Monthly Archives: February 2010

ဖတ္မိခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ား

3
Posted by ေတာေက်ာင္းဆရာ on February 28, 2010 – 6:44 pm
Filed under စာေပ

ေတာေက်ာင္းဘေလာ့မွာ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း မေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႕ တစ္ပတ္ကို အနည္းဆံုး စာအုပ္ေလးငါးအုပ္ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္ျပႆနာ ေၾကာင့္ ျပန္မရွဲႏိုင္ခဲ့တာပါ။ ဒီလိုေနရာက ကိုမိုးဆတ္ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ Booknotes ဆိုျပီး ပို႔စ္ေလးတစ္ခုတက္လာတာကို သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ သူလည္း စာအေတာ္ဖတ္တဲ့သူပါ။ သူေရးထားတဲ့ ပိုစ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်သြားပါတယ္။ ေတြ႕သမွ်လူေတြကို စာဖတ္ပါလား။ စာမွမဖတ္တာကိုးလို႕ ေျပာေနမယ့္အစား ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတာ့ ဒီစာအုပ္ေတြဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီစာအုပ္ေတြအေပၚ ဒီလိုျမင္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕လည္း စိတ္၀င္စားရင္ ဖတ္ၾကည့္ပါလားဆိုတဲ့ က႑ေလးလုပ္ဖို႕ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဖတ္ေနသမွ် အားလံုးမဟုတ္ေတာင္ စိတ္ထဲေရာက္လာတဲ့ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္းေပါ့။ အျမည္းအေနနဲ႕ပဲ ေရးပါမယ္။ စိတ္ပါရင္ အရွည္ေရးပါမယ္။ အခုဒီပိုစ္မွာေတာ့ ကိုမိုးဆတ္တင္ထားတဲ့ Booknotes ဆိုတဲ့ ပိုစ့္က စာအုပ္သံုးအုပ္အေၾကာင္း အရင္တင္ေပးလိုက္ပါမယ္။ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ေပ်ာ့္ေမြ႕သူမ်ား အဆာေျပႏိုင္ၾကပါေစ။

- ေတာေက်ာင္းဆရာ

ေဌးဦးေက်ာ္ `အနာဂတ္သမိုင္း´

(ပ-ႀကိမ္၊ ၂၀၀၅ဇြန္၊ မုံေရြး၊ ၇၀၀)

သိပၸံ ၀တၳဳေတြရဲ႕ အားသာခ်က္၂ခု အျဖစ္ ႀကိဳက္တဲ့ကိစၥကုိ ႀကိဳက္သလိုသေရာ္ႏိုင္တယ္။

(ေရာဘတ္ရွက္ကေလးရဲ႕ ၀တၳဳေတြကုိ သတိရမိတယ္) ထူးျခားတဲ့အေတြးကုိ ေဖာ္ျပႏုိင္တယ္လုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။ ၀တၳဳေတြအားလုံးကုိ သိပၸံ ၀တၳဳေတြခ်ည္းပဲလုိ႔ေတာ့ သတ္မွတ္လုိ႔ မရေလာက္ပါဘူး ေခတ္ေဟာင္း ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ဟာ စိတ္ပညာ၀တၳဳ ျဖစ္ၿပီး ေရႊဆည္းဆာဟာ အနာဂတၳႎ ၀တၳဳလုိ႔ပဲ သတ္မွတ္ရမွာပါ။ မုံေရြးအေနနဲ႔ သိပၸံေရာဂါ ထတာကုိ ခဏဖယ္ထားၿပီး တျခားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့ရင္ ဒီထက္ပုိက်ယ္ျပန္႔တဲ့ ပရိသတ္ဆီ ေရာက္မယ္ထင္ပါတယ္ (ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ေက်ာ္အေပၚ စာေေပေလာက မုံေရြးစာအုပ္ျပပြဲမွာ ၂၀၀ ပုံထဲက ရလုိ႔ ဖတ္ျဖစ္တာပါ)

၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျခင္းအေနနဲ႔ေတာ Chicken Soup for Soul လုိစာမ်ိဳး (ဘယ္သူေနသင့္သလဲ)နဲ႔ Sci-fi ဆရာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ေရာဘတ္ရွက္ကေလးနဲ႔ အဆီေမာ့တုိ႔ရဲ႕ သေရာ္စာေကာင္း ၂ ပုဒ္လည္း ပါတာေတြ႕ရပါတယ္။

ဦးႏု`ငါးႏွစ္ရာသီ ဗမာၿပည္`(ဘေမာ္နဲ႔ေမာင္ႏု)

(တ-ႀကိမ္၊ ၂၀၁၀ ဇန္န၀ါရီ၊ ရတနာပုံ၊ ၂၀၀၀)

ဘေမာ္ႀကိဳမသိႏုိင္ခဲဲ့တာက ေနာက္ငါးႏွစ္ၾကာရင္ ေမာင္ႏု ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္မယ္ဆုိတာပဲ။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေတာင္မွ တကယ္လြတ္လပ္တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ပထမဆုံး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ၊ ဘေမာ္လုိ နာမည္ခံမဟုတ္ပဲ တကယ့္အာဏာရွင္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဘေမာ္ကေျပာတယ္ `ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ အဖ်က္နဲ႔ ႀကီးပဲ ျပီးတာမဟုတ္ဘူး၊ အလုပ္ကရွိေသးတယ္၊ ကုိယ္တုိ႔တေတြဆုိတာလည္း ေနာက္ကုိ အၾကာႀကီးလုပ္ႏုိင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ဆုိရင္ ဗုိလ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔၊ သခင္ႏုတုိ႔ပဲရွိေတာ့တယ္´ဆုိတဲ့စကား(စာ-၈၂)အရေတာ့ ဘေမာ္ရဲ႕ အနာဂတ္ ဗမာ့ႏုိင္ငံေရးvision က ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္လုိ႔ ဆုိရမယ္။

ပုိစိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းတာက `အဲဒီေတာ့ အလုပ္သေဘာကုိ ခုထဲက စၿပီး အခြင့္ရတဲ့အခါ သင္ၾကစမ္းပါ၊ ကုိယ္ေကာင္းေကာင္း လက္ထပ္သင္ေပးစမ္းပါရေစ´ (စာ-၈၂)ဆုိတာပါပဲ ေမာင္ႏုက ဘေမာ္ရဲ႕ ကက္ဘိနက္ထဲမွာ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး (Secretary of State ဆုိတာႏုိင္ငံေရးမွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ၿပီးရင္ အျမင့္ဆုံးလုိ႔ ယူဆၾက)၀င္လုပ္ရင္း ဘာေတြသင္ျဖစ္၊ consciously or unconsciously observe လုပ္ျဖစ္ခဲ့သလဲ၊ ေနာင္အထြတ္အထိပ္ေရာက္တဲ့အခါ ဘာေတြမ်ား ျပန္ apply လုပ္ခဲ့ေလမလဲဲဆုိတာ စိတ္၀င္စားမိပါတယ္။

ဘေမာ္ရဲ႕ လူမႈဆက္ဆံေရး ပရိယာယ္ (စာ-၇၆)၊ ႏုိင္ငံေရးပရိယာယ္ (စာ-၁၇၅)ေတြသာမက ဘေမာ္ရဲ႕ စြတ္တရြက္ႏုိင္တာ (စာ-၁၂၃နဲ႔ စာ-၁၄၀)၊ လြယ္လြယ္နဲ႔ အေလွ်ာ႔မေပးတတ္တာေတြ ေလးစားသေဘာက်ေၾကာင္း ေမာင္ႏုရဲ႕ စာထဲမွာ ေပၚလြင္သလို သူ႕အေပၚ influence ျဖစ္ခဲဲ့မွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။

Myanmar: Life After Nargis (Pavin Chachavalpongpun & Moe Thuza)

(First ed., 2009, ISEAS)

နာဂစ္အေသအေပ်ာက္စာရင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ပြန္ဂ်ာကုိပဲ ကုိးကားထားတယ္ ေသ=၈၄၅၃၇ ၊ေပ်ာက္=၅၃၈၃၆ (Restoring Family Link တို႔ ၊ Tracing တို႔ လုပ္တဲ့ အင္ဂ်ီအိုေတြက ေပ်ာက္စာရင္းထဲက ဘယ္ေလာက္ေတာ့ ျပန္ေတြ႕ၿပီဆုိတာေလးေတာ့ စူးစမ္းသင့္ၾကတယ္ )

က်ပ္ဘီလီယံေပါင္း ၄၅၀၀ ပ်က္စီး ဆုံးရႈံး(damage & losses)တယ္လုိ႔ ၂၀၀၈ ေမ ၂၅ ဆီဒုိးနားမွာလုပ္တဲ့ Pledging Conference မွာ PM ေျပာတာကို ကိုးကားၿပီး ေဖာ္ျပထားတယ္ (damage ကရုပ္၀တၳဳပ်က္စီးသြားတာျဖစ္ၿပီး lossesက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ႕ ေလ်ာ့က်သြားတာလုိ႔ ရွင္းထားတယ္)

World Bank က ၁၉၈၀ တည္းက လုပ္လာတဲ့ Paddy I နဲ႕ II ပေရာဂ်က္ေတြ နာဂစ္ထဲပါသြားတယ္လို႔ ေဖာ္ျပထားတယ္။

တိရိစၧာန္ေကာင္ေရ ၂ သိန္းေသတယ္ (ရွိတဲ့ ကၽြဲတ၀က္နဲ႔ ႏြားေလးပုံတစ္ပုံ ေလွ်ာသြားတယ္) အမိုးအကာ ၅၇ရာႏႈန္းလုံး၀ပ်က္စီးတယ္ ဘာမွမျဖစ္တာ ၂ရာႏႈန္းပဲရွိတယ္ အိမ္ေထာင္စု ေလးသိန္းခြဲရဲ႕ အမိုးအကာကုိ ျပန္ျပင္ဖုိ႔လိုတယ္။

ပြန္ဂ်ာဆုိတဲ့ နာဂစ္စစ္တမ္းႀကီးလုပ္တာ ေဒၚလာတစ္သန္းကုန္တယ္ လူ ၃၀၀ ေက်ာ္သုံးတယ္ ၂၀၀၈ ဇြန္ ၅ကေန ၂၉ထိ ၾကာတယ္။

စာအုပ္မွာ အဓိက ေဖာ္ျပထားတာက GOM နဲ႔ အလွဴရွင္ေတြ၊ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕ေတြ (UN အပါအ၀င္) ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္္ (Coalition of Mercy လုိ႕သုံးထားတယ္) ႏုိင္ေအာင္ ၀င္ေလွာ္ေပးရတဲ့ အာဆီယံရဲ႕ အခန္းက႑ပဲ ၊ သူတို႔လည္း ေလွာ္သာေလွာ္တာ စစခ်င္း ေဒၚလာသြင္းခြင့္မရလုိ႔ ထုိင္းသံရုံးကေန ပုိက္ဆံေခ်းပီး အလုပ္စခဲ့ရတယ္ (စာ-၇၄-၇၅)

ယူအင္န္ဒီပီက ကယ္ဆယ္ေရးအခ်ိန္ကုိ ၂၀၀၉ဧၿပီထိ သတ္မွတ္ခဲ့ၿပီး ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး ကာလကုိ ေလးႏွစ္သတ္မွတ္ခဲ့တယ္

နာဂစ္က အာဆီယံအတြက္ အက်ိဳးရွိခဲ့တယ္ စာအုပ္နိဂုံး(စာ-၁၀၆)မွာ Perfect Storm လုိ႔ေတာင္ ဆုိထားေသး နာဂစ္ေၾကာင့္ အာဆီယံဟာ Disaster Management နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ လုပ္ႏုိင္ကုိင္ႏုိင္ရွိတယ္ဆုိတာ ျပႏုိင္ခဲ့တယ္ Coordinating Response နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အေတြ႕အႀကံဳအမ်ားႀကီးရတယ္ သူ႕ရဲ႕ AHA (ASEAN Humanitarian Assistance) ရုံးကုိလည္း အသက္၀င္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။

GOM အေနနဲ႔လည္း နာဂစ္မွာ အခြင့္အေရးေကာင္းေတြကုိ လက္လြတ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္ထားတယ္ (စာ-၈၁) သတင္းစာေတြမွာ မုန္တုိင္းၿပီးၿပီးခ်င္း နာဂစ္ေဒသေတြကုိ သြားးၿပီး လွဴဒါန္းမႈေတြ လုပ္ခ့ဲတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ အခန္းက႑ကုိ မေဖာ္ျပပဲထားခဲ့တာဟာ ျပည္သူေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာရဲ႕အျမင္မွာ ေတာ္တည့္မွန္ကန္စြာ သရုပ္ေဆာင္ျပႏုိင္မယ့္အခြင့္အေရးကုိ ဆုံးရႈံးခဲ့တာပဲလုိ႕ သုံးသပ္ထားတယ္။

ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ GOM ဟာ ကယ္ဆဲေရးလုပ္ငန္းေတြကုိ mismanage လုပ္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ျမင္ခံစားမိေစျခင္းျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ legitimacy ကုိ ေတာက္ပေစမယ့္ အခြင့္အေရးကုိလည္း လက္လြတ္ခံခဲ့တယ္လုိ႔ ထပ္ၿပီး သုံးသပ္ထားတယ္။

- ကိုမိုးဆတ္ရဲ႕ ကမ္းယံ ဘေလာ့မွ ျပန္လည္ေဖာ္ျပသည္။

အ ထစ္ အ ထစ္

0
Posted by ပီမို on February 26, 2010 – 6:00 pm
Filed under ကဗ်ာ

SergeLachinovElements
- Elements (2000) by Serge Lachinov

ေရးခ်င္သားခ်င္စိတ္ ေပၚလာလည္း
လက္လွမ္းမီရာမွာ ဘာမွမရွိ
ဟိုစိတ္ ဒီစိတ္ေပၚလာလို႔
ဟိုဟာ ျပဳစရာမရွိ
ရုတ္တရက္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးၾကီးပဲ
ဘယ္လိုေျပာရမလဲ
ဟုိဒင္းေလ ဟိုဟာ
အ ထစ္ အ ထစ္
ေျပာလို႔မရတာ
ေျပာလို႔ မျဖစ္တာ
ေျပာလို႔ မေကာင္းတာ
ေျပာရင္ တစ္ခုခု ျဖစ္မွာ
အ ထစ္ အ ထစ္
ခဏ ခဏ နားေထာင္/ ဖြင့္ၾကည့္ေနတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္
အစင္းရာထင္ ေနတဲ့အေခြ
(ေခြေပၚ လက္ေဗြရာ မထင္ေစနဲ႔ေလ)
ထစ္သြားလည္း စိတ္ကဆို
ႀကဳိက္လို႔ဆို ႀကိဳက္တယ္ဆို
စိတ္စိုစိုနဲ႔ ဆို
စိုစိုစိုစို ဆို
ခင္ဗ်ားဆို ကၽြန္ေတာ္ဆို ဟိုလူႀကီးဆို ဟိုေကာင္မေလးဆို
ေလာကဓံသီခ်င္း
မဆံုးေသးဘူး
အ ထစ္ အ ထစ္
ဒီအတိုင္းႀကီး ၿပီးသြားသလား
အသံကုန္ၿပီလား
အေရး အသားကုန္ၿပီလား
အေရ အသား ကုန္ၿပီလား
အေၾကာင္းအရာ အရာရာ အေၾကာင္းေၾကာင္း
အေရး အေၾကာင္းမ်ား
အိုစာသြားတဲ့အထိ
အ ထစ္ အ ထစ္။

ပီမို

ကဗ်ာေသမႈေသခင္း

8
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on February 24, 2010 – 6:27 pm
Filed under ကဗ်ာ, အေရးအသား

Robert_Rauschenberg's_untitled_'combine',_1963

- untitled combine(1963) by Robert Rauschenberg

မယံုႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား
မေန႔တစ္ေန႔ကအထိ အေကာင္းႀကီးရွိေသး ခင္ဗ်ားနဲ႔
တပူးပူးတတြဲတြဲရွိခဲ့ေသး မဟုတ္လား
တကယ္ပါ မီဒီယာေတြမွာ ရွာၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္
‘ကဗ်ာေသၿပီ’

“ကဗ်ာေသေနပံုဟာ အိပ္ေနသလိုပါပဲလားကြယ္၊ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ရတာလဲ ကဗ်ာရယ္ ကဗ်ာမွာ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ၊ ကဗ်ာမွာ ဘာျပႆနာေတြမ်ား ရွိေနလို႔လဲ၊ ကြၽန္ေတာ္သိသေလာက္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာေလးမွာ ဘာေနာက္ေၾကာင္းအရႈပ္အရွင္းမွ မရွိသလို ေတြးေခၚပံုကအစ၊ အာရံုခံစားမႈအလယ္၊ ဘာသာစကား၀တ္စားဆင္ယင္မႈအဆံုး ရွိတာေလးနဲ႔ ရိုးရိုးေအးေအးေလး ေနခဲ့သူပါဗ်ာ လုပ္ပါဦး ဆရာတို႔ရယ္ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာေလးကို ကယ္ပါဦး၊ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ရွိသမွ် ပါးလွပ္တဲ့ႏွလံုးသားေတြ၊ စ်ာန္ေတြ၊ ေဇာေတြ၊ ဆဠမအာရံုေတြ၊ သမိုင္းစိတ္ေတြ၊ ေခတ္အျမင္ေတြ၊ ေစတနာေတြ၊ ေ၀ဒနာေတြ စည္းစိမ္ေတြ အားလံုးကုန္ခ်င္ ကုန္သြားပါေစ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာေလး အသက္္ျပန္ရဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္”

ဟုတ္ပါၿပီ၊ အဲဒါ ခင္ဗ်ားသိသေလာက္ ခင္ဗ်ားကဗ်ာေလးေပါ့၊ ခင္ဗ်ားကဗ်ာေလးက ခင္ဗ်ားသိသေလာက္ပဲေပါ့၊ အဲဒါ

ရွား။ ။’ဘယ့္ႏွယ္လဲဗ်ိဳ႕၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုထင္သလဲ’
ႏုပ္။ ။’က်ဳပ္ျဖင့္ မေတြးတတ္ေအာင္ပဲဗ်ိဳ႕’

“အဲဒီ ထင္းေနတဲ့လက္ေဗြရာေတြကို ၾကည့္ရင္ ကဗ်ာကို သူတို႔ ႏိုင္လိုမင္းထက္ကိုင္တြင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သိႏုိင္တယ္”
“ေဟာဒီမွာ ေတြ႕လား ညွိဳ႕မဲေနတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ၊ အဲဒါ သူတို႔ အထက္စီးကခ်ယ္လွယ္ခ်ဳပ္ကိုင္ခဲ့တာေတြေပါ့”
“သေကၤတ၊ နိမိတ္ပံု၊ အလကၤာနဲ႔ ၀ါက်ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႕မႈလိုင္းေတြကို ၾကည့္ရင္ သူတို႔အစဥ္အဆက္ ေရွးရိုးအတိုင္း ပံုသြင္းထားတာေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္”
“ရုပ္ပုိင္းဆိုင္ရာပံုသ႑န္ကိုၾကည့္ရတာလည္း အလင္းေရာင္နဲ႔ ေလေကာင္းေလသန္႔ ေကာင္းစြာမရခဲ့တာကို ျပေနတာပဲ”
“ကဗ်ာရဲ႕သီးခ်ိန္ပြင့္ခ်ိန္သဘာ၀ဆိုေပမယ့္ ကဗ်ာအုပ္ထိန္းသူေတြရဲ႕ သဘာ၀နဲ႔အခ်ိန္ကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔လုိပါလိမ့္မယ္”
(ဓါတ္ခြဲခန္းက ရရွိတဲ့အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕)

သက္ဆိုင္ရာက ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့သူေတြကို ေတြ႕ဆံုၿပီး ကဗ်ာအေပၚ သေဘာထားေလး ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ ကဗ်ာကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္းေတြ၊ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးထား ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ လွည့္ၾကည့္စရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ယံုၾကည္စိတ္ခ် လိမၼာေရးျခား ရွိခဲ့ပံုေလးေတြ အလုအယက္(အထုပ္)ေျဖၾက

“ကဲ ဒါျဖင့္ ဒီကဗ်ာရဲ႕ေနာက္ေၾကာင္းကို ေျခရာခံခ်င္ပါတယ္ ဒီကဗ်ာ ဘယ္ကလာသလဲ၊ ကဗ်ာကို ဒီေနရာေရာက္ေအာင္ ဘယ္သူေခၚေဆာင္ခဲ့သလဲ၊ ဘယ္တစ္ေယာက္ဘယ္တစ္ဖြဲ႕မွာ တာ၀န္ရွိသလဲ၊ တာ၀န္ယူမလဲ၊ ကိုယ့္ေသြးသားအစစ္က ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပ ႏိုင္မလား၊ ေမြးစားလား၊ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္လား၊ ကူေဖၚေလာင္ဖက္လား၊ ၀ိုင္းလုပ္၀ိုင္းစားလား
စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပႏိုင္မလား”

“စိတ္မရွိပါနဲ႔ဗ်ာ က်ဳပ္တို႔လည္း၀တၲရားအရ ေမးျမန္းရတာပါပဲ”

အဓိကတရားခံ၊ ႀကံရာပါ၊ အားေပးအားေျမာက္သူ၊ ပူးေပါင္းႀကံစည္တာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ႀကိဳတင္ႀကံစည္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ မိမိကိုယ္ကိုကာကြယ္ရင္းနဲ႔လက္လြန္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ၊ ေလာေလာဆယ္ တရားခံက ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနပါတယ္
၀ရမ္းထုတ္ဖို႔အတြက္ပံုၾကမ္း ထုတ္ဖို႔အတြက္ မ်က္ေျမသက္ေသ ထုတ္ဖို႔အတြက္ . . . . . .
တရားခံက ခင္ဗ်ားနဲ႔နီးလ်က္နဲ႔ေ၀းေနတာလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္

တရားခံဟာ ဘယ္လိုတရားေတြလိုေနတဲ့ တရားလိုလဲ၊ တရားလိုဟာ ဘယ္လိုတရားေတြခံေနတဲ့ တရားခံလဲ သက္ေသလူႀကီးမင္းအတြက္ ဘယ္သူသက္သက္္လုပ္ေပးမလဲ

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီမသကၤာဖြယ္စာရင္းမွာ ခင္ဗ်ားမပါဖို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲ

ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔လက္ခံဖို႔ ခဲယဥ္းေနမယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္လက္ခံပါတယ္
ဒ႑ာရီကို လက္ခံဖို႔ ခဲယဥ္းသလို
ယံုတမ္းစကားကို လက္မခံႏိုင္သလို
အရူးစကားကို လက္မခံသင့္သလို
ေကာလဟာလကို လက္မခံခ်င္သလို
တျခားျဖစ္ရပ္ေတြကို ခံဖို႔လက္မရွိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္

ကိုယ့္မ်က္လံုးကိုယ္ ဘာမယံုစရာမွ မရွိပါဘူး၊ မယံုရတာက မိမိသိမႈအၾကည့္ရဲ႕မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းတဆံုး(ခင္ဗ်ားမ်က္လံုး)ပဲ
ေသတဲ့ကဗ်ာကျဖင့္ ေသၿပီ

တရားနဲ႔ေျဖပါလို႔လည္း မဆိုရက္
သူတို႔တရားက ကဗ်ာဆိုေတာ့ေလ

ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားရမွာက
ဒီေနရာမွာ ဘယ္လိုစဥ္းစားသလဲဆိုတာပဲ

ရွား။ ။ဒီအမႈဟာ က်ဳပ္ထင္ထားတာထက္ေတာင္ ပိုၿပီးခက္ခဲနက္နဲေနပါသေကာဗ်ာ
ႏုပ္။ ။’က်ဳပ္’ ထင္ထားတာေတြကလည္း ‘က်ဳပ္’ သိရသေလာက္နဲ႔ ရသေလာက္ အသိကေလးပဲကိုး

တျခားျဖစ္ႏိုင္ေသးတာက ကဗ်ာဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ေသေၾကာင္းႀကံစည္တာလား၊ ကဗ်ာရဲ႕ အသက္န႔ဲအရွက္ကို ေငြေၾကးနဲ႔လွဲလွယ္ခံလုိက္ရတာလား၊ (၁၈ႏွစ္ေအာက္ ကဗ်ာျဖစ္ခဲ့လို႔ရွိရင္) ေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္း မတရားခိုင္းေစ သားမယားျပဳက်င့္ အသတ္ခံလိုက္ရတာလား၊ အင္ေဖၚေမးရွင္းနဲ႔ တက္ကႏိုေလာ္ဂ်ီေခတ္ႀကီးမွာ ကဗ်ာဟာ သိမ္ငယ္ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရလို႔လား၊ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းမွာ သူ႔နယ္နိမိတ္ေတြ ေ၀၀ါးေရာယွက္ခံရလို႔လား၊ ၿမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမႈကို သူနာက်ဥ္းစိတ္ကုန္ သြားလို႔လား၊ အုပ္ထိန္းသူေတြရဲ႕ဖိအားကို သူ မခံႏိုင္ေတာ့လို႔လား၊ (အေျပာင္းအလဲမရွိတဲ့) သူ႔ဘ၀ကိုသူ ၿငီးေငြ႔သြားလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အင္တာနက္နဲ႔ E-Bookေတြ ရမ္းကားလက္လြန္မႈမွာ သားေကာင္ျဖစ္ရရွာသည့္ကဗ်ာလား၊ ေပါင္မုန္႔ပိတ္ဆို႔မႈ ျပဳလုပ္ခံေပၚလစီႏိုင္ငံမွာ ဓါးစာခံျဖစ္ရရွာသည့္ ကဗ်ာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာခ်စ္သူဆိုသူမ်ားရဲ႕ အုပ္စုဂိုဏ္းဖြဲ႕အၿပိဳင္ဆိုင္လုယက္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ားၾကား ေျမဇာပင္ျဖစ္ရတာလား၊
ကဗ်ာက ‘လွ’ တာကိုး။

ကဗ်ာဟာ ကိုယ့္အတတ္ကိုယ္စူးသြားတာလား၊ ကဗ်ာဟာ အိုဗာဒို႔စ္ျဖစ္သြားတာလား၊ ကဗ်ာဟာ ရိုးရိုးတန္းတန္းလူႀကီးေရာဂါနဲ႔ မီးဇာကုန္သြားတာလား၊ ကဗ်ာဟာ ဥပေစၦဒကကံထိုက္သြားတာလား၊
‘ကဗ်ာကို သတ္လိုက္တာ ဘယ္သူတုန္း’

ကဗ်ာမွာ ေနာက္ဘ၀ရွိသလား၊ ကဗ်ာရဲ႕ေနာက္ဘ၀ဟာ စကားေျပ(ကဗ်ာ)လား၊ ကဗ်ာရဲ႕ေနာက္ဘ၀ဟာ ပန္းခ်ီလား၊ အင္စေတာ္ေလးရွင္း၊ ပါေဖာမင္း၊ ဂီတ၊ ရုပ္ရွင္တို႔ရဲ႕ အတိတ္ဘံုဘ၀မွာ ကဗ်ာျဖစ္ခဲ့သလား

ရွား။ ။အခုေသသူဟာ ကဗ်ာပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူးဗ်
ႏုပ္။ ။က်ဳပ္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ပဲဗ်ိဳ႕

ကဗ်ာကားကြယ္လြန္ေလၿပီ ကဗ်ာသက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၄

Everybody’s Fine ႏွင့္ Robert De Niro ကို ျပန္လည္ေတြ႕ရွိျခင္း

3
Posted by ေတာေက်ာင္းဆရာ on February 24, 2010 – 2:56 am
Filed under ရုပ္ရွင္

everybodys_fine_poster3

Robert De Niro ကို ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေနခဲ့တာ ၾကာပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ မေန႔တစ္ေန႔ေလာက္က သူ႕ကိုျပန္ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာတုန္းက ထြက္ထားခဲ့တဲ့ Everybody’s Fine ဇာတ္ကားကို ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာပါပဲ။ ေအာ္စကာ ဆန္ကာတင္ကားေတြ ၾကည့္ေနရာက ၾကားျဖတ္ေဖာက္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားေတြထဲက ဇာတ္ကားတစ္ကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

Everybody’s Fine လို႕ နာမည္ေပးထားခဲ့တဲ့ ဒီဇာတ္ကားကို ေခါင္းစဥ္ေတြ႕လိုက္ကတည္းက ဇာတ္လမ္း ေက်ာရိုးမဖတ္ေတာ့ပဲ ၀ယ္ထားခဲ့တာ ၾကာပါျပီ။ Robert De Niro ကို ဘယ္ေလာက္ အထိ ယံုၾကည္ရမလဲဆိုတာကို စမ္းသပ္ၾကည့္တဲ့သေဘာပါ။ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒီဇာတ္ကားက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္မပ်က္ေစခဲ့ပါဘူး။ အခု ဒီဇာတ္ကားအေၾကာင္း ေျပာၾကည့္ပါမယ္။

မိဘေမတၱာဘြဲ႕ ဇာတ္ကားပါပဲ။ ပိုထူးျခားတာက ဒီဇာတ္ကားမွာပါေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးကို ျပင္ပမွာလည္း အမ်ားၾကီးေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ရုပ္ရွင္အေနနဲ႕လည္း အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ဖူးတယ္တယ္။ ဥေရာပရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေရာ၊ ဂ်ပန္၊ တရုတ္၊ အိႏၵိယအစရွိတဲ့ အေရွ႕တိုင္း ဇာတ္ကားေတြမွာ လည္း မၾကာခဏဆိုသလို ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕မ်ား ဒီဇာတ္ ကားမွာ  Robert De Niro က ဘာေၾကာင့္မ်ား သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ရတာပါလိမ့္။ ေနာက္ျပီး ဒီဇာတ္လမ္းမ်ိဳးကို မၾကာခဏၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့  ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ဒီဇာတ္ကားကို ဘာေၾကာင့္မ်ား သေဘာေတြ႕မိခဲ့ပါလိမ့္။ တစ္ခုတည္းေသာအေျဖ ရွိပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားဟာ ရိုးဂုဏ္တစ္ရပ္ကို အျပည့္အ၀ ေဖာ္ေဆာင္ သြားႏိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဖခင္ေနရာက သရုပ္ေဆာင္ထားခဲ့တဲ့ De Niro အတြက္ ဒီဇာတ္ကားဟာ သိပ္ျပီးေတာ့ အပန္းၾကီးခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ Meet the Parents(၂၀၀၀) နဲ႕ Meet the Fockers (၂၀၀၄) ဇာတ္ကားေတြမွာ သရုပ္ေဆာင္ထားခဲ့တာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဇနီးသည္ကြယ္လြန္ျပီး ရွစ္လအၾကာထိ Frank Goode (Robert De Niro) ဟာ ေနအိမ္မွာ တစ္ဦးတည္းေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ရပ္ေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ့ သားသမီးေလးဦးနဲ႕ အားလပ္ရက္မွာ မိသားစု စံုညီေတြ႕ဆံုဖို႕ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တဲ့ ရင္ေသြး ေတြအတြက္ သူကိုယ္တိုင္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးခ်င္တဲ့ ဖခင္စိတ္က ဖရန္႔ဆီမွာ ေနရာအျပည့္ ယူထားခဲ့ပါတယ္။ သားသမီးေတြ ေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕ သူေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ပါတယ္။ သူေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သလိုေတာ့ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။ သတ္မွတ္ေန႕ရက္ မတိုင္ခင္မွာပဲ သားသမီးေတြဆီက ဆက္တိုက္ဆိုသလို ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ေတြ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ဆီကို မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း အသိေပးေတာင္းပန္စကားေတြ ပဲျဖစ္ပါတယ္။

သားသမီးေတြ မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ သူတို႔ေတြဆီကို သြားဖို႕ ဖရန္႔စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ျပႆနာက ဆရာ၀န္က သူ႕ကို ခရီးေ၀းမသြားေစခ်င္တဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ အိမ္ထဲက ပန္းျခံေလးထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ဖို႕ အၾကံေပးခဲ့မယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ခရီးသြားဖို႕ ဆရာ၀န္က ခြင့္ျပဳလိုက္ေပမယ့္ ရထား၊ ကားနဲ႕သာ သြားခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေရာဂါအေျခအေနအရ ေလယာဥ္ေတာ့ စီးနင္းခြင့္မျပဳခဲ့ပါဘူး။

ကေလးေတြဆီ သြားခ်င္တဲ့ စိတ္က ဖရန္႔အေပၚ အသာစီးရခဲ့ပါတယ္။ ဖလင္ကင္မရာတစ္လံုး၊ ေသာက္ေဆးအစံုအလင္၊ ခရီးေဆာင္အိတ္တစ္လံုး၊ စာေလးေစာင္နဲ႕ နယူးေယာက္ျမိဳ႕ ဆီကို သူထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။ ရထားနဲ႕ ထြက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သားသမီးေတြကိုေတာ့ သူလာမယ့္အေၾကာင္း ၾကိဳမေျပာခဲ့ပါဘူး။  အံ့ၾသသြားေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ရထားေပၚမွာ သူ႕သမီးေတြနဲ႕ သက္တူရြယ္တူရွိမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ မ်က္ႏွာ ခ်င္း ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ရထားျပတင္းအျပင္က ရႈခင္းေတြကို ၾကည့္ေနရင္းက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာရွိေနတဲ့ မိန္းကေလးကို ဖရန္႔ လွမ္းေမးလိုက္တယ္။ မင္းရဲ႕ဗယ္ဘက္ျခမ္းကို လွမ္းၾကည့္လိုက္။ ဘာေတြ႕ရလဲဆိုတာကို ေမးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ မိန္းကေလးက စက္ရံု၊ အိမ္၊ အစရွိသျဖင့္ သူျမင္တာေတြ ေျပာေပမယ့္ အဲတာေတြမဟုတ္ဘူးဆိုျပီး ဖရန္႔က ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ထပ္ေမး၊ မိန္းကေလးက လြဲနဲ႕။ ေနာက္ဆံုး မိန္းကေလးက လက္ေလ်ာ့သြားေတာ့မွ သူက ေျပာလိုက္တယ္။

ဖရန္႔ေျပာခဲ့တာက တယ္လီဖုန္း၀ါယာၾကိဳးေတြပါ။ ဒီ၀ါယာၾကိဳးေတြဟာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ရွိေနလိမ့္မယ္။ ၀ါယာေတြထဲမွာ သတင္းဆိုးေတြ၊ သတင္းေကာင္းေတြ၊ အသံေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္လို႕ ဖရန္ကဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒီ၀ါယာၾကီဳးေတြထဲမွာ ဖရန္႔ရဲ႕ သားသမီးေတြ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ခ်ိတ္ဆက္စကားေျပာဆို ေနၾကပါတယ္။ သူ႔ အတြက္ သတင္းဆိုး ျဖစ္ႏိုင္မလားလား၊ သတင္းေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္မလား။ ဘာျမင္သလဲအေမးခံရတဲ့ မိန္းကေလး ကေတာ့ အံ့ၾသဟန္အျပည့္နဲ႕။ ဖရန္႔က ၀ါယာၾကိဳးစက္ရံုတစ္ခုက အျငိမ္းစားယူထားသူ တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။

ဖရန္႔သြားခဲ့တာက နယူးေယာက္မွာ ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္ေနတဲ့ ေဒးဗစ္(သူေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဒးဗစ္ကို မေတြ႕ခဲ့ရပါဘူး၊ ေဒးဗစ္ေပ်ာက္ဆံုးေနပါတယ္)၊ ခ်ီကာဂိုမွာေနထိုင္ျပီး ေၾကာ္ျငာေအဂ်င္စီ ေထာင္ထားတဲ့ သမီးေအမီ (Kate Beckinsale) (ေအမီမွာလည္း အိမ္ေထာင္ေရး ျပႆနာႏွင့္) ၊ ဒန္ဗာျမိဳ႕မွာ Orchestra တီး၀ိုင္းေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ေရာဘတ္ (Sam Rockwell) (ေရာဘတ္ဟာလည္း သူထင္ထားခဲ့သလို တီး၀ိုင္းေခါင္းေဆာင္မဟုတ္ပဲ တီး၀ိုင္းအဖြဲ႕သားတစ္ဦးသာ)၊ ေနာက္ဆံုးတစ္ဦးကေတာ့ Las Vegas မွာ ေဖ်ာ္ေျဖသူျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ရိုစီ (Drew Barrymore) (သူထင္ထားတာမွား ျပန္ပါတယ္) တို႕ဆီျဖစ္ပါတယ္။

သားသမီးေတြက ဖရန္႔ကို ရက္ရွည္မေနေစလိုတဲ့အတြက္ သူၾကာၾကာ မေနႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ သားသမီးသံုးေယာက္လံုးကိုေပ်ာ္သလားေမးေတာ့  သူတို႔ေတြက ေပ်ာ္ပါတယ္လို႔ ေျဖၾကပါတယ္။ တကယ္တမ္းေပ်ာ္ေနတဲ့ သူေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူေပးခ်င္တဲ့ စာေတြကိုေတာ့ ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမရွင္းတာက ေဒးဗစ္ဘာေၾကာင့္ ေပ်ာက္ေနရသလဲဆိုတာပါ။ ေဒးဗစ္ကို သားသမီးေတြထဲမွာ သူအစိုးရိမ္ဆံုး။ အခ်စ္ဆံုးလို႔လည္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ေဒးဗစ္ေပ်ာက္ နရျခင္းအေပၚ စိတ္တိုင္းက်တဲ့အေျဖကို သားသမီးေတြက မေပးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ (ေဒးဗစ္ဘာေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆံုးေနရသလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းက တယ္လီဖုန္း ၀ါယာေတြထဲမွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္) သူကေတာ့ ေဆးရံုေပၚေရာက္မွ သိခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။

ေလယာဥ္စီးနင္းတာမလုပ္ဖို႕ ဆရာ၀န္ကတားျမစ္ထားပါတယ္။ အိမ္အျပန္လမ္းကို ေလယာဥ္ စီးျပီး ဖရန္႔ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အျပန္မွာ ေလယာဥ္က မုန္တိုင္းမိခဲ့ပါတယ္။ ေလယာဥ္ကို ပထမဆံုးစီးဖူးတဲ့ ဖရန္႔တစ္ေယာက္ ႏွလံုးေဖာက္ျပီး ေဆးရံုေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ေဆးရံုေပၚမွာ သတိရလာေတာ့ တစ္ေနရာတည္းမွာ တစ္စုတေ၀းထဲျမင္ေတြ႕လိုတဲ့ သူ႕သားသမီးေတြက သူေဘးနား ေရာက္ရွိေနပါတယ္။ ေဒးဗစ္ေတာ့ မပါပါဘူး။ ဒီေတာ့မွ ေဒးဗစ္အေၾကာင္း အမွန္အတိုင္းေျဖၾကဖို႕႔ ေမးပါေတာ့တယ္။ ေဒးဗစ္က ေသဆံုးေနခဲ့ပါျပီ။ မကၠဆီကိုဘက္ ခရီးသြားရင္ မူးယစ္ေဆး အလြန္အကၽြံသံုးရာက အသက္ဆံုးသြားခဲ့ရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခ်ံဳးပြဲခ်ငိုေၾကြးခဲ့ရံုကလြဲျပီး ဖရန္႔ လည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သူအျပစ္သာျဖစ္တယ္လို႕ဆိုပါ တယ္။

သားသမီးေတြရဲ႕ အဆင္မေျပမႈကို ဖရန္႔ဘာေၾကာင့္မသိခဲ့တာပါလဲ။ ေမးခြန္းထုတ္စရာပါပဲ။ ဖရန္႔ရဲ႕ ဇနီးသည္က ခင္ပြန္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာဆိုးလို႕ သတင္းေကာင္းေတြခ်ည္းသာ ေျပာခဲ့ တယ္။ အဆင္မေျပတာေတြကိုလည္း ဖုံးကြယ္ထားခဲ့တယ္။ အေမရဲ႕ဖံုးကြယ္မႈကို သားသမီးေတြကလည္း သိေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးရဲ႕ အခ်စ္ပဲလို႕ ဇာတ္လမ္းမွာ ေျပာထားခဲ့ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္း အဆံုးပိုင္းမွာေတာ့ ခရစၥမတ္အားလပ္ရက္ ကာလမွာ ဖရန္႔ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို သားသမီးေတြနဲ႕ သူ႕ျခံထဲမွာ ကုန္ဆံုးခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုရဖို႕အတြက္ ဖရန္႔ဘယ္လို ၾကိဳးစားခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို ဇာတ္ကားမွာျပခဲ့ပါတယ္။

ဇာတ္ကားနဲ႔ပတ္သက္လို႕ ျမင္မိတဲ့အခ်က္ေတြေျပာပါမယ္။

၁) ဖရန္႔ေနရာက သရုပ္ေဆာင္တဲ့ Robert De Niroဟာ ဇာတ္ရုပ္အေပၚ ပိုင္ႏိုင္ေသသပ္မႈ ရွိခဲ့ပါတယ္။

၂) သားသမီးေနရာက သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ Kate Beckinsale၊ Sam Rockwell နဲ႕Drew Barrymore တို႕ဟာလည္း အျပစ္ေျပာစရာမရွိပါဘူး။

၃) ဇာတ္ကားမွာသံုးခဲ့တဲ့ ဇာတ္၀င္သီခ်င္းေတြက ဇာတ္ကားနဲ႕ အံ့ကိုက္မႈရွိခဲ့ပါတယ္။

၄) သားသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕ စေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းမွာ ဖရန္႕ရဲ႕မ်က္စိထဲ သားသမီးေတြ အရြယ္ေရာက္လာေပမယ့္ ကေလးလိုပဲ ျမင္တတ္တယ္ ဆိုတာကို ပံုရိပ္ေဖာ္ျပီး ျပတာ၊ တယ္လီဖံုး၀ါယာၾကိဳးေတြထဲမွာ သားသမီးေတြရဲ႕ စကားသံေတြ ဆူပြက္ေနတာ၊ ဖရန္႕ေဆးရံု ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္ သူ႕ရဲ႕ခရီးေဆာင္အိတ္က ေလဆိပ္ထဲ Bag Gate ထက္မွာ တစ္လံုးတည္း လည္ပတ္က်န္ေနခဲ့တာ၊ သတိလစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေနတဲ့အေနအထားေတြကို ကေလးငယ္ ေတြရဲ႕ ရွင္းျပမႈ၊ စတာေတြအျပင္ သက္ၾကီးပိုင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အားနည္းမႈကိုျပတဲ့ ျပကြက္ေတြမွာလည္း ဟာကြက္မရွိခဲ့ပါဘူး။

၅) ေနာက္တစ္ခုက ဒိုင္ယာေလာ့ခ္ေတြ ေကာင္းခဲ့တာပါပဲ။ ဥပမာအားျဖင့္ အားလပ္ရက္မွာ တို႕ေတြ ဆံုခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ စာတိုေလးနဲ႕ ပို႕စကတ္ေတြကို အီးေမလ္က ပို႔လို႕ရေပမယ့္ သားသမီးေတြဆီ လူကိုယ္တိုင္ပို႕႔ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေျပာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။

၆) ဇာတ္သိမ္းက ေပ်ာ္စရာနဲ႕ သိမ္းေပးခဲ့တာကေတာ့ သိပ္မၾကိဳက္လွပါဘူး။ အတင္းဆြဲ ေခၚလာခဲ့ျပီးမွ အတင္းေျဖလႊတ္လိုက္တာမ်ိဳးျဖစ္ေနပါတယ္။

၇) နာမည္ေက်ာ္ ဂ်ပန္ဒါရိုက္တာ အိုဇု(Yasujiro Ozu) ရဲ႕ Tokyo Story (၁၉၅၃)ကို သတိရေစပါတယ္။ (Tokyo Story ဇာတ္ကားမွာေတာ့ နယ္မွာရွိတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးက တိုက်ိဳက သားသမီးေတြ ဆီသြားလည္ရာက မေမွ်ာ္လင့္တာေတြ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕ထင္ထားသလို သားသမီးေတြက အဆင္မေျပ၊ သားနဲ႕သမီးက မိဘႏွစ္ပါးကို ဟိုတယ္ပို႕ျပီးအပန္းေျဖေစေပမယ့္ မေပ်ာ္ႏိုင္၊ သားသမီးေတြက ေကာင္းမယ္ထင္ေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ထဲက ကြယ္လြန္သြားခဲ့တဲ့ သားျဖစ္သူရဲ႕ဇနီး (ဆင္းရဲစြာနဲ႕ဘ၀ကို ရုန္းကန္ေနရတဲ့ ေခၽြးမ)က ေယာကၡမေတြအေပၚ ေစတနာထားခဲ့၊ တိုက်ိဳက ျပန္လာအျပီး ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ အေမရဲ႕ နာေရးကိုအေလးအထား၊ က်န္ေနတဲ့ အေဖ့အတြက္လည္း မစဥ္းစားေပးဘဲ ေမာဟဖံုးလႊမ္းေနတဲ့ သားသမီးေတြ၊ ေနာက္ဆံုး ေခၽြးမကသာ ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳပဲ ေယာကၡမကို ေစာင့္ေရွာက္ ေပးခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္၊ စတဲ့ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႕ ပံုေဖာ္ထားခဲ့ပါတယ္။ အိုဇုကေတာ့ သူရဲ႕ ပံုစံေတြအတိုင္း ဇာတ္နာေအာင္ကို အတင္းဆြဲေခၚသြားတတ္ျပီး ဘယ္ေတာ့မွ ေျဖခ်မေပးတတ္တာမို႕ ၾကည့္ေနရင္းက မ်က္ရည္က်ေလာက္ေအာင္ ခံစားမႈေပးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားျဖစ္ပါတယ္)

Everybody’s Fine ဇာတ္ကားကေတာ့ အေပ်ာ္နဲ႕ ဇာတ္သိမ္းသြားတာပါ။ ဥေရာပရုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ ေမတၱာဘြဲ႕ဇာတ္လမ္းေတြမွာ ျမင္ရေလ့ရွိတဲ့ ပံုစံေတြအတိုင္းပါပဲ။ ဇာတ္ အတင္အခ်ကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းသြက္သြက္လက္လက္ တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဇာတ္ကားမွာေပးခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးစကား။ ရိုးသားပါ၊ အရွိအတိုင္းျဖစ္ပါေစ၊ Everybody’s Fine ဆိုတဲ့စကားကေတာ့ ေမ့မသြားေစမယ့္ အခ်က္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အိုဇုရဲ႕ Tokyo Story ဇာတ္ကားက မ်က္ရည္က်ေလာက္ေအာင္ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ Everybody’s Fine ဇာတ္ကားကေတာ့ ၾကည့္ရႈသူရဲ႕ ႏွလံုးသားကို တအံု႕ေႏြးေႏြးျဖစ္က်န္ေနေအာင္ ဆြဲေဆာင္လိမ့္မယ္လို႕ အာမခံပါတယ္။ မိဘေနရာကျဖစ္ေစ၊ သားသမီးေနရာက ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္ေနရာက မဆို၀င္ေရာက္ခံစားႏိုင္မွာပါ။

ဟုတ္ကဲ့။ Everybody’s Fine ။ ဒါအမွန္ပါပဲ။

ေန႕ရက္/ေနရပ္မ်ား

0
Posted by ေတာေက်ာင္းဆရာ on February 20, 2010 – 10:05 pm
Filed under ကဗ်ာ

'Beginning',_magna_on_canvas_painting_by_Kenneth_Noland,_Hirshhorn_Museum_and_Sculpture_Garden,_1958.
- Beginning(1958) by Kenneth Noland

ေနထြက္လာတာလည္း ေန႕ရက္တစ္ခု ေန၀င္သြားတာလည္းေန႕ရက္
မေန႕ကျဖစ္ေစ၊ ဒီေန႕ျဖစ္ေစ၊ မေန႔ရဲ႕တစ္ေန႕ျဖစ္ေစ၊ တစ္ေန႕ရဲ႕တစ္ေန႕ျဖစ္ေစ ေန႕ရက္တစ္ခုဟာလည္း ေန႕ရက္တစ္ခုအတိုင္း ေန႕ရက္တစ္ခုပဲျဖစ္တယ္
ေန႔ရက္ေတြဟာ ေနရပ္မွာေနရာယူတယ္၊ ေနရပ္ေတြမွာ ေန႔ရက္ေတြ ရွိေနတယ္
စိတ္ရဲ႕ ေနရပ္/ေန႕ရက္မ်ား၊ ကိုယ္ရဲ႕ ေနရပ္/ေန႕ရက္မ်ား၊ သူတို႕ရဲ႕ေနရပ္/ေန႔ရက္မ်ား၊ သူ႕ရဲ႕ေနရပ္/ေန႕ရက္မ်ား၊ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေနရပ္/ေန႕ရက္မ်ား၊
ေနရက္မ်ားထဲ ေနရပ္ေတြ အေတာင့္လိုက္ျဖစ္က်န္ေနခဲ့ဖူးသလား
ေနရပ္ေတြထဲ ေန႕ရက္ေတြ စူးစိုက္ေနခဲ့ဖူးသလား
စိတ္နဲ႕ကိုယ္နဲ႕ မကပ္ဘူး/မကိုက္ဘူး၊ ေနရပ္နဲ႕ေန႔ရက္ မကိုက္ဘူး/မကပ္ဘူး
(ဘာတစ္ခုမွ အေရးမၾကီးဘူးဆိုတာ အေရးၾကီးတာ ဘာတစ္မွမဟုတ္ႏိုင္ မဟုတ္ဘူး)
ေနရပ္ေတြဟာ ေနခဲ့တဲ့အရပ္မွာပဲ ရပ္တန္႔ေနခဲ့သလား ထြက္ခြာသြားခဲ့သလား
ေန႔ရက္ေတြကေတာ့ ေနခဲ့တဲ့ ရက္ေတြထဲမွာ ရပ္တန္႕မေနတာေတာ့အမွန္ပဲ
ေန႔ရက္ေတြကအသက္ရွိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ခရီး သူဆက္သြားတယ္
ျမင္ရာအကန္႕မ်ားထဲမွ ငွက္မ်ား ပ်ံသန္းသြားတယ္ ေနထြက္လာတာလား
ေန၀င္သြားတာလား ျမင္ရာအကန္႕မ်ားထဲမွ ငွက္မ်ား ပ်ံသန္းလာတယ္
ေနရပ္အလႊားမ်ားစြာဆီမွာ ေန႕ရက္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ခပ္ေနတယ္။
ပူလြန္းသမို႔ ….. ။

ေပ်ာ္စရာေတြ ဘယ္ဆီေရာက္

0
Posted by ပီမို on February 20, 2010 – 12:33 pm
Filed under ကဗ်ာ

793px-Kline_no2
-Painting Number 2 (1954) by Franz Kline


ေပ်ာ္စရာဆီေရာက္ဖို႔ အေတာ္ၾကာပါတယ္တဲ့
သြားေနရင္းလည္း ပ်င္းလာတတ္သတဲ့
အဲသလို ပ်င္းေနရတာကိုက ေပ်ာ္စရာပဲလား
ဂလိုဆိုေတာ့လည္း မဆိုးပါဘူး
သီခ်င္းဆိုေနရတာ ေပ်ာ္စရာ
ေမးခြန္းေတြ ေျဖေနရတာ ေပ်ာ္စရာ
ေသနတ္ေမာင္းကို ဆြဲညွစ္လိုက္တာ ေပ်ာ္စရာ
ေသြးသား ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာလိုက္တာ ေပ်ာ္စရာ
အမ်ားနည္းတူ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီး ရယ္ရတာ ေပ်ာ္စရာ
အဲသလို ၾကံဖန္ၿပီး ေပ်ာ္စရာေတြကလည္း အမ်ားသားကလား
ကုန္းျမင့္တစ္ေနရာကေန ဇာတိၿမဳိ႕ကေလးကို ေငးေနမလား
မိတ္ေဆြျဖစ္ျဖစ္ ရန္သူျဖစ္ျဖစ္ သတိရေနမလား
တစ္ခါက ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းမ်ားလို တစ္ခါက တစ္ခါ က လုပ္ေနမလား
ကိုယ့္အေပၚ အလြန္အမင္းစိုးရိမ္ရွာသူမ်ား ရွိေနမလား ေတြးလို႕ေတြးမလား
စကားေျပာခန္းေတြကို ေက်ာ္ပစ္
အရက္ခြက္ထဲက ေရခဲလို ေပ်ာ္ပစ္
ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းပါေသးတယ္ ေပ်ာ္စရာ
ေပ်ာ္စရာဆီ သြားမလား
ေပ်ာ္စရာ လာတာကို ထိုင္ေစာင့္မလား
ေပ်ာ္စရာဆိုတာ ငါတို႔ ဖန္တီးတာ ငါတို႔ သတ္မွတ္တာ
သူ႕ဘက္က ၾကည့္တဲ့ ေပ်ာ္စရာေတြလည္း ရွိသတဲ့
(ဒီလိုနဲ႔ ေပ်ာ္ခ်င္သူႀကီး ခင္မ်ာမယ္)
အခ်ိန္ ေရစီးေၾကာင္း တိုက္စားမႈနဲ႔ ကိုယ္က ရြဲ႕တိရြဲ႕ေစာင္း
ဘ၀ ဘ၀ နဲ႔ ဘ၀ ဆိုတာၾကီးကို ေအာ္ဟစ္
ေျပာင္းလဲျခင္းမွာ အေျပာင္းေတြ အလဲေတြနဲ႔
အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပင္ဆင္လိုက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ တည္ေဆာက္လိုက္
တကယ့္ ဘ၀ကို ဖံုးအုပ္ထားတဲ့ တကယ္မဟုတ္ေသာ ဘ၀မွာ ရတာမလို လိုတာမရ
ရသလိုလို မရသလိုလို လိုသလိုလို မလိုသလိုလို
ေပ်ာ္စရာကေန ေသြဖည္သြားသတဲ့
ေပ်ာ္စရာရွာရင္း ပ်င္းပ်င္းလာသတဲ့
ပ်င္းသလို ေပ်ာ္သလိုနဲ႔ အရူးကြက္ကို မရူးဘဲနင္းလို႔နင္း
ဟုိေငးဒီေငး ငိုသံပါႀကီးနဲ႔ ကဗ်ာ ေရးလို႔ေရး
ေပ်ာ္စရာဆိုဘာလဲလို႔ ေမးယူရတဲ့အထိ
ေပ်ာ္စရာေတြ ဘယ္ဆီေရာက္ကုန္ပါလိမ့္
ငါ့ေပ်ာ္စရာကို ဘယ္သူေရႊ႕သလဲ
အစရွိသျဖင့္ ေပ်ာ္စရာ အေၾကာင္းအရာပါ၀င္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို
မရပ္မနား ။

ပီမို

အတိတ္ အခု အနာဂတ္ ငါးေတြ အုပ္ဖြဲ႕ ပ်ံသန္းသြားျပီးေနာက္

1
Posted by ေတာေက်ာင္းဆရာ on February 18, 2010 – 7:34 pm
Filed under ကဗ်ာ

177icons.jpg.w300h412

Paint from: http://www.tommcnease.net

အျပံဳးေတြ အျပံဳလိုက္တပ္ဆင္ရင္း စကားစကိုစတယ္
ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ အခုကစမယ္
ျပီးမွ အတိတ္ အခု အနာဂတ္ စဥ္းစားမယ္
စဥ္းစားျခင္းစီမံကိန္းေတြကို စီမံစိတ္ကူးၾကည့္မယ္
စကားေဆြးေႏြးမႈကို ဒီလိုပဲစခဲ့တာ ေနာက္ေတာ့မွခက္တာ
ဇာတ္သေဘာအရဆို ဘယ္၀င္ညာထြက္
အတိတ္က ျဖစ္ခဲ့တာေတြ ညာဘက္ကထြက္
အနာဂတ္ဆိုတာ ဘယ္က၀င္လာတာလဲဟင္
လုပ္တယ္ ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္လုပ္လာတယ္
အနာဂတ္က ညာျခင္းေတြနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနတာလား
အတိတ္ဆိုကေရာ ဘယ္လို ဘယ္ပံုမ်ိဳးလဲ
ေရာထိုင္ရင္း ေခ်ာလဲသလို ဟန္ေဆာင္ျပျပန္တယ္
အျဖစ္ကဗ်ာ အပ်က္ကဗ်ာ အခက္ကဗ်ာ ႏွက္ကေရာဗ်ာ
ေနာက္ေနတာလား၊ ေႏွာက္ေနတာလား၊ ေဂါက္ေနတာလား
ဒီလိုနဲ႕ စကားစဟာ ျပန္မဆက္ႏိုင္ေတာ့
တိတ္ဆိတ္သြားတယ္ ျပီးမွ စကားျပန္စတယ္ စကားႏွစ္စျငိတယ္
ျဖစ္ခဲ့တာေတြ ျပန္မေျပာေတာ့ဘူးဗ်ာ
စုတ္သသပ္သပ္နဲ႕ စုတ္ျပတ္သြားခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ
ၾကံေတာမရွိေတာ့သလို (သူလည္း) ျပန္မေျပာေတာ့ဘူး
ႏွစ္အတန္ၾကာခဲ့ျပီးေနာက္ ငါးေတြအုပ္ဖြဲ႕ပ်ံသန္းသြားတယ္
အဲ့ဒီငါးေတြထဲ သူပါသြားတယ္။

ခုတေလာ ေကာင္းကင္ၾကီးလည္းျပာလို႕

3
Posted by ေတာေက်ာင္းဆရာ on February 13, 2010 – 6:06 pm
Filed under ကဗ်ာ

- Cagnes sur mer 1910 by Georges Emile Lebacq  1876-1950.

လမ္းႏွင့္ လူႏွင့္ ညမ်ားစြာျဖင့္
ေျပာျပစရာ စကားမ်ားစြာရွိေနသည့္တိုင္
ေျပာစရာ စကားအပိုမ်ားမရွိသလို
အပိုေျပာစရာ စကားမ်ားလည္း ရွိမေနခဲ့တာ
က်ယ္ေျပာေသာ ျမင္ခင္းစိမ္းျပင္က်ယ္
ခ်စ္ရေသာ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ တစ္ေယာက္ကို
သတိတရ ရွိေနမိတဲ့အေၾကာင္း
ကမာၻျပားတာကို ငါျပားသလို ခံစားလာရတဲ့အေၾကာင္း
ဘတ္စ္ကားက်ပ္က်ပ္ထဲ ေရာခ့္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နားေထာင္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း
ထိုကဲ့သို႔ေသာ  အစရွိသျဖင့္ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာထဲမွ
၂၀၁၀: ဆံပင္ကို အရွည္ထားေသာႏွစ္
အရိပ္ေတြပိုရွည္လာတယ္
တစံုတစ္ရာကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိလာတယ္။

ေနာက္ဆံုးစာမ်က္ႏွာမ်ားစြာ ေနာက္ဆံုးလူမ်က္ႏွာမ်ားစြာ (ဆန္းထြန္းေသာင္)

9
Posted by ေတာေက်ာင္းဆရာ on February 11, 2010 – 4:06 pm
Filed under ကဗ်ာ

poem

အနႏၱစၾကာ၀ဠာထဲမွာ
ပဲ့က်လြင့္ပါေနတဲ့
လံုး၀ိုင္းေသာ အစိုင္အခဲတစ္ခုအတြင္း

ေမြးဖြားျခင္း အစျဖင့္
ၾကီးထြားလာၾက
နံရံအနက္ေပၚမွ
အျဖဴေရာင္စာလံုးမ်ား
မွတ္သားၾကရ
စာေမးပြဲေျဖၾက
ေအာင္ၾက၊ က်ရံႈးၾက
၀တ္ရံုအနက္မ်ား၀တ္ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾက
ဧည့္ခန္းတြင္း ခ်ိတ္ဆြဲၾက
မဂၤလာေဆာင္ၾက ဖိတ္စာတြင္ အျမီးတပ္ဖို႕ အသံုးၾက။

အလုပ္ရွာၾက၊ ရၾက မရၾက
ရရာလုပ္ၾက ထမင္းရွာၾက
ေငြဟုရြတ္ဆိုၾက
သမိုင္းေပးတာ၀န္ဟု ေျပာၾက။

ရန္ျဖစ္ၾက
စကားမ်ားၾက အသတ္သတ္ၾက
အတန္းအစားခြဲၾက
အေသြးအေရာင္ခြဲၾက။

ဖန္းဆင္းရွင္ဟု
ဖန္ဆင္းသည္ဟု
ျမင့္ျမတ္ျခင္း နိမ့္က်ျခင္း
အုပ္ခ်ဳပ္သူ အုပ္ခ်ဳပ္ခံရသူ။

ခ်စ္သူ မုန္းသူ
ၾကင္နာသူ ရက္စက္သူ
အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ရြက္သူ
ကိုယ့္က်ိဳးၾကည့္သူ
ခ်ီးက်ဴးျခင္း၊ ရံႈ႕ခ်ျခင္း။

အယူအဆမ်ား၊ ၀ါဒမ်ား
ျငင္းၾက လကၡံၾက
ကိုးကြယ္ၾက စြန္႔လႊတ္ၾက
ေကာင္းတယ္ေျပာၾက မေကာင္းဘူးေျပာၾက
ေထာက္ခံၾက ကန္႕ကြက္ၾက… ၾကားေနၾက။

ဗီတိုအာဏာ သံုးၾက
အႏိုင္က်င့္ၾက အရံႈးေပးၾက
လူ႔အခြင့္ေရး ေျပာဆိုျငင္းခုန္ၾက
အရင္းရွင္ဟု ကြန္ျမဴနစ္ဟု ဘက္မလိုက္ဟု
အင္တာေနရွင္တယ္ဟု (လၻက္ရည္ဆိုင္မွာ)
ေျပာၾက ေျပာၾက…. ျငင္းၾက …. ျငင္းၾက
(ယူနီဗာဆယ္ ဟုကား မေျပာၾကေသးေပ)

ပူပန္ၾက ေလာင္ကၽြမ္းၾက ျငိဳးႏြမ္းၾက
မသိမူက်မ္းၾကီး ေရးထုတ္ရ
ျငိမ္းခ်မ္းမႈ လြတ္ေျမာက္မႈ ရွာၾက
စုျပံဳတိုးေ၀ွ႕ အရက္ေသာက္ၾက ဘိန္းရႈၾက
နံပါတ္ဖိုး ေသာက္ၾက ပုတီးစိတ္ၾက ကမၼ႒ာန္းထိုင္ၾက
၀ိပႆနာရႈၾက ကဗ်ာေရးၾက ပန္းခ်ီဆြဲၾက
ျငိမ္းခ်မ္းမႈ လြတ္ေျမာက္မႈ နိဗၺာန္ဟု ေျပာၾက
အမွန္တရားဟု သစၥာတရားဟု ျငင္းၾက။

ပိုသူ လိုသူ သင့္ေလ်ာ္သူ
စားပိုးနင့္၍ေသျပီ ငတ္၍ေသျပီ
ႏွလံုးခုန္ႏႈံး ရပ္၍ေသျပီ….
ေရၾကီး၍ေသျပီ ေနပူ၍ေသျပီ ေရခဲ၍ေသျပီ
ေရာဂါေၾကာင့္ေသသည္…
လက္နက္ေၾကာင့္ေသသည္…
မိမိကိုယ္ကိုသတ္ေသသည္….
မီးဇာကုန္ျပီ ဆီခမ္းျပီ
စာမ်က္ႏွာကုန္ျပီ။

ဆန္းထြန္းေသာင္
(၁၉၇၈- ၾသဂုတ္- ဆည္းလည္းသံကဗ်ာမ်ားမွ… )

မွတ္ခ်က္:

ဒီကဗ်ာဟာ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ အႏုပညာရွင္မ်ားရဲ႕ bodyreports ပြဲ ဒုတိယေန႔အစီအစဥ္မွာ ျဖဴမြန္ တင္ဆက္ခဲ့တဲ့ အႏုပညာတင္ဆက္မႈနဲ႔အတူ ပူးတြဲရြတ္ဆိုခဲ့တဲ့ ကဗ်ာျဖစ္ပါတယ္။

ကဗ်ာကိုေရးသားခဲ့သူ ဆရာဆန္းထြန္းေသာင္ဟာ လက္ရွိအအခ်ိန္မွာေတာ့ ဒႆနိကေဗဒ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ပါေမာကၡတစ္ဦး ျဖစ္ေနပါျပီ။ သူရဲ႕အေတြးအျမင္ဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးေတြ ကိုလည္း ဂ်ာနယ္စာမ်က္ႏွာတစ္ခ်ိဳ႕မွာ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ဆရာရဲ႕ ဖခင္ျဖစ္သူကေတာ့ ဦးေလးေသာင္အမည္နဲ႕ ေက်ာ္ၾကားသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာရဲ႕ ကဗ်ာဟာ ၁၉၇၈ခုႏွစ္က ေရးသားခဲ့တာ ျဖစ္ေပမယ့္ လက္ရွိေခတ္ကို ထင္ဟပ္ႏိုင္တဲ့ အယူအဆေတြ အမ်ားၾကီး ပါေနပါတယ္။ ေမာ္ဒန္အမ်ိဳးအစားလို႕ သတ္မွတ္ရမယ့္  ကဗ်ာရဲ႕တစ္ေနရာမွာ “ယူနီဗာဆယ္ ဟုကား မေျပာၾကေသးေပ” ဆိုတာပါခဲ့ပါတယ္။ အခု ၂၀၁၀ ျပည္ႏွစ္မွာေတာ့ ယူနီဗာဆယ္လို႕ မေျပာႏိုင္ေသးေပမယ့္ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းဆို ျဖစ္လာခဲ့ပါျပီ။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးေတြထဲမွာ “ျမန္မာႏိုင္ငံလို တိုင္းျပည္ေတြက လူငယ္ေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈစရိုက္ေတြ ေလ်ာ့ပါးေပ်ာက္ဆံုးလာခဲ့ရတယ္”ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါလာတဲ့ အေၾကာင္း မေန႔တုန္းက(ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၀) ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ရပ္မွာ သမိုင္းေကာ္မရွင္က ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညြန္႕က ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ ကဗ်ာနဲ႕ပတ္သက္လို႕ ဆက္စပ္မိတဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီကဗ်ာကို ဆရာဆန္းထြန္းေသာင္ ေရးသားထားတဲ့ မူရင္းသတ္ပံုမ်ားအတိုင္း ကဗ်ာကိုျပန္တင္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေဒၚေၾကးမံု ေက်နပ္ႏိုင္ပါေစ။

ေတာေက်ာင္းဆရာ

ထမင္းစားေရေသာက္အဓိပၸါယ္

2
Posted by ေမာင္ယုပိုင္ on February 9, 2010 – 8:12 pm
Filed under ကဗ်ာ

Hieronymus_Bosch_-_The_Garden_of_Earthly_Delights_-_The_exterior_(shutters)

- Creation (De schepping van de wereld) 1480-1490 by Jheronimus Bosch

ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြ လုပ္ခဲ့ဖူးတာခ်ည္းပဲ (အီရတ္ျပန္ အေမရိကန္ စစ္သားတစ္ဦးအား လူသတ္မႈျဖင့္ ရဲစခန္းတြင္ စစ္ေဆးေမးျမန္းစဥ္) အီရတ္စစ္ပြဲအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ေနာင္တမရပါဘူး (၂၀၀၈သမတၲဘုရွ္မိန္႔ခြန္းမွ) ဆိုေတာ့ ကမၻာႀကီးဟာ နားလည္ရ ခက္ဆဲပဲ၊ အဆံုးမွာ ဘယ္လိုနားလည္လာသလဲဆိုေတာ့ ဘယ္လိုနားလည္လိုက္ရ သလဲဆုိ ေတာ့ ‘ငါ ဘယ္ေတာ့မွ နားမလည္ႏုိင္ေတာ့ဘူး’လို႔ု႔၊ ငါ နားလည္လည္ မလည္လည္ ကမၻာႀကီးကဆက္လည္ေနမွာပဲလို႔။ ေတြးၾကည့္ရင္ တစ္ဖက္မွာ အဓိပၸါယ္ဟာ ကုန္းေကာက္စရာေတာင္မရွိ၊ မူးလို႔ရွဴစရာမရွိ၊ တစ္ဖက္မွာေတာ့ အဓိပၸါယ္ဟာ လွ်ံမ်ားေတာင္က်လို႔။ (အဓိပၸါယ္)ရွိတဲ့သူေတြမ်ား ရွိၿပီးရင္းရွိလို႔။ စာရြက္စာတမ္းကိစၥတဲ့၊ မေျပးရမလြားရဘူးလား။ ၀မ္းမီးကိစၥတဲ့ ေခါင္းမီးမေတာက္ရဘူးလား။ ဂဏန္းအသားစားဖို႔ ဇြန္းခက္ရင္းအျပင္ ဓါးနဲ႔တူနဲ႔ပလိုင္ယာနဲ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီးဆြပ္လား ခ်ဥ္ငံစပ္လား သခြားသီးအခ်ဥ္လား မေရြးရဘူးလား။ လုပ္ငန္းသံုးရန္၊ လုပ္ငန္းသံုးကြန္ျပဴတာမွာသံုးရန္ မွတ္ဥာဏ္သိုေလွာင္ကိရိယာေလးနဲ႔ အဲဒီကိရိယာေလးမွာသံုးရန္ အင္တီဗိုင္းရပ္စ္ေဆာ့ဖ္၀ဲနဲ႔ အဲဒီေဆာ့ဖ္၀ဲကို အင္စေတာလုပ္ရန္ အင္စေတာလုပ္ရာတြင္ လိုင္စင္နံပါတ္ျဖည့္စြက္ရန္ အင္စေတာလုပ္ထားၿပီးေပမယ့္ အပ္ဒိတ္လုပ္ရန္ တခါတေလဗိုင္းရပ္စ္က အင္တီဗိုင္းရပ္စ္ ဟန္ေဆာင္လာတာမ်ိဳးရွိလို႔ သတိျပဳရန္၊ မ်က္ခံုးစက္ထိုး၊ ႏႈတ္ခမ္းလိုင္းေဖၚ၊ လက္သည္းပန္းခ်ီ၊ ဂ်ိဳင္းေပါင္းဒူးေခါင္းျဖဴ စသျဖင့္ စသျဖင့္ ပညာသင္၊ ေက်ာင္းၿပီး၊ အိမ္ေထာင္ယူ၊ ကေလးေမြး၊ ရုန္းကန္၊ တရားရံုးေရာက္၊ ေဆးရံုေဆးခန္းေရာက္၊ စိတ္နာ၊ အထီးက်န္၊ မေပ်ာ္ရြင္၊ အိုမင္း၊ ေသဆံုး စသျဖင့္ စသျဖင့္ ဘယ္ေလာက္အဓိပၸါယ္ရွိလိုက္တဲ့ ကမၻာႀကီးလဲ။ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို မင္းေလးက ငါ့ဘ၀အဓိပၸါယ္ပဲတဲ့၊ ကဲ။ ဒိထက္ ဘာအဓိပၸါယ္ရွိခ်င္ေသးသလဲ၊ အဓိပၸါယ္ေတြမ်ားမွမ်ား၊ ရွိပ္စပီးယားျပဇာတ္မ်ားကေန လူေပါင္းရာေထာင္ခ်ီ ၀က္လက္စလစ္ေျပးပြဲမ်ားအထိ ကမၻာႀကီးဟာ အဓိပၸါယ္ေတြ’ေတာင္’ပံု ယာပံု။ ‘ကိုင္းကိုင္း ငိုေနလို႔မၿပီးဘူး’တဲ့၊ ‘ေသတဲ့လူလည္း ျပန္ရွင္မလာေတာ့ဘူး’ တဲ့၊ ‘လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးပဲ’တဲ့၊ စီစဥ္စရာရွိတာေလးေတြ စီစဥ္ရမတဲ့၊ လုပ္စရာရွိတာေလးေတြ လုပ္ၾကရမတဲ့၊ ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့ဆိုသလို၊ ‘တရားနဲ႔ေျဖေပါ့ကြာ’ဆိုသလို၊ ကိုယ့္တရားနဲ႔ကိုယ္ ေကာက္ေျဖလိုက္ၾက၊ က်ားသားမိုးႀကိဳးေတြ ေျပလည္းေျပသြားၾက။ မေျပလို႔လည္းမရ(သလိုလို)။ ေတြ႕ဆံုဧည့္ခံရန္က်န္ေသး၊ ေက်းဇူးတင္ရွိရန္က်န္ေသး၊ သြားေလသူအတြက္ က်န္ရစ္သူတို႔ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္သြားရန္ က်န္ေသး၊ ရက္လည္မွာ စ်ာပနအခမ္းအနား မွတ္တမ္းတင္ ဒီဗြီဒီျပရန္ က်န္ေသး၊ ‘ငါ’ က်န္ေသး၊ ပတ္၀န္းက်င္က ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား၊ လူမႈေရးက ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား၊ ဟုတ္မွာေပါ့ဗ်ာ၊ ဟုတ္ေနၾကတာပဲဗ်ာ၊ ပစ္တင္ပစ္ခ်၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး၊ ညေရးညတာလည္းသံုးႏိုင္ အေရးအေၾကာင္းဆို သယ္ရလြယ္သံုးရလြယ္ ကိုယ္ပိုင္အဓိပၸါယ္ေလးတစ္ခု ကြၽန္ေတာ္လည္း လိုခ်င္အားက်မိပါရဲ႕ဗ်ာ။ သူတို႔ေျပာပံုအရေတာ့ အဓိပၸါယ္ဟာ အၿမိဳ႕အၿမိဳ႕အဆိုင္ဆိုင္တိုင္းမွာ ၀ယ္ယူရရွိႏိုင္သလိုလုိ၊ လူမ်ိဳးမေရြးဘာသာမေရြးပဲ စားသံုးႏိုင္သလိုလို။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၀၈ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ။