တစ္ေန႕ေတာ့ ေကာင္ေလးေရာ ျပင္သစ္မပါ ေပ်ာက္သြားတယ္။
က်ဳပ္ေျပာခ်င္တာက ေကာင္ေလးကုိ ဟုိမွာဒီမွာမေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ျပင္သစ္မကိုလည္း
ဘယ္သူမွ မေတြ႕ၾကေတာ့ဘူး။ ဆံပင္ညႇပ္ဆုိင္မွာေရာ၊ သူမလမ္းေလွ်ာက္ေနၾက
ကမ္းေျခဘက္မွာေရာေပါ့။ ပထမဆုံး က်ဳပ္တုိ႔ေတြးမိတာက သူတို႔ ခုိးေျပးသြားၾကၿပီ လို႔ပဲ။
ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ခုိးေျပးတယ္ဆိုတာက စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္စရာေကာင္းတယ္ေလ။
ၿမိဳ႕က မိန္းမေတြကလည္း အခုေတာ့ ျပင္သစ္မကို ခြင့္လႊတ္ႏုိင္သြားၾကၿပီ။ သူ႕အိမ္ေထာင္က
အစကတည္းက မွားယြင္းမႈတစ္ခုပဲလုိ႔ေတာင္ ေျပာၾကတယ္။ ဆာဗီႏုိဟာ သူမအတြက္
အသက္ႀကီးလြန္းတယ္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ ႐ုပ္ကေလးကလည္း ရွိတယ္။
အဲ သူတို႕ေတာင္ ဒါမ်ိဳးလုပ္ရင္လုပ္မိမွာလို႔ ရယ္သံစြက္ၿပီး ေျပာၾကေသးတယ္။
တစ္ေန႕လယ္ခင္းေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းေျပာေနၾကတုံး မုဆုိးမ အက္စ္ပီႏုိဇာ ဆုိင္ထဲ၀င္လာတယ္။
အဘြားႀကီး က ထိန္လန္႕အံ့ၾသဖြယ္အသံမ်ိဳးနဲ႕ ပဆုိး၀ါးတာတစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႔ သူမထင္တဲ့
အေၾကာင္း ေျပာလုိက္တယ္။ က်ဳပ္တို႔သိထားတဲ့အတုိင္း ေကာင္ေလးက ရြက္ဖ်င္တဲကုိ
သူမရဲ႕အိမ္နားမွာ ထုိးထားတာေလ။ သူမလည္း က်ဳပ္တို႔လုိပဲ ေကာင္ေလးကုိမေတြ႕ရဘူး။
ဒါေပမယ့္ တဲက ဒီအတုိင္းရွိတာ ဆန္းေတာ့ဆန္းတယ္။ ‘ဆန္းေတာ့ ဆန္းတယ္’ ဆိုတဲ့စကားကုိ
သူမက ထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာတယ္။ သူတို႕ရြက္ဖ်င္တဲကုိ ယူမသြားတာ ဆန္းတယ္တဲ့။
တစ္ေယာက္ေယာက္က ရဲကုိအေၾကာင္းၾကားသင့္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။
အဘြားႀကီးက ဆာဗီႏုိကုိ ေစာင့္ၾကည့္သင့္တယ္လို႔ တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနတယ္။
က်ဳပ္ကေတာ့ ေဒါသလည္းထြက္၊ ဘာလုပ္ရမွန္းလည္းမသိျဖစ္ေနတယ္။ ေစ်း၀ယ္ႏွင့္ အျငင္းအခုံမလုပ္ဖုိ႔
က်ုဳပ္က မူခ်ထားတာကိုး။ ေလသံခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႕ သက္ေသအေထာက္အထားမရွိဘဲ ဘယ္သူ႕ကိုမွ စြပ္လားစြဲလားမလုပ္သင့္ဘူးလုိ႔ေတာ့ ေျပာလုိက္တယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕အျမင္မွာလည္း ဆာဗီႏုိလုိလူမ်ိဳးက
ဘယ္လိုမွ ဒီလုိမလုပ္ေလာက္ဘူးလုိ႔ ထင္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ မုဆုိးမႀကီးက
ရွက္သလိုေၾကာင္သလုိလူမ်ိဳးေတြဟာ အဖိႏွိပ္ခံရလြန္းရင္ အစြန္းေရာက္သြားတတ္တယ္
မဟုတ္လား ဆိုၿပီး ျဖတ္ေျပာလုိက္တယ္။
ဆာဗီႏုိ တံခါး၀မွာ ေပၚလာေတာ့ က်ဳပ္တုိ႔ ျငင္းေကာင္းတုံးရွိေသးတယ္။
အားလုံးတိတ္သြားတယ္။ သူ႕အေၾကာင္းေျပာေနၾကတယ္ဆုိတာ ဆာဗီႏုိသိေလာက္ပါတယ္။
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ လူတုိင္းက မ်က္လႊာခ်တဲ့လူခ်၊ မ်က္ႏွာလႊဲတဲ့လူလႊဲ ျဖစ္ေနတာကုိး။
သူ႕ကုိ ၾကည့္ရတာလည္း အရင္ကထက္ေတာင္ ရွက္ေသြးေရာင္ေျပးေနသလုိပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ
ရင့္က်က္မလာတဲ့ ကေလးေလး တစ္ေယာက္နဲ႕ေတာင္ တူေနေသးေတာ့တယ္။ သူ႕ေစ်းစာရင္းကုိ
က်ဳပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပစၥည္းက နည္းနည္းေလးရယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒိန္ခ်ဥ္လည္း မပါတာေတြ႕ရတယ္။
သူပုိက္ဆံေခ်ေနတုံး အက္စ္ပီႏုိဇာက ျပင္သစ္မအေၾကာင္း ျဖတ္ေမးလုိက္တယ္။
သူ႕မိန္းမရဲ႕အေဖေနမေကာင္းလုိ႔ သြားၾကည့္တယ္လုိ႔ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္
တစ္ပတ္ေလာက္ေနရင္ ျပန္ေရာက္မွာပါလုိ႔လည္း ဆက္ေျပာတယ္။ သူျပန္ေျဖေန တဲ့အခ်ိန္မွာ
ေဘးက မ်က္ႏွာေတြအားလုံးေပၚက စိတ္ထက္သန္မႈဟာ စိတ္ပ်က္မႈအျဖစ္ တျဖည္းျဖည္း
ေျပာင္းသြားတယ္။ ဆာဗီႏုိ ျပန္သြားတာနဲ႕ အဘြားႀကီးက သူ႕ဇာတ္လမ္းကုိ ျပန္စေတာ့တာပဲ။
ငါေတာ့ သူႏွပ္ခ်တာ လက္မခံဘူး။ ငါတို႕ ျပင္သစ္မကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေတြ႕ရမွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔
အဘြားႀကီးက ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အသံကို ႏွိမ့္လုိက္ၿပီး ပြန္တီဗီဂ်ိဳမွာ
လူသတ္သမားတစ္ေယာက္လြတ္ေနၿပီ။ ေနာက္တေခါက္ ဓားစာခံကေတာ့ က်ဳပ္တို႕ထဲက
တစ္ေယာက္ျဖစ္မွာပဲလုိ႔ သူက ဆက္ေျပာတယ္။
ဒီလုိနဲ႕ တစ္ပတ္ကုန္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္လကုန္သြားတယ္။ ျပင္သစ္မ ျပန္မလာဘူး။
ေကာင္ေလး ကုိလည္း ဘယ္သူမွ ထပ္မေတြ႕ရဘူး။ ကေလးေတြေတာင္ သူ႕တဲမွာ
ေကာင္းဘိြဳင္နဲ႕ အင္ဒီးယန္းတမ္း ေဆာ့ေနၾကၿပီ။ ပြန္တီဗီဂ်ိဳလည္း ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားေတာ့တယ္။
ဆာဗီႏိုကုိ ရာဇ၀တ္သားလုိ႔ ယူဆတဲ့ဘက္နဲ႕ ျပင္သစ္မျပန္လာမယ္လို႔ ထင္တဲ့ က်ဳပ္တုိ႔ဘက္ပဲ။
က်ဳပ္တို႔ဘက္က ကာေလအင္အားနည္းေလျဖစ္လာတယ္။ လူေတြက ဆာဗီႏုိဟာ
ေကာင္ေလးကုိ ဆံပင္ညပ္ေပးေနတုံး လည္ပင္းကုိ သင္တုံးဓားနဲ႕လွီးလုိက္တာဆုိၿပီး ေျပာၾကတယ္။
အေမလုပ္သူေတြကလည္း သူတို႕ကေလးေတြကုိ ဆံပင္ညႇပ္ဆုိင္နားက လမ္းမွာေတာင္
ေပးမကစားေတာ့ဘူး။ သူတို႕ေယာက်္ားေတြကုိလည္း မယ္ေခ်ာဆုိင္ကုိပဲ သြားဖုိ႔ နားခ်ၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာ တစ္ခုက ဆာဗီႏို႔ဆီမွာ ဆံပင္ညပ္တဲ့သူေတြ ရွိေနတာပဲ။
ၿမိဳ႕ထဲက ေကာင္ေလးေတြက ေခ်ာက္ျခားစရာ ဆံသခုံမွာ သြားထုိင္ၿပီး သင္တုံးဓားနဲ႕
ေခါင္းရိတ္ဖို႔ ေျပာၿပီးသတၲိျပိဳင္ၾကတယ္။ စပေရး ျဖန္းထားတဲ့ ဆံပင္ေထာင္ေထာင္ဟာ
ရဲရင့္မႈရဲ႕ သေကၤတ ျဖစ္လာတယ္။
ျပင္သစ္မအေၾကာင္း က်ဳပ္တို႔က ေမးလုိက္ရင္ ေယာကၡမေနမေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းပဲ
ဆယ္ဗီႏိုက ျပန္ေျဖတယ္။ လူေတြက သူ႕ကုိႏႈတ္ေတြဘာေတြ မဆက္ၾကေတာ့ဘူး။
မုဆုိးမ အက္စပီႏိုဇာက ဆယ္ဗီႏုိကုိ ဖမ္းဖုိ႔ ရဲကုိသြားေျပာတယ္။
ရဲက အေလာင္းမေတြ႕ရဘဲ ဘာမွလုပ္လုိ႔မရဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။
ၿမိဳ႕ထဲမွာ အေလာင္းေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ခန္႕မွန္းခ်က္ေတြ ထြက္လာတယ္။
တခ်ိဳ႕က ဆာဗီႏို႔အိမ္ေအာက္မွာ ျမႇပ္ထားတယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ အေလာင္းေတြကို
အပိုင္းပုိင္းခုတ္ထစ္ၿပီး ပင္လယ္ထဲ ပစ္လုိက္ၿပီလို႔ ေျပာတဲ့သူလည္းရွိတယ္။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ၿမိဳ႕ကလူေတြရဲ႕ အာရုံထဲမွာ ဆာဗီႏိုဟာ တကယ့္မေကာင္းဆုိး၀ါး
တစ္ေကာင္လုိ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။
ဆုိင္ထဲမွာ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဒါကိုခ်ည္းၾကားေနရေတာ့ က်ဳပ္လည္း
ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္ျဖစ္လာတယ္။ မုဆုိးမ အက္စပီႏုိဇာကေတာ့ စိတ္ေဖာက္သြားပုံရတယ္။
ငန္းျပားေလးတစ္လက္နဲ႕ ဟုိးနားတူးလုိက္ ဒီနား တူးလုိက္ ျဖစ္ေနတယ္။
အေလာင္းေတြမေတြ႕မခ်င္း လက္မေလွ်ာ့ဘူးဆုိၿပီး ႀကံဳး၀ါးလုိက္ေသးတယ္။
အဲလုိနဲ႕ တစ္ေန႕ေတာ့ သူမ ေတြ႕သြားတယ္။
ႏုိ၀င္ဘာလဆန္း တစ္ေန႕ခင္းမွာေပါ့။ အဘြားႀကီး ဆိုင္ထဲ၀င္လာၿပီး
ငန္းျပားေတြ ရွိလားေမးတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူမကုိ ရဲအင္စပိတ္ေတာ္က ငန္းျပားေတြနဲ႕
သဲေတာင္ကုန္းေတြကုိတူးဖို႔ ေဗာ္လန္တီယာေတြရွာရေအာင္ လႊတ္လုိက္တာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း
လူတုိင္းၾကားေလာက္တဲ့အသံနဲ႕ ေအာ္ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူမဘာေတြ ျမင္ခဲ့ရတယ္ဆုိတာ
တစ္လုံးခ်င္း ေျပာျပတယ္။ လူလက္တစ္ဖက္ကုိ ကိုက္ေနတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္ကုိ မ်က္စိနဲ႕
တပ္အပ္ျမင္ခဲ့ရတာ ဆိုပဲ။ က်ဳပ္ျဖင့္ ၾကက္သီးေတာင္ ထသြားတယ္။ ငန္းျပားေတြ
လုိက္ရွာေနတုံးမွာေရာ၊ ဆုိင္ကုိ ေသာ့ခတ္ေနတုံးမွာေရာ က်ဳပ္နားထဲမွာ ‘ေခြး’ ၊’အေလာင္း’ ၊
‘လက္တစ္ဖက္’ဆုိတဲ့ စကားလုံးေတြကိုပဲ ၾကားေနမိတယ္။
အဘြားႀကီးက လူအုပ္ကုိ ဦးေဆာင္သြားတယ္။ ဆုိင္မွာ မုန္႕ႀကြပ္ေလး၊
လက္ဘက္ေျခာက္ေလး ၀ယ္ဖုိ႔ ေရာက္ေနတဲ့သူေတြလည္း ပါလာတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ
က်ဳပ္လုိက္မၾကည့္ဘူး။ ေလကလည္း မတုိက္ဘူး။ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ တျခားေန႕ခင္းေတြလုိပဲ။
ေန႕လယ္ေန႕ခင္း တေရးႏုိးၿပီး ဘာလုပ္လုိ႔လုပ္ရမွန္း မသိတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေပါ့။
ေအာက္ဘက္မွာ အိမ္ေတြက အနိမ့္ပုိင္းကို စီတန္းၿပီး ေဆာက္ထားတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကလည္း
ျငိမ္သက္ေနတယ္။ ရုတ္တရက္ က်ဳပ္ျဖင့္ ယုံကုိမယုံႏိုင္ဘူးဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးေပၚလာတယ္။
ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ ဒီလိုဟာမ်ိဳးက ဒီမွာ မျဖစ္ႏိုင္လုိ႔ပဲ။ ပြန္တီဗီဂ်ိဳမွာေပါ့။
သဲေတာင္ကုန္းေတြဆီ က်ဳပ္တုိ႕ေရာက္သြားေတာ့ အင္စပိတ္ေတာ္လည္း
ဘာမွ ရွာမေတြ႕ေသးပါဘူး။ အကၤ်ီဗလာနဲ႕ေျမတူးေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ငန္းျပားဟာ ေျမာက္တက္လာလုိက္
ျပန္က်သြားလုိက္ျဖစ္ေနတယ္။ သူက ေဘးပတ္လည္ကုိ အမူအယာနဲ႕ျပတယ္။ က်ဳပ္က
ငန္းျပားေတြ ေ၀ေပးလုိက္တယ္။ က်ဳပ္ကုိယ္တိုိင္လည္း ေဘးကင္းမယ္ထင္တဲ့ တစ္ေနရာကုိ
ေရြးၿပီး စတူးတယ္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ သဲနဲ႕ ငန္းျပားနဲ႕ ထိသံပဲထြက္လာေနတယ္။
က်ဳပ္လည္း ေၾကာက္စိတ္ေလ်ာ့လာတယ္။ အဘြားႀကီးေတာ့ လြဲၿပီလုိ႔ ထင္လာတယ္။
ရုတ္တရက္ ေခြးေဟာင္သံတစ္သံ ထြက္လာတယ္။ ေစာေစာတုံးက အဘြားႀကီး ေတြ႕ခဲ့တဲ့ေခြးေနမွာပဲ။
အားနည္းေနပုံရတဲ့ ေခြးေလးဟာ က်ဳပ္တို႕ကို ပတ္ၿပီး ေျပးေနတယ္။
အင္စပိတ္ေတာ္က လွန္႕တဲ့အေနနဲ႕ အုတ္ခဲနဲ႕ ပစ္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခြးက ျပန္ျပန္လာတယ္။
တခ်က္ဆုိ အင္စပိတ္ေတာ္ရဲ႕ လည္ပင္းကို ဟပ္လုိက္ၿပီေတာင္ ထင္မိတယ္။
ဒီေနရာအမွန္ပဲလုိ႔ က်ဳပ္တို႕ သိလုိက္တယ္။ အင္စပိတ္ေတာ္က စၿပီးျပန္တူးတယ္။
ခပ္ျမန္ျမန္တူးတယ္။ သူ႕ရဲ႕ တက္ႀကြမႈက ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားတယ္။ ငန္းျပားေတြဟာ တညီတညာထဲ
လႈပ္ရွားေနတယ္။ အင္စပိတ္ေတာ္က ရုတ္တက္ရက္ေအာ္ဟစ္လုိက္တယ္။ သူတစ္ခုခုကုိ ထိမိတယ္။ သူနည္းနည္းထပ္တူးလုိက္တာနဲ႕ ပထမဆုံး အေလာင္းတစ္ေလာင္း ထြက္လာတယ္။
တျခားလူေတြက ၾကည့္ရုံလွမ္းၾကည့္ၿပီး ဆက္တူးၾကတယ္။ စိတ္ထက္သန္မႈအျပည့္နဲ႕။
ျပင္သစ္မကုိ ဆက္ရွာၾကတယ္။ က်ဳပ္က ခုဏကအေလာင္းဆီသြားၿပီး အနီးကပ္ၾကည့္လုိက္တယ္။
သဲေတြျပည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးႏွစ္လုံးအလယ္မွာ အနက္ေရာင္ အေပါက္တစ္ေပါက္ေတြ႕ရတယ္။
ဒါေကာင္ေလးအေလာင္းမဟုတ္ဘူး။
အင္စပိတ္ေတာ္ကုိ သတိေပးဖုိ႔ ေဘးကုိလွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ အိပ္မက္ဆုိးတစ္ခုထဲကုိ
တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္း၀င္ေနရသလိုမ်ိဳးပဲ။ လူတုိင္းလူတုိင္း အေလာင္းေတြ တူးမိၾကတယ္။
အေလာင္းေတြဟာ ေျမႀကီးထဲက ထုိးထုိးထြက္လာေနသလိုပဲ။ ငန္းျပားတစ္ခ်က္္စုိက္လုိက္တုိင္း
ေခါင္းတစ္လုံး ဒါမွမဟုတ္ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ေပၚထြက္လာတယ္။
ၾကည့္လုိက္တဲ့ေနရာတုိင္း အေလာင္းေတြခ်ည့္ပဲ။ ေခါင္းေတြ။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ေခါင္းေတြ။
တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ ေလွ်ာက္ေနမိတယ္။
ဘာမွလည္း မစဥ္းစားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဘာမွလည္းနားမလည္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ က်ည္ဆံရာေတြမြေနတဲ့
ေက်ာကုန္းတစ္ခုကုိ မေတြ႕ခင္အထိေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ မ်က္လုံးကုိ အ၀တ္နဲ႕စည္းထားတဲ့
ေခါင္းတစ္လုံး။ ဒါဘာလဲဆုိတာ က်ဳပ္သိလုိက္တယ္။ အင္စပိတ္ေတာ္ကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့
သူလည္း သေဘာေပါက္သြားပုံပဲ။ သူကက်ဳပ္တုိ႕ကုိ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနဖုိ႔ ေျပာၿပီး ၿမိဳ႕ထဲကုိ
ျပန္သြားတယ္။ ဘာလုပ္ရမလဲဆုိတာ သူ႕အထက္လူႀကီးေတြကုိ သြားေမးတာျဖစ္မယ္။
သူျပန္မလာခင္ က်ဳပ္မွတ္မိေနတာကေတာ့ အဆက္မျပတ္ထြက္ေနတဲ့ ေခြးေဟာင္သံနဲ႕
လူေသေတြရဲ႕ အနံ႔ပဲ။ အဘြားႀကီးကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ငန္းျပားကုိ ေထာက္ရင္းရပ္ၿပီး
ျပင္သစ္မကို မေတြ႕မခ်င္း ဆက္တူးၾကဖုိ႔ က်ဳပ္တုိ႕ကို ေျပာေနတယ္။ အင္စပိတ္ေတာ
ျပန္ေရာက္လာတယ္။ သူခါးကုိမတ္ထားၿပီး တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ပုံစံမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္။
တစ္ခုခု အမိန္႔ေပးေတာ့မယ့္ ပုံမ်ိဳး။
သူက က်ဳပ္တုိ႕ေရွ႕မွာ ရပ္ၿပီး အေလာင္းေတြကို ျပန္ျမႇပ္ဖုိ႔ ေျပာတယ္။
က်ဳပ္တုိ႕ငန္းျပားေတြကို ျပန္ေကာက္ကိုင္ၾကတယ္။ ဘယ္သူမွ စကားတစ္ခြန္းမဟၾကဘူး။
အေလာင္းေတြကုိ သဲနဲ႕ဖုံးေနရင္း က်ဳပ္ကုိယ္က်ဳပ္ ေမးခြန္းထုတ္မိတယ္။
ေကာင္ေလးဒီမွာရွိႏုိင္လားဆိုတာ။ ေခြးကေတာ့ ဆက္ေဟာင္ေနတယ္။ ႐ူးသြားသလုိပဲ
ခုန္ေပါက္ေနတယ္။ အင္စပိက္ေတာ္က ဒူးေထာက္ထိုင္လုိက္ၿပီး ေသနတ္ကုိထုတ္လုိက္တယ္။
တစ္ခ်က္ပဲပစ္လုိက္ရတယ္။ ေခြးျငိမ္က်သြားတယ္။ ေသနတ္ကိုင္ထားရင္း ေခြးေသကုိ
ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္ထုတ္လုိက္တယ္။ အဲဒါကုိပါ ျမပ္ပစ္လုိက္ဖို႔ က်ဳပ္တို႕ကုိ အမူအယာနဲ႕ျပတယ္။
ၿမိဳ႕ကုိမျပန္ခင္ က်ဳပ္တုိ႕ျမင္ခဲ့တာေတြ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မေျပာဖို႔ က်ဳပ္တုိ႔ကုိ မွာတယ္။
ရွိေနတဲ့လူအားလုံးရဲ႕ နာမည္ကုိ ေရးမွတ္တယ္။
ရက္နည္းနည္းၾကာေတာ့ ျပင္သစ္မ ျပန္လာတယ္။ သူမရဲ႕ဖခင္ ေနျပန္ေကာင္းလာၿပီလုိ႔ေျပာတယ္။
ေကာင္ေလးအေၾကာင္းေတာ့ ဘယ္သူမွ မေျပာၾကေတာ့ဘူး။ အားလပ္ရက္ရာသီေရာက္တာနဲ႕
တစ္ေယာက္ေယာက္က ရြက္ဖ်င္တဲကို ခုိးသြားေတာ့တယ္။
ျပီးပါျပီ။
ျမန္မာျပန္သူ- မိုးဆတ္
Vast Hell
by Guillermo Martínez
April 27, 2009 Newyorker
