photo from sailusfood.com

_______________________________________________________________________

ကြၽန္ေတာ္က ခရမ္းခ်ဥ္သီးဆုိရင္ တျခားလူေတြက ၾကက္သြန္နီေပါ့။ အဲဒီအခ်က္ကို ငယ္ငယ္ ေလးထဲက အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့ သူေတြကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္သိခဲ့တယ္။ စားေသာက္ဆုိင္ပဲ သြားသြား၊ ရုပ္ရွင္ပဲသြားသြား သူတို႕ ရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို ကြၽန္ေတာ္သတိျပဳမိတယ္။ သူတို႕ေတြ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ မတူၾကဘူး ။ ဒါေပမယ့္ တူညီတဲ့ အျပဳအမူေတြ လုပ္ျပၾကျပန္ေရာ။ လူၾကီးေတြဟာ ၾကက္သြန္နီပဲ၊ သူတို႕မွာ တကယ္အစစ္အမွန္ကို ကာထားတဲ့ အလႊာတစ္ခု ဖုံး ထားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးပါ။ ကမၻာၾကီးထဲ ခုမွေရာက္လာတဲ့ ထိလြယ္ ရွ လြယ္ေလးေပါ့။ နဲနဲေလးထိမိတာနဲ႕ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အရာက်န္ေနခဲ့တယ္။ ၿပီးရင္ အဲဒီ အေၾကာင္းပဲ ေတြးေနေတာ့တာပဲ။

တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕အားလုံးဟာ ခရမး္ခ်ဥ္သီးေလးေတြ အေနနဲ႕ ေမြးလာၾကတာပါ။ အသက္ဆယ္ႏွစ္ ေက်ာ္တာနဲ႕ ၾကက္သြန္နီဘ၀ကို စၿပီးေျပာင္းေတာ့တာပဲ။ ျဖစ္စဥ္က အရမ္း ညင္သာတယ္။ အဲဒါက အာဏာပိုင္ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႕ စတယ္။ ဆိုလုိတာက ကေလးရဲ႕ဘ၀ကို လႊမ္းမိုးတဲ့ မိဘေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေက်ာင္း၊ ၿပီးေတာ့ တီဗီြ။ ဒီပုဂိၢဳလ္ေတြရဲ႕ လက္ခံမႈရ ေအာင္လို႔ ကေလးဟာ တခ်ိဳ႕ေသာ ဥပေဒသေတြကုိ လက္ခံလုိက္ရတယ္။ မိန္းကေလးေတြက ပိန္ဖို႔ သင္ၾကားၾကတယ္။ ေယာက်္ားေလးေတြက မိန္းကေလးေတြ အထင္ၾကီးေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကတယ္။ ေက်ာင္းမွာ အေျဖမွန္ေျဖႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကတယ္။ ဒီစံသတ္မွတ္ခ်က္ တစ္ခုခုကို လိုက္ရာမွာ အေရးနိမ့္ခဲ့ရင္ သူတို႕ အရွက္ရၾကတယ္။ ဒါဟာ ၾကက္သြန္နီနီအဆင့္ပဲ၊ တကယ့္ ၾကက္သြန္နီနဲ႕ ခရမ္းခ်ဥ္သီးၾကားမွာေပါ့။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကေလးေတြဟာ ေ၀ဖန္မႈကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြ ဖန္တီးၾကေတာ့တယ္။ မိန္းကေလးေတြဟာ အစားမစားဘဲ ေန ခ်င္ေန၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ဂရုမထားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾကတယ္။ ခ်ာတိတ္ေတြက ထင္ရွားတဲ့ သူ ေတြကုိ အတုခုိးခ်င္ခုိး၊ ဒါမွမဟုတ္ ေကာင္မေလးေတြကို မုန္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳး လုပ္လာၾက တယ္။ ေက်ာင္းမွာ အျမဲလုိလုိ အေျဖမွန္ရတဲ့ ကေလးေတြဟာ အေျဖမွန္ရတယ္လို႔ အထင္ခံရ မယ့္ နည္းလမ္းေတြကို ရွာလာတယ္။ အေျဖမွန္ ရံဖန္ရံခါသာရတဲ့ ကေလးေတြက ဂရုမထား ပါဘူးဆုိတဲ့ ဂုိက္ဖမ္းလာၾကတယ္။ ၾကက္သြန္ခြန္ျဖစ္လာတဲ့ အပိုင္းေရာက္လာၿပီေပါ့။ အထက္ တန္း ေက်ာင္းအေရာက္မွာ အခြံက ပိုရင့္လာတယ္။ အခ်ိန္နဲ႕ အမွ် အခြံကထူလာတယ္။ တခ်ိဳ႕ ၾကက္သြန္နီေတြဟာ ၾကက္သြန္နီဆုိတာကို မွတ္မိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုံျခံဳမႈအတြက္ အခြံခြာ ပစ္ဖို႔ ၀န္ေလးေနၾကတယ္။ ရံခါဆုိသလုိ ကြၽန္ေတာ့္ကို ကြၽန္ေတာ္ ၾကက္သြန္နီျဖစ္ျခင္း ျဖစ္စဥ္ ထဲမွာ ျပန္ေတြ႕ရတယ္။ အထူးသျဖင့္ တစ္စုံတစ္ရာက အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနတဲ့ အခါမွာေပါ့။ အထက္တန္းေက်ာင္းရဲ႕ ႏွစ္အစမွာ ကြၽန္ေတာ္ လူေတြနဲ႕ မိတ္ေဆြမဖြဲ႕ႏုိင္ဘူးဆုိၿပီး ေၾကာက္ လန္႕ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ အထိးက်န္သမားအျဖစ္ ယူဆေနမိတယ္။ လေတြ ၾကာေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ လူေတြနဲ႕ ေတြ႕ဖို႔ ျငင္းခဲ့တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အဆင္မေျပမွာ စုိးလုိ႔ပဲ။ ဒါဟာ အမာရြတ္တစ္ခု က်န္ခဲ့လိမ့္မယ္။ ျပသနာကို ဖုံးအုပ္ထားခဲ့ရင္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ လူေတြနဲ႕ တကယ္ဆက္ဆံၾကည့္တဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ကူးၾကည့္တာထက္ ပိုအ ဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။ ေကာလိပ္မွာေတာ့ ပုံမွန္အေျခအေနကို ေမးခြန္းထုတ္တတ္ဖို႔ သင္ၾကားရ တယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးေတြအတြက္ သင့္ေလ်ာ္မယ့္ပုံပဲ။ လာေနတဲ့ အခ်ိိန္က တကယ္ေတာ့ စိန္ေခၚမႈတစ္ခုပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ အေတြးသစ္ေတြ၊ အေျခအေနသစ္ေတြ၊ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈအသစ္ ေတြနဲ႕ ရင္ဆုိင္ရလိမ့္မယ္။ ကမၻာၾကီးအေပၚ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ကုိ လတ္ဆတ္ေနေအာင္ရယ္၊ ပြင့္လင္းမႈရွိေအာင္ရယ္ ထိန္းထားရလိမ့္မယ္။ တည္ရွိျပီးသား စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ ကုိယ္ ကြၽန္ေတာ္ ၾကက္သြန္ခြံ ထူမလာေအာင္ေပါ့။

မိုးဆတ္
၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ။

ဓာတ္ပံု - မိုးေ၀း

_______________________________________________________________________
စက္တင္ဘာ ၃ ရက္။  ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ၈ ႏွစ္ျပည့္။  ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကုိအေၾကာင္းျပဳလုိ႔ ေမာင္ ေခ်ာႏြယ္ ခ်စ္သူေတြ၊ ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ ဆုံၾကဖုိ႔ စက္တင္ဘာ ၂ ရက္ေန႔မွာ ကုိမုိးေ၀း တစ္ ေယာက္ ကဗ်ာဆရာေတြကုိ လွမ္းခ်ိတ္တယ္။ သူ႔ခမ်ာလည္း တစ္ေယာက္တည္းမုိ႔ ခ်ိတ္လုိ႔ ရ သေလာက္ လွမ္းခ်ိတ္တယ္။ စက္တင္ဘာ ၃ ရက္ေန႔ ၂၈ လမ္းမွာ ဆုံဖုိ႔၊ ညေန ၄ နာရီမွာ ဆုံဖုိ႔။ စက္တင္ဘာ ၃ ရက္ေန႔ ညေန ၄ နာရီ ၂၈ လမ္းမွာ လင္းေ၀းခက္ေရာက္လာတယ္။ စုိင္း၀င္းျမင့္ ေရာက္လာတယ္။ မုိးေ၀း ေရာက္လာတယ္။ ေမာင္ျပည့္မင္းနဲ႔ ခင္ေအာင္ေအး ေရာက္လာတယ္။ ေဇယ်ာလင္း ေရာက္လာတယ္။ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကုိ ဖိတ္ေခၚဖုိ႔ စတင္ၾကတယ္။ မင္းႏုိင္သားနဲ႔ ၀င္းေဇာ္လြင္ ေရာက္လာတယ္။ စတင္ဖုိ႔ ေမာင္ျပည့္မင္းက ေဆာ္ၾသတယ္။ လူဆန္း ေရာက္ လာတယ္။ ေ၀းေခါင္ ေရာက္လာတယ္။ ေဇယ်ာလင္းက “ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ၀စနာလကၤာရ“ စာတမ္းဖတ္တယ္။ စာတမ္းဖတ္ၿပီးေတာ့ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဆက္မိစပ္ရာ ေျပာၾက တယ္။ ေျပာရင္းဆုိရင္း “ပါရမီသက္ကုန္ရင္ ပညာသက္နဲ႔ ဆက္ရတယ္“ စကားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာၾကတယ္။ စုိင္း၀င္းျမင့္ေမးတဲ့ ၆၀ ေက်ာ္ရင္၊ ၄၀ ေက်ာ္ရင္ ကဗ်ာကိစၥ၊ ျမင္စုိင္းသူျမား ကိစၥ ေမာင္ျပည့္မင္း ေျဖတယ္။ ခင္ေအာင္ေအး ကုန္သည္ႀကီးမ်ားဟုိတယ္ကုိ လွမ္းၾကည့္ရင္း ေခတ္ ေပၚကဗ်ာမွာ ခ်န္ခဲ့လုိ႔မရတဲ့ ေနရာေတြအေၾကာင္း ဆက္စပ္တယ္။ ေမာင္ျပည့္မင္းက ျဖည့္စြက္ ေပးတယ္။ အဲဒီေနာက္ အဲဒီေနာက္ စုိင္း၀င္းျမင့္ ျပန္သြားတယ္။ စကားေတြ ဆက္တယ္။ အရက္ ေတြ ဆက္တယ္။ အျမည္းေတြ ဆက္တယ္။ မင္းႏုိင္သားက တစ္ခုေလာက္ ေျပာမယ္ဆုိၿပီး “ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း လုပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုိယ္ေတြ႕ေပါ့။ သူတုိ႔ေတြဟာ ေဆးရုံ တစ္ရုံမွာ ဖုန္းလုိင္းေတြ သြားေရာက္ ခ်ိတ္ဆက္ရတယ္။ အဲဒီေဆးရုံမွာ ေတာ္ေတာ္ေခါင္တဲ့ ေတာနယ္တစ္နယ္က အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ေဆးရုံတက္ေနတယ္။ ဖုန္းလုိင္းေတြ ဆင္ၿပီး သြားေတာ့ ဖုန္းအသုံးျပဳလုိသူေတြ ဖုန္းအသုံးျပဳလုိ႔ရၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကေတာ့ ေတာနယ္ က ေန ေဆးရုံဆီ ဖုန္းဆက္တယ္။ လူနာေစာင့္ ကေလးမေလးက ဖုန္းကုိင္တယ္။ ကေလးမေလးက
ဖုန္းမဆက္ဖူးေတာ့ ဖုန္းခြက္ကုိ ေျပာင္းျပန္ကုိင္တယ္။ ပါးစပ္ကေန ဟဲလုိ ဟဲလုိ ေျပာတယ္။ အနားက နာစ့္မေလးက “ညီမေလး ေျပာင္းျပန္ႀကီး၊ ေျပာင္းျပန္ႀကီး“ လုိ႔ ေျပာတယ္။ ကေလး မေလးက လုိဟဲ လုိဟဲလုိ႔ ျပင္ေျပာတယ္” လုိ႔ ေျပာတယ္။ မင္းႏုိင္သားက ဆက္ေျပာတယ္။ စဥ္းစားဖုိ႔ပါ တဲ့။ အဲဒီေနာက္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ အေၾကာင္းနည္းနည္း၊ ဟုိ အေၾကာင္းနည္းနည္း၊ ဒီအေၾကာင္း နည္းနည္း ဆက္ေျပာၿပီး လမ္းခြဲၾကတယ္။ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ၈ ႏွစ္ျပည့္က ဒီ ေလာက္ပါပဲ။ တျခား ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ခ်စ္သူေတြလည္း ၈ ႏွစ္ျပည့္လုပ္တယ္လုိ႔ သတင္း ၾကားရ တယ္။ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွာလည္း ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကုိ သတိရၾကမွာပါ။

လင္းေ၀းခက္

Stilleben mit Bordeuauxflasche (1919) by Juan Gris

_______________________________________________________________________
မိတ္ေဆြ ခင္ဗ်ားအရပ္သိပ္ျမင့္လာတယ္
ဟာရိုးေရာ္ဘင္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္လို စတိုင္နဲ႔ အမူအက်င့္နဲ႔
ခင္ဗ်ားပင္လယ္ကိုသြားေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းဆိုဗ်
ေနစမ္းပါဦး ခင္ဗ်ားလက္ထဲက က်ဴးဘားေဆးျပင္းလိပ္ႀကီးကို ခင္ဗ်ားႀကဳိက္ေရာႀကဳိက္ရဲ႕လား
ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ား ဒီမိုကရက္ပဲလား
ဘာဘာ ဘယ္လိုဘယ္လို
ဟိုဟို ဒီဒီ ၀ါဒီ၀ါဒေတြ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး ဟုတ္စ
ဟိုတုန္းကေတာ့ ခင္ဗ်ား အျပာမွ အျပာအစစ္ဆို
ေၾသာ္ အင္းေလ ဟုတ္မွာပါ
ဘ၀ဆိုတာ ေျပာင္းလဲေနရမွာေပါ့
ကၽြန္ေတာ္လား
ကၽြန္ေတာ္က အရင္လို အရပ္ပုပုပါပဲ
အား ဟုတ္တာေပါ့ ခင္ဗ်ားေျပာသလို နင္းျပားပဲထားပါေတာ့
ဘာလဲ ဆိုရွယ္လစ္အနံ႕ ရေနလို႔လား
ကၽြန္ေတာ္ အခုထိ ပင္လယ္ကို မျမင္ဖူးေသးပါဘူး
ငယ္တုန္းကေတာ့ ပင္လယ္ေလ ရွဴဖို႔ တက္ၾကြခဲ့ဖူးပါရဲ႕
အခုေတာ့ စိတ္ကိုပဲ ရႈမွတ္ေနပါတယ္
အေျပာင္းအလဲေတာ့ သိပ္မရွိပါဘူး
ကၽြန္ေတာ္အခုထိ အျပာပါပဲ
ခင္ဗ်ားစကားအရ ေသေနတဲ့ ဘ၀ေပါ့
ကဲ သြားလိုက္ပါဦးမယ္ မိတ္ေဆြႀကီးေရ
ခင္ဗ်ားလည္း မေသေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းလဲလိုက္ပါဦး

ပီမို

Sitzender Mann(1914) by Roger-Noël-François

_______________________________________________________________________

အကယ္၍မ်ား ဒုတိယနည္းလမ္းကို မစဥ္းစားထားဘူးဆိုရင္ တူးဆြလို႕မဆံုးခင္ေလးမွာပဲ တြင္း ထဲကို အခ်ိန္မေရြး ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ျဖစ္ေနတာကို ထိုင္ၾကည့္ျပီးေတာ့ ေျမၾကီးထဲကို အတင္းကာေရာ ယက္ဆင္း၀င္သြားမလား။ ဒီလိုမွမဟုတ္ ျဖစ္ေနတာကို တြန္းလွန္ ကာကြယ္ သြားမလား။ အေသအခ်ာ ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ ေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္ရန္ ျဖစ္ပါတယ္။ မေန႔ညက နာရီအနည္းငယ္ေလာက္ မိုးသည္းသည္းထန္ထန္ ရြာသြန္းသြားပါတယ္။ ေလျပင္းေတြၾကားထဲ လြင့္ပါသြားတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးေတြထဲမွာ မ်က္ႏွာတစ္ခု ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ ၾကားရတဲ့ သတင္းက မဂၤလာရွိတဲ့သတင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘူးခါးနင္းေတာ့ ေစာင္းျခမ္း ေပၚသတဲ့။ ဒီေလာက္ပဲ ေတြးေတာႏိုင္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ကေလးမွာတင္ မိုးကတဖြဲဖြဲ ျပန္ရြာလာ ပါျပီ။ မိုးကိုမုန္းတီးရာက တျဖည္းျဖည္း တြယ္တာစြဲလန္းလာတဲ့ သေဘာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သိပ္ျပီး အေၾကာင့္အက် မျဖစ္ေစနဲ႕ေပါ့လို႕ ေျပာတာ နားမလည္ခဲ့ရင္ ကိစၥမရွိပါ။ အေၾကြးရွိ သလို ခံစားေနရတာမို႕ ဖုန္းဆက္လာတဲ့ သူကိုလည္း ၾကိဳဆိုပါတယ္။ အေရွ႕ဆီမွာ ေရာင္နီ သန္းတာကို ျမင္ခ်င္ရင္ အေမွာင္ထဲက ထိုင္ေစာင့္ရံု တစ္ခုပဲလား။ ေသခ်ာတယ္ေနာ္၊ အဆင္ မေျပရင္ ေသြးထြက္မွာတဲ့။ ဆူးနဲ႕ႏွင္းဆီကို သတိရလ်က္ပါ။ ေျပာရင္းဆိုရင္း မိုးက ဇြတ္ အတင္းကို သည္းလာျပန္ပါေတာ့တယ္။ အံဆြဲထဲက ပုလင္းခြံေတြ ေန႔ရက္အလိုက္ တိုးတက္ မ်ားျပားလာတာ စိတ္ပ်က္စရာပါပဲ။ ေနတုန္းခဏေတာ့ ရမွာေပါ့။ ဒီလိုမွမလုပ္ရင္လည္း ဟိုလို လုပ္စရာက မရွိျပန္ဘူး။ မ်က္လံုးေတြဟာ ေန႕ညမေရြး ပြင့္လန္းေနတာ ေန႕ညဆက္တိုက္ ျဖစ္ ေနတယ္ဆို။ အခ်ိန္မေရြးေခၚဆိုပါဆိုတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္က မွတ္စုစာအုပ္ထဲမွာ မွင္လြင့္စျပဳေနပါျပီ။

ေတာေက်ာင္းဆရာ
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေမလ။

La casquette bleue de Jean by Daniel Bouvard

_______________________________________________________________________

ေကာက္ရပစၥည္းလို ဒီလိုပဲေလ
အလြယ္တကူ ေတာင္ေတြဟာ
တစ္လံုးျပီး တစ္လံုး ေက်ာ္သြားၾကတယ္
ျပီးေတာ့လည္း အၾကားေတြ ၾကားထဲက ဘ၀အက်ိဳးမ်ား
ဆြဲထုတ္လိုက္ အစတစ္စကို ဆတူျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္
အစတူတူ မတူတူ မဆံုးေသးဘူး အစေတြလား
ျပံဳးထားၾကေပါ့ သံုးစားမရတာေတြခ်ည္း မိုးေကာင္းတုန္း
ျပံဳးထား ျပံဳးထား ပါးပါးကေလး လံုးသြားတယ္ စေရြးကိုက္ ဆတူ
လံုးလံုးကေလး ပါးသြားတယ္ ျပဳန္းတီးသြားတယ္ အျပံဳးမ်ား
တရားေသ မွတ္ေနက် တရားစာေတြကို အလံုးလိုက္ရြတ္သြင္း
ျဖစ္/ပ်က္ ေနမွေတာ့ အျမင္ေတြထဲ ထည့္ထားေပါ့ စိုက္ထားေပါ့
ဘုရားသခင္လည္း မိုးထဲ ေရထဲ ထီး၀င္ရိုးမွာ တန္းလန္း
ငုတ္တုတ္ ခ်ိတ္ခံထားရတာ အခ်ိန္ေပါက္ေစ့ ထိုင္ရင္းမျဖစ္ေတာ့
ေရတြက္ေနဖို႕ ျပီးခဲ့ေသာ ရက္မ်ားအေၾကာင္း ေဘာင္သြင္းမလို႕
ေခတ္ထဲ က်န္းမာစြာတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္လ်က္ရွိေနပါတယ္
ေသခ်ာေနတာပါ ျပန္စရာအိမ္ မရွိေသးလို႕ပါ ဂ်ိမ္းေရ။

ေတာေက်ာင္းဆရာ
၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ။

My Love My Love ဇာတ္ကားက ၾကာခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္ပဲရွိပါတယ္။ လန္ဘႏြန္စစ္ပြဲကို ေနာက္ခံ လို႕ စစ္ဆန္႔က်င္ေရးကို ျပခဲ့ပါတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ခ်စ္ေမတၱာကိုလည္း ဆြတ္ပ်ံ႕ေအာင္ တင္ ျပခဲ့ပါတယ္။ ၁၇ အရြယ္ေကာင္မေလးနဲ႕ အစၥေရးစစ္သား လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္း။ Love story between girl 17 years old who knows that herboy friend going to killed in this war ဆိုျပီး My Love My Love ဇာတ္ကားကို ညႊန္းဆိုၾကတယ္။ ဒီထက္ပိုတဲ့ ရသကို ေပးခဲ့တယ္လို႕ပဲ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ အစၥေရးဘက္ကရိုက္ျပတဲ့ Propaganda လို႕ ဆိုရမည္လား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ တင္ျပလိုက္တဲ့ Propaganda ဇာတ္ ကားလို႕ပဲ ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္။

My Love My Love ဇာတ္ကားမွာ ရုပ္ရွင္ဖလင္ကို မသံုးထားပါဘူး။ ဓာတ္ပံုေတြကို အသံုးျပဳျပီး ဇာတ္ကား လုပ္ထားပါတယ္။ Stills-Photography Movie လို႕ေတာ့ ေခၚဆိုပါတယ္။ My Love My Love ဇာတ္ကားျဖစ္ေစဖို႕ Igal Peeri က ဓာတ္ပံုေပါင္း ၇၀၀၀ ရိုက္ကူးခဲ့ပါတယ္။ ဒီဓာတ္ပံု ၇၀၀၀ ထဲကမွ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ကို ဆက္ျပီး ဇာတ္ကားအျဖစ္ ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္။ ၆၀၀၀ ေက်ာ္ကိုေတာ့ ဖယ္ထုတ္ လိုက္ပါတယ္။ ရုပ္ေသ တင္ဆက္မႈကို အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဓာတ္ပံုေတြအခ်ပ္လိုက္ ေပါင္းစပ္ျပီး ေနာက္ခံဂီတနဲ႕၊ ရထားသံ၊ ကားသံ၊ ပတ္၀န္းက်င္သံ၊ ဒါေတြကို ေရာျပြန္းလို႕ ဇာတ္ေၾကာင္းေျပာသူ တစ္ေယာက္ကို ေနာက္ခံစကားေျပာေစခဲ့ပါ တယ္။

Igal Peeri ကေတာ့ My Love My Love လို ဇာတ္ကားမ်ိဳးကို လူတိုင္းကရိုက္ႏိုင္ပါတယ္လို႕ ေျပာဖူးပါတယ္။ သူေျပာတာ မွန္သလိုရွိပါတယ္။ လူတိုင္းက My Love My Love ဇာတ္ကားကို ရိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ တီထြင္ထိုးထြင္းႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္ရွိမယ္ဆိုရင္ေပါ့။

ခင္ဗ်ားမွာ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးသာရွိမယ္ဆိုရင္ My Love My Love လို ဇာတ္ကားမ်ိဳး ရိုက္ကူးျပႏိုင္မလား။ စိတ္ကူးက အေရးၾကီးပါတယ္။ My Love My Love နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို Igal Peeri ရဲ႕ ၀က္ဘ္စာမ်က္ႏွာမွာလဲ ဖတ္ရႈေလ့လာ ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ You Tube မွာတင္ထားတဲ့ Trailer ကိုလည္း ျမည္းစမ္းႏိုင္ပါတယ္။

ေတာေက်ာင္းဆရာ

_______________________________________________________________________

- Jenny Holzer's installation at MassMoCA (2008)

_______________________________________________________________________

စုတ္ျပတ္ သြားတယ္။ ဖြာလန္ႀကဲ သြားတယ္။ က်ကြဲ သြားတယ္။ ျပာက် သြားတယ္။ ျဖာက် သြား တယ္။ ေခ်ာက္က် သြားတယ္။ ေခ်ာင္က် သြားတယ္။ ပ်က္က် သြားတယ္။ ေစ်းက် သြားတယ္။ ဂြက် သြားတယ္။ လြတ္က် သြားတယ္။ တရားက် သြားတယ္။ ဆြဲဆုတ္ သြားတယ္။ ေခြေခါက္ သြားတယ္။ အ႐ိႈက္ထိ သြားတယ္။ အငိုက္မိ သြားတယ္။ ငိုင္ သြားတယ္။ ေငါ သြားတယ္။ ငူ သြားတယ္။ ေငါင္ သြားတယ္။ ငတ္ သြားတယ္။ ငယ္ သြားတယ္။ ေအာင့္သက္သက္ ျဖစ္သြား တယ္။ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္သြားတယ္။ ပဋိပကၡ ျဖစ္သြားတယ္။ စုန္းစုန္းျမဳပ္ သြားတယ္။ ၿပိဳပ်က္ သြားတယ္။ ေၾကမြ သြားတယ္။ ခ်ာခ်ာလည္ သြားတယ္။ ေျခာက္ျခား သြားတယ္။ လြင့္စင္ သြားတယ္။ ေအးစက္ သြားတယ္။ ကာဆီး သြားတယ္။ ေပမမီေဒါက္မမီ ျဖစ္သြားတယ္။ မ်က္ႏွာကို ျဖတ္႐ိုက္ သြားတယ္။ ထူပူ သြားတယ္။ ထစ္ေငါ့ သြားတယ္။ ဆက္ရက္ ေတာင္ပံက်ဳိး သြားတယ္။ ေမ်ာက္ သစ္ကိုင္း လြတ္ သြားတယ္။ ေခြးအ, လွည္းနင္း သြားတယ္။ ေရာဂါၾကြ သြားတယ္။ ကြဲအက္ သြားတယ္။ ထက္ပိုင္းျပတ္ သြားတယ္။ ထိုးရပ္ သြားတယ္။ ေဆြးသြား တယ္။ ေကြးသြား တယ္။ ေလး သြားတယ္။ ေအး သြားတယ္။ ေႏွးသြား တယ္။ မ႐ွဴႏိုင္ မကယ္ႏိုင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ႀကိမ္မီးအံုး သြားတယ္။ မိုးမီးေလာင္ သြားတယ္။ က်ဳိးပဲ့ သြားတယ္။ ခ်ဳိးဖဲ့ သြားတယ္။ အသိုက္ပ်က္ သြားတယ္။ ေဘာင္ဘင္ခတ္ သြားတယ္။ မႈန္ ကုပ္ကုပ္ျဖစ္ သြားတယ္။ စပ္ဖ်င္းဖ်င္း ျဖစ္သြားတယ္။ ေပါက္ပန္းေစ်း ျဖစ္သြားတယ္။ မြန္းက်ပ္ သြားတယ္။ ေပ်ာ့ဖတ္ သြားတယ္။ အကာအကြယ္မဲ့ သြားတယ္။ အဆက္အစပ္မဲ့ သြားတယ္။ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ သြားတယ္။ တီေကာင္ဆားထိ သြားတယ္။ အနာေပၚတုတ္က် သြားတယ္။ လိႈက္စား သြားတယ္။ ေအာ္ဂလီဆန္ သြားတယ္။ တံေတြးခြက္ထဲ ပက္လက္ေမ်ာ သြားတယ္။ တိုက္စား သြားတယ္။ ကိုက္ခဲ သြားတယ္။ ေပါက္ၿပဲ သြားတယ္။ ဒရြတ္တိုက္ သြားတယ္။ ေမွာင္ သြားတယ္။ မိုက္ သြားတယ္။ ေမာ သြားတယ္။ မွား သြားတယ္။ မွတ္ သြားတယ္။ သတိလစ္ သြားတယ္။ ထူပိန္း သြားတယ္။ ခါးသက္ သြားတယ္။ ရက္လြန္ သြားတယ္။ လႈပ္ယမ္း သြားတယ္။ အျမစ္က ကြၽတ္ထြက္ သြားတယ္။ လက္လြတ္ သြားတယ္။ တိမ္းေမွာက္ သြားတယ္။ ရြဲ႕ေစာင္း သြားတယ္။ ထိခိုက္ သြားတယ္။ ျပတ္ရွ သြားတယ္။ ႀကိတ္ခြဲ သြားတယ္။ လူးလိမ့္ သြားတယ္။ မအီမသာ ျဖစ္သြားတယ္။ လက္ခုပ္ထဲကေရ ျဖစ္သြားတယ္။ ပျခဳပ္ထဲကေျမြ ျဖစ္သြားတယ္။ ေက်ာ႐ိုးမဲ့ သြားတယ္။ ေကြ႕ေကာက္ သြားတယ္။ ေကြးေကာက္ သြားတယ္။ ျပတ္ေတာက္ သြားတယ္။ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲ ေရာက္ သြားတယ္။ ဇာတ္သိမ္း သြားတယ္။ ဖန္တရာေတ သြားတယ္။ ခ်ဥ္ သြားတယ္။ ေျခာက္ သြားတယ္။ ခ်ဳပ္ သြားတယ္။ ေခ်ာ္ သြားတယ္။ ခ်ည္ သြားတယ္။ ဓါတ္လိုက္ သြားတယ္။ ယက္ကန္ယက္ကန္ ျဖစ္သြားတယ္။ ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္သြားတယ္။ ေ၀၀ါး သြားတယ္။ ျပားကိုးဆယ္ ျဖစ္သြားတယ္။ အထည္ႀကီး ပ်က္သြားတယ္။ အဆိပ္တက္ သြားတယ္။ ပိုးထိုး သြားတယ္။ ဗလာမဲေပါက္ သြားတယ္။ ဗလံုး ဗေထြး ျဖစ္သြားတယ္။ ဗ်ာမ်ား သြားတယ္။ ဗေလာင္ဆူ သြားတယ္။ ဗုန္းဗုန္းလဲ သြားတယ္။ တံုးအ, သြားတယ္။ ဆူပြက္ သြားတယ္။ ပုပ္သိုး သြားတယ္။ ပိတ္မိ သြားတယ္။ စြန္႔ခြာ သြားတယ္။ လံုးပါးပါး သြားတယ္။ အမႈန္႔ျဖစ္ သြားတယ္။ ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္သြားတယ္။ အံက်ိတ္ သြားတယ္။ ခူး သြားတယ္။ စူး သြားတယ္။ မူး သြားတယ္။ ႐ူး သြားတယ္။ ႏူး သြားတယ္။ ကူး သြားတယ္။ အံု႔ဆိုင္း သြားတယ္။ ဒံုးေ၀း သြားတယ္။ ေတာင့္တင္း သြားတယ္။ ထိုင္းမိႈင္း သြားတယ္။ ေလ်ာ့ပါး သြားတယ္။ ႏြံနစ္ သြားတယ္။ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ သြားတယ္။ ပြန္းစား သြားတယ္။ ကိစၥေခ်ာ သြားတယ္။ ဒုကိၡတျဖစ္ သြားတယ္။ ေနာက္က်ိ သြားတယ္။ ေကြးညြတ္ သြားတယ္။ စိုက္၀င္ သြားတယ္။ ရင့္ေရာ္ သြားတယ္။ အသံေပ်ာက္ သြားတယ္။ အသက္ေပ်ာက္ သြားတယ္။ အသည္းေပ်ာက္ သြားတယ္။အသိေပ်ာက္ သြားတယ္။ ဒါဏ္ရာရ သြားတယ္။ နာက်င္ယုိစီး သြားတယ္။ လိပ္ျပာလြင့္ သြားတယ္။ အေျခအေနအရ ျဖစ္သြားတယ္။ အေျခအေန အရရဲ႕ သားေကာင္ ျဖစ္သြားတယ္။

ေန၀ိုင္၀ိုင္

_______________________________________________________________________
ဗုဒၶဟူးေန႔ ညေနေစာင္းမွာ နင့္အေနနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသရင္ ရူးမိုက္ရာက်လိမ့္မယ္လို႔ ဂ်ဴ လီယာ့ကုိ က်မ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက အင္း လုိက္ေနတယ္။ ငါေျပာတာ လက္ခံတဲ့ပုံပဲလုိ႔ က်မက ထင္လုိက္မိတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေနေတာ့ သူအခန္းကေနထြက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယ္ သတ္ေသၿပီး ရူးမုိက္ရာက်တဲ့ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ဖုိ႔ ၀န္မေလးဘူး ဆုိတာ ကၽြန္မကုိ ျပလုိက္တယ္။ ကၽြန္မေျပာရမယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ကၽြန္မေတာ့ ရူးမုိက္တာ တစ္ခုခု လုပ္ေတာ့မယ္လို႔ ေျပာျဖစ္ရင္ေတာင္ အဲဒါကုိ တကယ္လုပ္ဖုိ႔ စိတ္မကူးပါဘူး။ က်မရဲ႕လိပ္ျပာကုိ က်မကယ္တင္ရမယ္။ တုန္လႈပ္ေနရွာတဲ့ ေလကေလး။ တခ်ိဳ႕ညေတြမွာ က်မ ဂ်ဴလီယာ့ကုိ ဆံပင္ကေန ဆြဲလာတယ္လုိ႔ အိပ္မက္မက္တယ္။ သူ ျမစ္ထဲ ခုန္မခ်ခင္ကေလးေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ကုိ ျမစ္ထဲမွာေတြ႕တယ္လုိ႔ အိပ္မက္မက္တယ္။ က်မကေတာ့ ေခါင္မုိးေပၚမွာ။ နယူးဂ်ာစီကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္လုိ႔ ။ ေအာက္ကုိ ငုံ႔ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူ ေပါေလာေပၚေနတာေတြ႕လုိက္တယ္။ က်မ ေခါင္မုိးေပၚကေန ခုန္ခ်လုိက္တယ္။ ေအာက္ကုိ ထုိးက်သြားရင္း ငွက္တစ္ေကာင္လုိ ၀ဲလုိက္တယ္။ သူ႕ကုိ ဆံပင္ကေနဆြဲၿပီး ေရထဲကေနဆယ္လုိက္တယ္။ ဂ်ဴလီယာ၊ ခ်စ္တဲ့ ဂ်ဴလီယာ၊ နင္ဟာ တြင္းထဲကုိ ထပ္ၿပီး ငုံ႕ကုိင္းေနဖို႔ မသင့္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ေကာင္း ႏွလုံး ေကာင္းနဲ႔ ခပ္ရဲရဲတစ္ေယာက္က အနားကိုလာၿပီး မင္းကုိကယ္ဖို႔.. ၾကင္နာဖို႔။ အနည္းဆုံးေတာ့ နင္ဟာ ေႏြးေထြးတဲ့ အိပ္ယာထဲမွာဘဲ ေသသင့္ပါတယ္.. တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္။ အျပစ္ေတြ၊ နင့္ကုိ ခ်စ္တဲ့ ပုံမက် ပန္းမက်လူေတြ ၀ုိင္းရံလို႔၊ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္အထိ သူတို႔ နင္ေၾကာင့္ စိတ္ ေတြတုိၾက၊ မခံခ်င္ေတြျဖစ္ၾကေပါ့။ နင့္ကို ျပန္မေတြ႕ခင္ နင္ရဲ႕ကိုယ္ခႏၶာကို ညစ္တစ္တစ္ ဟဒ္ ဆန္ျမစ္ေရက ဘာမ်ား လုပ္လုိက္မလဲလုိ႔ ငါမေတြးေတာ့ပါဘူး။ ဂ်ဴလီယာ… ဖေယာင္းတိုက္ ထားတဲ့ အေခါင္းထဲက ပလတ္စတစ္သားမ်က္ႏွာ…နင့္အသက္ရွိသေလာက္ ဘယ္လုိ အုိမင္း ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ၀ုိက္ဒနာ စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ ေလွကားထစ္ေတြေပၚ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ပညာတတ္ စ ကားေတြ စေျပာခဲ့တဲ့ ၂၃ ႏွစ္အရြယ္အတုိင္း ရွိတုံးပါပဲ။ ခပ္ပါးပါး၊ ခပ္မုိက္မုိက္၊ ျဖတ္ခနဲ၊ လြင့္ ခနဲ။ ငါ့ထက္နင္က ႏုပ်ိဳလုိ႔။ တကယ္တမ္းက် နင္က ငါ့ထက္ ေလးႏွစ္ပိုႀကီးတာေလ။ ငါကေတာ့ ႏြမ္းနယ္လုိ႔၊ ပင္ပန္းလုိ႔၊ စိတ္ေတြလႈပ္ရွားလို႔။ ငါ နင့္ကုိ ပိတ္ရုိက္ပစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ငါတို႔ရဲ႕ ခင္မင္မႈ ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးေအာက္မွာ ငါဘယ္ေလာက္ ငိုညဥ္းခဲ့ရသလဲ။ ဒါေပမယ့္ နင့္ရဲ႕ ေသျခင္းက ငါ့အ တြက္ ပိုၿပီးေလးလံခဲ့တယ္။ မင္းဘာေၾကာင့္ အေလွ်ာ့ေပးလုိက္သလဲ။ တျခားသူေတြ သူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ထဲက ေပ်ာက္ကြယ္ခ်ိန္မွာ။ ရွင္က်န္ဖို႔ဟာ ငါ့အတြက္ ပေဟဠိဆန္တယ္။ ဆုိပါစုိ႔ ငါတုိ႔ အား လုံး အိပ္ေမာက်ေနတယ္။ ငါတုိ႔ ႏိုးထခ်င္သလား။ ငါတေယာက္ထဲႏုိးထၿပီး နင္ကေတာ့ မပါဘူး ဆုိရင္ေကာ..တရားပါ့မလား။ မွ်တမႈကေရာ ဘာအသုံးက်သလဲ။ ဒါေပမယ့္ နင္မပါဘဲ ငါႏုိးမထ ခ်င္ဘူး..

မိုးဆတ္
Susan Sontag ရဲ႕ I,etcetera မွ

Iluminacion(May 14, 2010) by Hebert Sanchez

(၁)
လက္စ လက္န ရွိသလို ေတြးေနမိတယ္။ ဆန္းေဒးဟာ အထီးက်န္ဆန္တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း။ မိုးကလည္း ရြာေနေတာ့တာ။ အရမ္းကို သည္းလြန္းေနျပန္တယ္။ ဒီမိုးက တစ္ပတ္လံုး လွိမ့္ရြာ ေနခဲ့တာ။ အဲဒီမိုးက။ ဆန္းေဒးမွာလည္း ဆက္ရြာေနတယ္။ လူေတြက အျပင္မွာ။ မိုးေရထဲ ေလွ်ာက္သြားေနတယ္။ သူတို႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေျခာက္ေသြ႕ပူေလာင္တဲ့ ရာသီဥတု ျဖစ္ေန မလား။ ကၽြန္းသား ျပတင္းေဘာင္ကေန လွမ္းၾကည့္ရင္း ျမင္ေနတာ။ သံေခ်းတက္ေနတဲ့ တံခါး ပတၱာဆီက သံေဆြးေရေတြ စိမ့္က်ေနတယ္။ တစ္သက္လံုးသာ မိုးရြာေနရင္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။

ဆန္းေဒးမွာ ရြာတဲ့မိုးက စေနမွာရြာတဲ့ မိုးထက္ေစြတယ္လို႕ပဲ ေျပာခ်င္တယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ ဆန္းေဒးမွာလည္း မိုးက အခုလိုပဲ ရြာေနတာ။ ဂ်ပန္မွာတုန္းက။ မုန္းတိုင္းထဲမွာေပါ့။ တံတားကို ျဖတ္ရင္း ဘီသိုဗင္ေတးသြားကို နားေထာင္ျပီး အားတက္ဖူးတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ဆန္းေဒးတုန္းက။ မိုးသည္းေတြၾကားထဲမွာ လူတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ အခုေတာ့ သူလည္း ေအာင္ျမင္ေန ျပီ။ သူ႕စိတ္နဲ႕ သူ႕အတြက္ ေအာင္ျမင္ေနတာ။ ကိုမိုးဆတ္ဆီက ဖုန္း၀င္လာေတာ့ အဲဘက္မွာ မိုးရြာ ေနတာလား။ ဒီဘက္မွာေတာ့ မရြာဘူးဆိုပဲ။ ဒီဘက္မွာေတာ့ ရန္ကုန္ျမစ္ထဲက ေရေတြ ေတာင္ လမ္းေပၚကို တက္လာတယ္။ ေရတက္ေနတာေလတဲ့။ လူေတြကေတာ့ ေအးေအး ေဆး ေဆးပဲ။ မုန္တိုင္းထဲမွာ ဘီသိုဗင္သီခ်င္း နားေထာင္တယ္ဆိုတဲ့ လူလည္း တကၠစီငွားျပီး သူ႕အိမ္ သူျပန္သြားတယ္။

(၂)
ႏိုကီယာ တီးလံုးသံလိုလို၊ တျခားသံစဥ္တစ္ခုလိုလို အသံ ၾကားလိုက္တယ္။ တင္းန္ေတာင္ဆိုတဲ့ အသံလည္း ျဖစ္မွာေပါ့။ လူတစ္ေယာက္က တံခါးေပါက္၀မွာ။ တံခါးကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ ဘရာ သာဂၽြန္နဲ႕ မေတြ႕ျဖစ္တာ ေလးငါးေျခာက္လ။ ဒါမွမဟုတ္ ေလးငါး ေျခာက္ႏွစ္။ အဲသေလာက္ ရွိျပီ။ ဘရာသာဂၽြန္က တံခါးေလာ့ခ္အပြင့္မွာ အထဲကို ၀င္လာတယ္။ သူ႕ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈ အထုပ္ ကို ေဘးခ်ရင္း ျမိဳ႕မျငိမ္းကို ဘယ္သူကမွ မတြယ္ေႏွာင္ခဲ့ဘူးလားလို႕ ေမးတယ္။ ထိုင္ခံုေပၚ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ ကတ္ကိုဘိန္းေရာတဲ့။ ဟိဒ္လဒ္ဂ်ာေတာ့ ထားလိုက္ပါတဲ့။ မႈန္ကုပ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာက သူရဲ႕ ေျပာင္ေနတဲ့နဖူးနဲ႕ မလိုက္ဖက္ေအာင္ကို ရွိေနတယ္။ ဖြင့္ထားတဲ့ ျပတင္း ေပါက္ကေန အေ၀းကိုၾကည့္ရင္း ဘရာသာဂၽြန္က ေရွ႕တည့္တည့္မွာ။

ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲလို႕ စိတ္က မွန္းဆၾကည့္တယ္။ ရွာေတြ႕သလိုရွိတဲ့ မေသခ်ာျခင္းေတြ။ ေအာင္ျမင္ျပီးသား လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေျပာစရာစကား သိပ္မရွိဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ မိသားစု၊ သားသမီးေတြ၊ ေနာက္ေတာ့ ကဗ်ာေပါ့။ ကိုယ့္ကို တြယ္ေႏွာင္ထားတယ္။ ျမိဳ႕မျငိမ္းကို တြယ္ ေႏွာင္ထားတဲ့ သူေတြက မႏၱေလးျမိဳ႕မွာ မရွိခဲ့ဘူးလား။ တစ္ေယာက္ တစ္ေလမွေတာင္။ မရွိခဲ့ ဘူးလား။ ဘရာသာဂၽြန္ကို ၾကည့္ေနရင္းကပဲ စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕ ထြက္သြားတယ္။ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ဆိုရင္ေတာ့ မ်က္ႏွာကို အနီးကပ္ရိုက္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းအလႈပ္ကို ျပေနတာမ်ိဳးပဲ။ ကိုယ့္ကဗ်ာေတြ မေကာင္းဘူးလို႕ေျပာရင္ ရယ္ေနမွာ။ ခင္ဗ်ားေျပာရင္လည္း ရယ္ေနမွာ။

ဘရာသာဂၽြန္ရဲ႕ အိမ္ေရာက္ဆန္းေဒးက မိုးေရေတြၾကားထဲ မျပတ္စီးဆင္း ေနခဲ့တယ္။ ဇာတ္ ကားေတြထဲမွာေတာ့ အခက္အခဲေတြ ေျဖရွင္းရတာ လြယ္ကူတယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကီးတဲ့ အခက္အခဲျဖစ္ပါေစ။ အလြန္ဆံုး တစ္နာရီေလာက္ပဲ ၾကာမွာေပါ့။ တစ္သက္လံုးၾကာမယ့္ ဇာတ္ ကားကို ဘရာသာဂၽြန္ ၾကည့္ေနတယ္။ သူ႕မွာ ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ့ဘူး။ သူေျပာတဲ့ မိသားစု၊ သူေျပာတဲ့ သားသမီး၊ သူေျပာတဲ့ ကဗ်ာ။ သူ႕ကိုယ္သူ ခိုင္မာေအာင္ ျပင္ဆင္ေနတယ္။ ျမိဳ႕မျငိမ္းကို ဘယ္သူကမွ မတြယ္ေႏွာင္ခဲ့ဘူးလား။ ဓာတ္ျပားထက္က အပ္သြား က်ိဳးသြားရင္ ေကာင္းမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားက ဘာျဖစ္ခ်င္ေနတာလဲ ဆိုေတာ့။ ေနာက္ေဖး သြားခ်င္စိတ္က အာရံု ေၾကာေတြကို အလုပ္ေပးေနတာပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။

(၃)
ဘရာသာဂၽြန္ျပန္ထြက္သြားတုန္းက နႏၵရဲ႕ စာအုပ္ကို သတိရမိတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသ ေၾကာင္း ၾကံစည္ျခင္း။ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္ ေလာက္တုန္းက။ မ်က္ႏွာဖံုးအမည္းေလးနဲ႕ ထြက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ဤဘ၀ ဤမွ်သာ။ ၾကာခဲ့ျပီလို႕ ဆိုရမွာျဖစ္တယ္။ အဲဒီကတည္းက ဘရာသာ ဂၽြန္နဲ႕ ျပန္မေတြ႕ေတာ့တာ။ ေလးငါးေျခာက္လလား။ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္လား။ အခုေတာ့ ဘရာသာဂၽြန္က တံခါး၀မွာ ေရာက္ေနျပီ။ ျမိဳ႕မျငိမ္းကို ဘယ္သူကမွ မတြယ္ေႏွာင္ခဲ့ဘူးလား လို႕ ေမးေနတုန္းပဲ။ ဘရာသာဂၽြန္ကို စာအုပ္ငွားေပးလိုက္ရင္ ျပန္ရႏိုင္ပါေတာ့မလား။ ဒါမွမ ဟုတ္ ဘီသိုဗင္ေတးသြားကို လက္ေဆာင္ေပးရမလား။ ဒီလိုဆို မုန္တိုင္းက တိုက္ေနဦးမွ၊ တံ တားက ရွိေနဦးမွ။ ဇာတ္ကား ၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ မိုးက တစ္သက္လံုးပဲ ရြာေန ေတာ့မလား။ မသိေတာ့ဘူး။

ေတာေက်ာင္းဆရာ
ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္။

- Henry Charles Bukowski (August 16, 1920 – March 9, 1994)

သူမ အရက္စြဲၿပီးေသခဲ့
ပင္လယ္ကူးသေဘၤာတစ္စီးေပၚ
စားပြဲနဲ႔တြဲလ်က္သား ကုလားထိုင္ေပၚ
ေစာင္တထည္ ပတ္လ်က္သား။

သူမရဲ႕စာအုပ္မွန္သမွ်
ေျခာက္ျခားေနတဲ့ အထီးက်န္မႈ။

သူမစာအုပ္ေတြအားလုံး
ေမတၱာမပါတဲ့ အခ်စ္ရဲ႕
ရက္စက္မႈအေၾကာင္း။

အဲဒါေတြသာ
သူမ ခ်န္ထားႏိုင္ခဲ့။

ကုန္းပတ္ေပၚလမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတဲ့
ခရီးသည္တစ္ေယာက္က
သူမရဲ႕ ခႏၶာကုိ ေတြ႕ခဲ့။

သေဘၤာကပၸတိန္ကုိ အေၾကာင္းၾကား။

သေဘၤာေပၚက တျခားတစ္ေနရာကုိ
အလ်င္အျမန္ေရႊ႕ထားလိုက္ၾကတယ္။

အရာအားလုံးဟာ
သူမေရးသားခဲ့တဲ့အတုိင္း
ခရီးဆက္ခဲ့။

မိုးဆတ္
- Charles Bukowski ၏
Carson McCullers ကဗ်ာကို ဘာသာျပန္သည္။

Carson McCullers

she died of alcoholism
wrapped in a blanket
on a deck chair
on an ocean
steamer.

all her books of
terrified loneliness

all her books about
the cruelty
of loveless love

were all that was left
of her

as the strolling vacationer
discovered her body

notified the captain

and she was quickly dispatched
to somewhere else
on the ship

as everything
continued just
as
she had written it

- Charles Bukowski