ခမ္းမိုင္ေရ… ငါေတာ့ လြမ္းတယ္
ကၽြန္ေတာ္ဒီျမိဳ႕ကို ေရာက္ေတာ့ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ လုပ္စရာမရွိဘူး။
ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ဒီျမိဳ႕ကို ေရာက္လာရသလဲဆိုတာလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းမျပတတ္ဘူး။
ျမိဳ႕ထဲကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ညေနေက်ာ္လုျပီ။ ျမိဳ႕အေနာက္ဖက္ေတာင္ေစာင္းမွာေတာ့
ေနလံုးက ေမးတင္လ်က္ပဲ။ ဒီအခ်ိန္က ရာသီေျပာင္းတဲ့အခ်ိန္။ ဆိုေတာ့… လြမ္းစရာေကာင္းတာေပါ့။
ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံက ျမိဳ႕ခံလူေတြအတြက္ေတာ့ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ပဲ။
ဒီျမိဳ႕ကို ဘယ္သူပဲေရာက္လာ၊ ေရာက္လာ၊ ေရာက္လာတဲ့သူဟာ လူစိမ္းပဲ။
ဒါက ျမိဳ႕မွာထားတဲ့ ဥပေဒသတစ္ခု။ ေနာက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ပါပဲ။
ျမိဳ႕ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ ဘာမွ လုပ္စရာမရွိဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာထားခဲ့တယ္။
အမွန္တကယ္လည္း လုပ္စရာ မရွိပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႕သိတဲ့လူတစ္ေယာက္တေလမ်ားရွိမလား။
စိတ္ကူးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ဒီျမိဳ႕ေရာက္ရင္ေတာ့ ခမ္းမိုင္နဲ႕ သိတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမွာ။
အခုေတာ့ ဒီျမိဳ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သိတဲ့လူရွာဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီျမိဳ႕ကို တစ္ခါမွ မေရာက္ခဲ့ဘူးတာ။
အဲတာဘာျဖစ္လို႔ပါလိမ့္။ အမွန္ဆို ဒီျမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ဖူးသင့္တယ္။
အလည္သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္ခဲ့သင့္တယ္။ ( ငါ ေရာက္ခဲ့သင့္တယ္မဟုတ္လား ခမ္းမိုင္)
ခင္ဗ်ားတို႔လည္း သြားၾကည့္ၾကဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တိုက္တြန္းခ်င္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕လာရင္
ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သိတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရံုေပါ့။ ဒီျမိဳ႕မွာအသိရွိရင္ စားရေသာက္ရ ပိုလြယ္ကူတယ္။
ျမိဳ႕ကိုလည္း ေရာက္စအခ်ိန္။ အသိကလည္း တစ္ေယာက္မွမေတြ႕။
(ခမ္းမိုင္ေရ… အဲ့ဒီတုန္းက ငါတစ္ကယ္ စိတ္ပ်က္မိတယ္) ေနာက္ပိုင္းမွ ခမ္းမိုင္နဲ႕ ေတြ႔တာေလ။
ပထမေတာ့ တည္းခိုးခန္းရွာဖို႔စိတ္ကူးတယ္။ ျမိဳ႕မွာ တည္းခိုခန္းမရွိဘူး တဲ့။
တည္းခိုးခန္းမရွိတဲ့ ျမိဳ႕ဆိုတာကို ခင္ဗ်ားတို႕ၾကားဖူးလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၾကံဳဖူးခဲ့တယ္။
အဲတာေၾကာင့္ ေျပာတာ။ ဒီျမိဳ႕ကိုေရာက္ရင္ အသိရွိမွ အဆင္ေျပတာလို႕။ ခင္ဗ်ားတို႕လာရင္
ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သိတယ္လို႔ေျပာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားမိတယ္။ ေနကလည္း ၀င္ျပီ။
အိပ္စရာက မရွိ။ အေတာ္စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတဲ့ျမိဳ႕ပဲ။
လမ္းမီးတိုင္က နီယြန္ေတြ ေရာင္ျဖာဆင္းလာတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကီးဆိုေတာ့
စိတ္ထဲမွာေတာင္ ထိတ္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ လမ္းေပၚမွာ လူေတြရွိေနေသးမယ့္ စိတ္က လန္႔ေနတယ္။
(ဒီအေၾကာင္း ခမ္းမိုင္ကို ေျပာျပရင္ သူရယ္ေနမွာ) ျမိဳ႕လမ္းမေပၚမွာ ရွိေနေပမယ့္ လူက
ဘယ္သြားလို႕ သြားရမယ္မသိျဖစ္ေနတယ္။ ခမ္းမိုင္ေရ… နင္ အခုဘယ္မွာ ရွိေနလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္မဆာပါဘူး။ စိတ္ေတာ့ ဆာေနတယ္။ တစ္ခုေျပာရဦးမယ္။
ဒီျမိဳ႕မွာ လမ္းေဘးစားေသာက္ဆိုင္ေတြလည္း မရွိဘူး။ ကြမ္းယာ၊ ေဆးလိပ္။ ဘာဆိုင္မွ မရွိဘူး။
ဒီျမိဳ႕ကိုလာရင္ အသိရွိဖို႕လိုတယ္ဆိုတာ အဲတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တာေပါ့။
ဒီျမိဳ႕မွာ ကိုယ္ပိုင္ကား၊ ဘတ္စ္ကား၊ ႏြားလွည္း၊ ျမင္းလွည္း၊ ဆိုက္ကား ဘာဆို၊ ဘာမွမရွိဘူး။
လူေတြအကုန္လံုး လမ္းေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတာပဲရွိတယ္။ ခမ္းမိုင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း
လမ္းေပၚမွာပဲ ေတြ႕ခဲ့ၾကရတာ။ ဒီျမိဳ႕ကိုေရာက္စက လုပ္စရာဘာမွမရွိေပမယ့္
ေနာက္တစ္ခါလာရင္ေတာ့ ခမ္းမိုင္ကို အရင္လိုက္ရွာရမယ္။ ဒီလိုပဲ စိတ္ကူးၾကည့္တာပါ။
အခုထိေတာ့ ဘာမွမယ္မယ္ရရ လုပ္စရာမရွိေသးဘူး။ ေနစရာလည္း ရွာမရေသးဘူး။
ဒီညကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းရမလဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ပံုမွန္အတိုင္းဆိုရင္
တည္းခိုခန္းတစ္ခုရွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အေႏြးေရေလး ေသာက္၊ အေႏြးဓာတ္ေလးရလာလို႔
ပ်င္းတယ္ဆိုရင္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ေလာက္ရွာလိုက္ေပ့ါ။ အခုက် ခက္ေနတယ္။
ဒီျမိဳ႕ကို တစ္ေယာက္တည္းပဲ ထြက္လာခဲ့တာမို႕ တစ္ေယာက္တည္းပဲျဖစ္ေနတယ္လို႕ ေျပာရမွာ။
ကၽြန္ေတာ့္အနားမွာ ခမ္းမိုင္ရွိေနရင္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ေပါ့။ အခုေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပဲ။
အေနာက္မွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ ရထားဘူတာက မျမင္ရေတာ့ဘူး။ သြားေရာပဲ။
ျမိဳ႕ရဲ႕ဘူတာရံုကို ေနာက္ရထားတစ္စင္းဆိုက္ဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္ခ်င္မွလည္း ျဖစ္ေတာ့မွာ။
လမ္းကလည္း ရွည္လိုက္တာ။ ဒီတစ္ျမိဳ႕လံုးမွာ ဒီတစ္လမ္းပဲ ရွိတယ္။
အဲဒီလမ္းကိုပဲ ေလွ်ာက္ေနရတာ ဆံုးကို မဆံုးေတာ့ဘူး။ ဘယ္လို႕ ျမိဳ႕ပါလိမ့္။
(သူ႕ျမိဳ႕ကို ဘယ္လို႕ျမိဳ႕လဲလို႕ ေမးရင္ ခမ္းမိုင္က ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေျဖဘူး)
ဗိုက္က မဆာဘူး။ စိတ္က ဆာေနတယ္။ ေနစရာမရွိဘူး။ ဆိုင္ေတြမရွိ။ လမ္းက မဆံုးျပန္။
လူေတြက လမ္းေပၚမွာ။ ရထားဘူတာက က်န္ခဲ့ျပီ။ နီယြန္ေရာင္ေတြက ေတာက္ပေနတယ္။
ဒီအတိုင္းေတာ့ မျဖစ္ဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတယ္။ အိတ္ထဲက အေပါစားဟာသ
စာအုပ္တစ္ခုကို လမ္းေဘးဓာတ္တိုင္ေအာက္မွာ ထိုင္ဖတ္ေနရင္ေကာင္းမလား။
မရယ္ရပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ဟာသျဖစ္ျဖစ္ ဒီအခ်ိန္မွာ မရယ္ရဘူး။
ထပ္ေျပာရဦးမယ္။ ဒီျမိဳ႕ကလူေတြက ခံစားခ်က္မဲ့ေနၾကတယ္။ ငိုလည္း မငိုၾက။ ရယ္လည္း
မရယ္ၾကနဲ႕။ (ခမ္းမိုင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ စကားေျပာရင္း မၾကာ မၾကာ ရယ္တတ္တယ္)
သူရယ္ရင္ သြားတက္ကေလးနဲ႕ သိပ္လွတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာပါဘူး။
ခမ္းမိုင္က ရယ္တဲ့အခါ… ကၽြန္ေတာ့္ ရင္မွာ ေအးျမသြား… ထပ္ရယ္ပါဦးလား။
ကဗ်ာေခါင္းစဥ္တပ္ျပီး အဲ့ဒီလိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မေရးတတ္ပါဘူး။
ေပါေတာေတာၾကီး မဟုတ္လား။
လမ္းေပၚက လူတစ္ေယာက္ကို စကားေျပာၾကည့္ဖို႕ သင့္မယ္ ထင္တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ စြန္႔စားမႈတစ္ခုလည္းျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။ ေအဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႕
ေတြ႕တယ္။ သူ႔မွာ နာမည္မရွိဘူးဆိုလို႕ ေအလို႕ ကၽြန္ေတာ္က မွတ္ထားလိုက္တယ္။
“ဒီမွာ ဒီမွာ ”
ေအက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြခနဲၾကည့္တယ္။ ” အင္း”။
” ဒီျမိဳ႕နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ ”
” ျမိဳ႕နာမည္….”
” ဘာလုပ္မလို႔လဲ”
” သိခ်င္လို႔ပါ ”
” ဘာလို႔ သိခ်င္တာလဲ”
ကၽြန္ေတာ္ မေျဖတတ္ေတာ့ပါ။ ဒီျမိဳ႕ကိုေရာက္လာတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ ကၽြန္ေတာ့္မွာမွ မရွိတာ။
ေအက လွည့္ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီျမိဳ႕ကို ဘာေၾကာင့္ေရာက္လာတာလည္းလို႕
စဥ္းစားရင္း လမ္းလယ္မွာ ရပ္ေနမိတယ္။ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ကိုသြားတဲ့ သူတစ္ေယာက္က သူသြားမယ့္
ျမိဳ႕နာမည္ကိုေတာ့ သိထားသင့္တယ္လို႕ ခင္ဗ်ားေရာထင္သလား။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ မေ၀ခြဲတတ္ဘူး။
ဒီျမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ေရာက္လာတာလဲ။ ဘာလုပ္ဖို႕လဲ။ ဘာအတြက္လဲ။
(အဲတာေတြ သိသိ၊ မသိသိ အေရးမၾကီးပါဘူးလို႔ ခမ္းမိုင္က ေျပာခဲ့ဖူးတယ္)
ျမိဳ႕ကို ေျခခ်လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ခမ္းမိုင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ စေတြ႕ခဲ့ၾကရင္ေကာင္းမွာပဲ။
လမ္းေပၚမွာေတာ့ လူေတြက ရွိေနတုန္းပဲ။ ေအကို ေမးေတာ့ အဆင္မေျပဘူး။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ထပ္ေမးရင္ေတာ့ အဆင္ေျပႏိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည့္မိတာပါ။
လမ္းလယ္မွာရပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀င္တိုက္မလိုျဖစ္သြားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ကို
ကၽြန္ေတာ္လွမ္းဆြဲလိုက္တယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
ဟုိတေလာက က်ေနာ္ စာလာဖတ္တာ ေတာေက်ာင္းဆရာ စာမ်က္ႏွာ ဖြင့္လုိ႕ မရဘူး၊ အခုေတာ့
ဖြင့္လုိ႕ ရသြားျပီ၊ ဆက္ရန္ကုိ ေမွ်ာ္ေနမယ္ …
ဟားးးးးး အလန္းပါလား.. စိတ္၀င္စားသြားျပီ..
ခမ္းမိုင္ေရ.. ဆရာေလး ေရာက္ေနတယ္..။ း)
အုိ ….ခံစားတတ္ေနပါေရာလား …
အဲ့လုိၾကီးမေျပာခ်င္ပါဘူး။အခါတုိင္းမခံစားတတ္တဲ့သူလုိ႔ သတ္မွတ္သလုိျဖစ္ေနမွာေပါ့
ေအးေလ ငါကလဲ အဲ့လုိမွေျပာခ်င္တာကုိး
နင္ကလဲ အဲ့လုိမဟုတ္ပါဘူး။ဟုိလုိပါလုိ႔ ျပန္ေျပာဦးမွာမလား။
အဟဲ…ဘာေတြမွန္းမသိဘူး။ေရးခ်င္ရာေတြ ေရးထားခဲ့တယ္ဟာ
ဟုတ္သဗ်.. ခုထိလည္း လြမ္းစရာေကာင္းသား..
ခမ္းမိုင္သာ သိရင္ ဟုတ္လို႔လားလို႔ ေမးမွာ ထင္ပါရဲ႕..။
ျမန္ျမန္ေလး ဆက္ေပးပါ =)
ခမ္းမုိင္ေရ… ငါေတာ့ ေမွ်ာ္ေနမယ္။ စကားေျပ အေရးအသားေလးကုိ သေဘာက်သဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ သေဘာက်မိသဗ်
ခမ္းမိုင္ အမည္မေျဖတဲ့ၿမိဳ့ေလးကို ေရာက္သြားတယ္ စိတ္အဆာေျပေတြေရာင္းတဲ့ ေစ်းတန္းေလးလည္းေရာက္ခဲ့ပါတယ္.ဒါေပမဲ့ အဆာမေျပေသးပါ…ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ က်ေနာ္လည္းခမ္းမိုင္ကို ၀င္လြမ္းသြားပါတယ္ ခမ္းမိုင္နဲ႔ဆိုင္ေအာင္..
ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ခမ္းမိုင္ဟာ ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ခမ္းမိုင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…
ကၽြန္ေတာ္လြမ္းသလို ခင္ဗ်ားတို႕လည္း လြမ္းတယ္ဆိုလို႕
ကၽြန္ေတာ္ ပိုလို႕လြမ္းသြားရပါတယ္