ဒီမွာ နည္းနည္းေတာ့ ရွင္းမွ ျဖစ္မယ္။

ခင္ဗ်ားစာကုိ ဖတ္ရတာ က်ဳပ္မွာ စိတ္ေတြ ၾကြလာတယ္။

ဟုတ္ၿပီလား။

ဒီေတာ့ စိတ္ၾကြတဲ့ အေၾကာင္း ဆက္ေျပာရေအာင္။

ဒုတ္၊ ဒုတ္၊ ဒုတ္။

ထုႏွက္သံ ပုိျပင္း လာသည္။

ခင္ဗ်ား စိတ္မ၀င္စား ေတာ့ရင္ တိပ္ေခြကို ပိတ္လုိက္လုိ႔ ရတယ္ေနာ္။ က်ဳပ္က က်ဳပ္ ဖာသာက်ဳပ္ ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ ေျပာေနတာပါ။

ဟုတ္ၿပီလား။

ျမင္ေယာင္ ၾကည့္စမ္းပါ။ ေရွ႕လက္က တုိတုိ။ လက္ေခ်ာင္း ငါးေခ်ာင္းရွိတယ္။ ေနာက္ ေျခေထာက္ကေတာ့ ေျခေခ်ာင္း ေလးေခ်ာင္းပဲ ပါတယ္။ အဲဒီ ေလးေခ်ာင္းမွာ တစ္ေခ်ာင္းက အတုတ္ႀကီး။ ဒုတိယနဲ႔ တတိယ ေျခေခ်ာင္း ႏွစ္ေခ်ာင္းက ပူးေနတယ္။ အဲဒါ သားပုိက္ေကာင္ရဲ႕ ေျခေထာက္ ပုံစံေလ.. ဟဲ ဟဲ။

စိတ္ၾကြတဲ့ အေၾကာင္း ဆက္ ေျပာၾကည့္တာပါ။

ခင္ဗ်ားစာကုိ က်ဳပ္ အိမ္ ယူသြားကတည္းက က်ဳပ္မွာ ခင္ဗ်ားနဲ႔ အိပ္ ေနရသလုိပဲ။ အိပ္ယာထဲ ၀င္လုိက္ရင္ ခင္ဗ်ား ရွိေနတယ္။ ႏုိးလာ ေတာ့လည္း ခင္ဗ်ားက ေဘးမွာ။ က်ဳပ္ မ်က္လုံးဖြင့္လုိက္ရင္ ခင္ဗ်ားက ႏိုးႏွင့္ေနၿပီ။ ခင္ဗ်ား ၀တ္စုံကုိေတာင္ ဇစ္ဆြဲ ပိတ္ရင္ ပိတ္ေနၿပီ။ က်ဳပ္ မ်က္လုံကုိး မွိတ္ၿပီး အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေန လုိက္တယ္။

ခင္ဗ်ား ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္သြားမွ က်ဳပ္ မ်က္လုံးကုိ ဖြင့္လုိက္တယ္။ စားစရာ ရွိတာ စားၿပီး အလုပ္ကုိ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ညဘက္ဆုိ အခန္းထဲမွာ ပိန္းပိတ္ ေမွာင္ေနေအာင္ ျပတင္းမွာ လုိက္ကာေတြ တပ္ဦးမယ္။ ဒါမွ ခင္ဗ်ား မ်က္ႏွာကုိ က်ဳပ္ မျမင္ရမွာ။

ခင္ဗ်ားရဲ႕ အသက္… ကုိယ္ အေလးခ်ိန္.. က်ဳပ္ ဘာမွ မသိဘူး။ အို.. ခင္ဗ်ားကုိ က်ဳပ္ လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မတုိ႔ဘူးဗ်ာ။

ခင္ဗ်ား သိပ္ သိခ်င္ ေနမလားပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဆက္ဆံ ျဖစ္သလား ဆုိတာလည္း ဘာမွ မထူးျခားတဲ့ အခ်က္ပါဗ်ာ။

ေနဦး..က်ဳပ္ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ဦးမယ္။

အုိေက..ဆုိၾကပါစုိ႔။ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားနဲ႔ အိပ္ခ်င္ ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ မအိပ္ရလည္း ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ က်ဳပ္က အတင္းအက်ပ္ ဆုိရင္ ဘာမွ မႀကိဳက္ ဘူးဗ်။ က်ဳပ္ အတြက္ေတာ့ က်ဳပ္နားမွာ ခင္ဗ်ား ရွိေနတယ္ ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပုဒ္ထီးေလးေတြ က်ဳပ္နားမွာ ၀ဲပ်ံေနတယ္ တစ္ခုခု စိတ္ကူးေနလည္း ရတာပဲ။

တခါတေလေတာ့ တစ္ခုတည္း ျဖစ္တည္ေနတဲ့ အရာေတြ အေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း က်ဳပ္ ကုိယ္က်ဳပ္ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲသြားမလားလို႔ ထင္မိတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ ေျမေအာက္ ရထား စီးသြားတဲ့ အခါမ်ိဳးေပါ့။ လူေတြ အမ်ားႀကီးကို ေတြ႕ရတယ္။ ခင္ဗ်ား အေနနဲ႔ သူတို႔ကုိ ခရီးသည္ေတြလုိ႔ ေခၚလုိ႔ ရတယ္။ ခရီးသည္ ေတြဟာ ေအအုိယာမ ကေန အာကဆာမိဆုကဲကုိ သြားေနၾကတယ္။

ခရီးသည္ေတြလို႔ ေခၚလုိက္ေပမယ့္လည္း သူတို႔ေတြဟာ တစ္ဦးခ်င္းစီ တည္ရွိ ေနတာပဲ ဆိုတာမ်ိဳး ခင္ဗ်ား ေတြးေကာင္း ေတြးမိလိမ့္မယ္။

ဒီတစ္ေယာက္က ဘာအလုပ္မ်ား လုပ္ပါလိမ့္။ ဘာ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ။

လုပ္ငန္းရွင္ပုံစံ ငနဲရဲ႕ ထိပ္ေျပာင္ေနတာ ျဖစ္ျဖစ္.. ဟုိနားက ေကာင္မေလးက ေျခသလုံး ေမႊးေတြ ရွည္လွခ်ည္လား..
တစ္ပတ္ တစ္ခါ ရိတ္/မရိတ္ ေလာင္းရဲတယ္.. ဟုိဘဲက ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေၾကာင္တဲ့ လည္စည္း စည္းလာပါလိမ့္ ဆုိတာမ်ိဳးေတြ ေတြးမိေနမယ္။ ခင္ဗ်ား တုန္တုန္ရီရီ ျဖစ္လာၿပီး ရထားတြဲထဲက ခ်က္ခ်င္း ဆုိသလုိ ခုန္ထြက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ခ်င္လည္း ေပါက္လာမယ္။ ခင္ဗ်ားကေတာ့ ရယ္ခ်င္ ရယ္လိမ့္မယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ တစ္ေန႔တုန္းက အေရးေပၚႀကိဳးကုိ ဆြဲမိမတတ္ကို ျဖစ္တာဗ်။

ခင္ဗ်ား ကေတာ့ က်ဳပ္ကုိ စိတ္လႈပ္ရွား လြယ္တဲ့လူ၊ တခ်ိန္လုံး မရိုးမရြ ျဖစ္ေနတဲ့ လူလုိ႔ ထင္ခ်င္ ထင္မွာပဲ။ က်ဳပ္က ပုံမွန္ပါပဲ။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္ လုပ္တယ္။ စတိုးဆုိင္ တစ္ဆုိင္ရဲ႕ ပစၥည္းထိန္း ဌာနရဲ႕ အလုပ္သမား အျဖစ္နဲ႔ေ ပါ့။ ေျမေအာက္ ရထားကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့ သေဘာထား မ်ိဳးလည္း က်ဳပ္မွာ မရွိရပါဘူး။

က်ဳပ္မွာ လိင္ကိစၥ ျပႆနာလည္း မရွိပါဘူး။ က်ဳပ္နဲ႔ ပုံမွန္ ေတြ႕ျဖစ္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ က်ဳပ္ ရည္းစား ေခၚခ်င္လည္း ေခၚ။ က်ဳပ္တုိ႔ တစ္ပတ္ ႏွစ္ခါေလာက္ တူတူ အိပ္ျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ရွိၿပီ။ က်ဳပ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား အဆင္ေျပပါတယ္။ သူ႕အေပၚ အေလး အနက္ႀကီး ျဖစ္ မသြားေအာင္ေတာ့ က်ဳပ္ သတိထားတယ္။ က်ဳပ္က သူ႕ကုိ လက္မထပ္ ခ်င္ဘူးရယ္။ က်ဳပ္အေနနဲ႔ လက္ထပ္ဖုိ႔ စဥ္းစားမယ္ ဆုိရင္လည္း သူ႕ကုိ လက္ထပ္တဲ့ အထိ အေလးအနက္ ထားခ်င္ ထားမိမွာပဲ။ ခင္ဗ်ား မိန္းကေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ ေနတာၾကာရင္ ဒီလုိပဲ ဟိုဟာ ဒီဟာ ေလးေတြက ေပၚလာတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕သြားေတြ မညီတာ။ လက္သည္းေတြက အစေပါ့။ ဒါမ်ိဳးေတြကို ခင္ဗ်ား ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ခံႏုိင္ရည္ ရွိမလဲ။

က်ဳပ္ အေၾကာင္း ေျပာပါရေစဦး။

စားပြဲ ေခါက္သံ ထြက္ေပၚလာျခင္း မရွိ။

ခဏေလး။ က်ဳပ္ ေဆးလိပ္ တစ္ဖြာ ႏွစ္ဖြာ ဖြာလုိက္ဦးမယ္။

အခုထိ က်ဳပ္ ေျပာခဲ့တာ ေတြထဲမွာ က်ဳပ္ အေၾကာင္းက သိပ္ မပါေသးဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေျပာစရာလည္း သိပ္မရွိပါဘူး။ ေျပာခဲ့ရင္လည္း လူေတြ စိတ္မ၀င္ စားမယ့္အေၾကာင္းအရာ မ်ိဳးေပါ့။

ဒါေတြကုိ က်ဳပ္ ဘာေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားကို ေျပာေန မိပါလိမ့္။

ခင္ဗ်ား ကိုလည္း ေျပာၿပီးၿပီ ထင္တယ္။ က်ဳပ္ အေနနဲ႔ ခုအခ်ိန္မွာ လူေတြရဲ႕ အျပစ္ မကင္းႏုိင္မႈ အေပၚ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္တဲ့ သေဘာထား တစ္ရပ္ အေပၚ အာရုံ စုိက္မိေနတယ္ ဆုိတာ။

ဒီလူေတြရဲ႕အျပစ္ မကင္းႏုိင္မႈ အေပၚ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္တဲ့ သေဘာထား ဆုိတာကလည္း ဘယ္ကေန စ ေပၚလာတာလဲ။ ခင္ဗ်ား ဆီက စာေၾကာင့္လား။ သားပုိက္ေကာင္ ေတြေၾကာင့္လား။

အင္း.. သားပုိက္ ေကာင္ေတြ ေၾကာင့္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

သားပုိက္ ေကာင္ေတြဟာ တကယ့္ကုိ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ က်ဳပ္အေနနဲ႔ နာရီနဲ႔ ခ်ီၿပီး သူတို႔ကို ၾကည့္ ေနႏုိင္တယ္။ သားပိုက္ေကာင္ ေတြမွာ ဘာေတြမ်ား ေတြးစရာ ရွိေနမလဲ။ သူတို႔ရဲ႕ ဂူထဲမွာ တေနကုန္ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ လုပ္မယ္။ ေျမတြင္းေတြ ဟုိဆြ ဒီဆြ လုပ္မယ္။ အဲဒီ တြင္းေတြ ဘာလုပ္ဖို႔ တူးဆြ သလဲ။ ဘာမွ မလုပ္ဘူး။ တူးတယ္ ဆုိရုံ သက္သက္ပဲ။

သားပုိက္ေကာင္ ေတြဟာ တစ္ႀကိမ္ကုိ တစ္ေကာင္ပဲ ေမြးေလ့ရွိတယ္။ တစ္ေကာင္ ေမြးၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္ တစ္ေကာင္အတြက္ ကိုယ္၀န္ ေဆာင္ေတာ့တာပဲ။ အဲလုိမွ မဟုတ္ရင္လည္း သားပိုက္ေကာင္ေတြ မ်ိဳးတံုးသြားဖို႔ ရွိတယ္။ သားပိုက္ေကာင္ အမေတြဟာ တသက္လုံး ကေလး ေမြးရင္ေမြး၊ မဟုတ္ရင္ ကေလးထိန္းၿပီး ေတာ့ပဲ အခ်ိန္ ကုန္သြား ရတယ္လို႔ က်ဳပ္ေတာ့ ထင္မိတယ္။ သားပုိက္ေကာင္ အမေတြဟာ မ်ိဳးဆက္ တည္တ့ံေရး အတြက္သာ အသက္ ရွင္ေနတယ္လုိ႔ ဆုိရင္ ရလိမ့္မယ္။

သေဘာ က်စရာ မေကာင္းဘူးလား။

က်ဳပ္ ေျပာတာေတြ လမ္းလြဲျပန္ၿပီ ထင္တယ္။ ေဆာရီးဗ်ာ။

ကဲပါ..က်ဳပ္ အေၾကာင္းပဲ ေျပာပါေတာ့မယ္။

တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္ဟာ က်ဳပ္ ျဖစ္ေနရတာကုိ အေတာ္ မေက်နပ္လွဘူး။ မေက်နပ္ဘူး ဆုိတာက က်ဳပ္ရဲ႕ ပုံပန္း သြင္ျပင္၊ လုပ္ရည္ ကိုင္ရည္၊ အေျခအေနေတြနဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ က်ဳပ္ ျဖစ္ေနရတာနဲ႔ပဲ ဆုိင္တယ္။ က်ဳပ္ အေနနဲ႔ ဒါကို မတရားဘူးလုိ႔ပဲ ခံစား ေနရတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕ အလုပ္၊ က်ဳပ္ရဲ႕ လစာ အဲဒါေတြ အေပၚမွာလည္း မေက်နပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္က အရမ္းကို ၿငီးေငြ႕စရာ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ အလုပ္ ဆုိတာမ်ိဳးက ၿငီးေငြ႕စရာ ေကာင္းတာ ခ်ည္းပါပဲ။

က်ဳပ္ ျဖစ္ခ်င္တာ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ အဲဒါ ကေတာ့ က်ဳပ္အေနနဲ႔ ေနရာ ႏွစ္ခုမွာ တၿပိဳင္တည္း တည္ရွိ ေနခ်င္တာပဲ။ အဲဒါက လြဲလုိ႔ က်ဳပ္မွာ တျခား လုိအင္ မရွိပါဘူး။

အဲ..က်ဳပ္ဟာ က်ဳပ္ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ က်ုဳပ္ရဲ႕လုိအင္ ဘယ္လုိမွ မျပည့္ႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနရတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္ လုိခ်င္တာက သိပ္ေလာဘႀကီးတဲ့ ဟာမ်ိဳး မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ က်ဳပ္က ကမၻာႀကီးကို စုိးမုိးခ်င္တာလည္း မဟုတ္။

ပါရမီရွင္ အႏုပညာသမား တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ဘူး။ ေနရာ ႏွစ္ေနရာမွာ တၿပိဳင္နက္တည္း ရွိေနခ်င္ တာေလးပဲ။
သုံးေနရာ. . ေလးေနရာ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ. . ႏွစ္ေနရာတည္း။ သံစုံတီး၀ုိင္း နားေထာင္ေနရင္း တျခား တစ္ေနရာမွာ ႏွင္းေလွ်ာ စီးခ်င္တယ္။ အခု လုပ္ေနတဲ့ စတိုးမွာ ပစၥည္းထိန္း အျဖစ္ ရွိေနတုံး မက္ေဒါနယ္ ဟမ္ဘာဂါ ေရာင္းတဲ့ ဆီမွာလည္း ၀င္လုပ္ခ်င္တယ္။ က်ဳပ္ ရည္းစားနဲ႔ အိပ္ေနတုံး ခင္ဗ်ားနဲ႔ လည္း အိပ္ခ်င္ တယ္ဗ်ာ။

ေဆးလိပ္ တစ္လိပ္ ေလာက္ ေသာက္ လိုက္ဦးမယ္။

၀ႈး..။

နည္းနည္းေတာ့ အပန္းသားဗ်။

က်ဳပ္ အေၾကာင္း က်ဳပ္ ျပန္ေျပာရတာ က်ဳပ္မွာ အက်င့္ သိပ္မရွိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။

က်ဳပ္ဟာ က်ဳပ္ကလြဲၿပီး တျခားဘာမွ မျဖစ္ႏုိင္တာ က်ဳပ္ စိတ္အပ်က္ဆုံးပဲ။ တစ္ခုတည္း ျဖစ္ခြင့္ ရွိတာဟာ က်ဳပ္ အတြက္ေတာ့ စိတ္ပ်က္စရာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားနဲ႔ အိပ္ဖို႔လည္း စိတ္ မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ား တစ္ေယာက္တည္း ဆုိရင္ေပါ့။
တကယ္လုိ႔ ခင္ဗ်ားကလည္း ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ က်ဳပ္ကလည္း ႏွစ္ကိုယ္ခြဲၿပီး ေလး ေယာက္သား တစ္ကုတင္တည္း အိပ္ၾက ရရင္ေတာ့ အေကာင္းသား ဗ်။ ခင္ဗ်ားေကာ ဘယ္လုိထင္လဲ။

က်ဳပ္ဆီကုိ လည္း စာ ျပန္မေနပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားမွာ ထပ္ၿပီး တုိင္စရာ ေတာစရာ ရွိရင္လည္း ကုမၸဏီ လိပ္စာနဲ႔သာ ပို႔ လုိက္ေပေတာ့။
အခုပဲ တိပ္ေခြကုိ ဒီအထိ က်ဳပ္ ျပန္နားေထာင္ ၿပီးသြားတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရင္ေတာ့ က်ဳပ္ မႀကိဳက္လွဘူး။ က်ဳပ္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ေပါ့လ်ာ့မႈေၾကာင့္ ဖ်ံေလး တစ္ေကာင္ ေသသြားရတဲ့ ဖ်ံေလ့က်င့္ေရး သမားတစ္ေယာက္လုိ ခံစား ေနရတယ္။ ခင္ဗ်ားဆီကုိ ဒီ တိပ္ေခြ ပို႔သင့္၊ မပို႔သင့္လည္း က်ဳပ္ စဥ္းစား ပါေသးတယ္။

အခုေတာ့ ပို႔ဖို႔ က်ဳပ္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၿပီ။ စိတ္ ကေတာ့ ခပ္ေလးေလးပဲ။

ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ဟာ က်ဳပ္ရဲ႕ အျပစ္ မကင္းႏုိင္မႈ အေပၚ ေသာက ေရာက္ေနရတာပဲ။ တကယ္ ကေတာ့ ဘ၀မွာ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ ကိုယ္လုပ္ၿပီး ေပ်ာ္ ေပ်ာ္ေနရမွာ။ က်ဳပ္ရဲ႕အျပစ္ မကင္းမႈုကုိ ခုလုိ ေပၚလာေအာင္ လုပ္တာ ကေတာ့ ခင္ဗ်ားနဲ႔ သားပိုက္ေကာင္ ေလးေကာင္ပဲ။

အသံ တိုးတိတ္သြား…။

မိုးဆတ္
Haruki Murakami ၏ The Kangaroo Communique ကို ျမန္မာဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုသည္။