Poet, poetry, film and literature review.

ဟိုလူက တံု႔ခနဲျဖစ္သြားျပီး အလန္႔တျဖန္႔ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ရယ္မျပတတ္ဘူး။
သူကလည္း ရယ္မျပဘူး။ ဆြဲထားတဲ့ လက္ကိုျဖဳတ္လိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။
ဒါနဲ႕ ေျပာရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္လက္ဆြဲမိလိုက္တဲ့ လူမွာလည္း နာမည္မရွိဘူး။
ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ဒီျမိဳ႕ကလူေတြမွာ နာမည္မရွိၾကဘူးတဲ့။
(ဒီတစ္ျမိဳ႕လံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သိခဲ့တဲ့ ခမ္းမိုင္ဆီမွာပဲ နာမည္ရွိတယ္။ ခမ္းမိုင္ တဲ့)

“ဒီျမိဳ႕မွာ ခဏတည္းခိုစရာ ေနရာတစ္ေနရာေလာက္ ဘယ္မွာရွိလဲ ”
ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ဘီလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူကို ေမးလိုက္မိတယ္။
ဘီက သူ႔လက္ကို ပြတ္သပ္လိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးတယ္။
“ခင္ဗ်ား ဘယ္က လာခဲ့တာလဲ”
ဘယ္ကလာခဲ့တာလဲတဲ့။ အဲတာမွ ျပႆနာပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ကလာခဲ့သလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မသိဘူး။
“ခင္ဗ်ားဘယ္ကလာခဲ့သလဲဆိုတာသိမွ ေနစရာကို ေျပာျပလို႔ရမွာ … ”
ေတြေ၀ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ရင္း ဘီက ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျဖစရာမရွိ။
ေတြေတြၾကီးျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွဆက္မေမးမေနေတာ့ပဲ ဘီကထြက္သြားတယ္။

ဒုကၡပဲ။
(အဲ့ဒီတုန္းက တစ္ကယ္ကို ဒုကၡပဲလို႕ ငါထင္ေနခဲ့တယ္ ခမ္းမိုင္)
ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က တစ္ကယ္ကို ဒုကၡပဲ။ ဘယ္ကလာခဲ့သလဲမသိ။ ဘယ္ကို သြားရမယ္မသိ။
နာမည္မသိတဲ့ ျမိဳ႕ကိုေရာက္ေနတယ္။ ျမိဳ႕ကလူေတြကလည္း နာမည္ မရွိၾကဘူး။
နာမည္။ နာမည္။ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ကေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို ခမ္းမိုင္ သိမွာေပါ့။

လမ္းေပၚမွာ လူေတြသိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ေလွ်ာက္လာမိတယ္။
အဲ့ဒီတုန္းက ခမ္းမိုင္နဲ႕သာ သိေနခဲ့ရင္ ခမ္းမိုင္ေရ နင့္ဆီငါလာေနျပီလို႕ ေတြးေနမိမွာ။
ခမ္းမိုင္ကလည္း သူ႔အိမ္တံခါး၀ကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနခ်င္ ေမွ်ာ္ေနမွာေပါ့။
ဟို ၀တၳဳဇာတ္လမ္းေတြထဲက အတိုင္းေလ။ အခုေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ပဲ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ စိတ္ခ်င္းဆက္ႏႊယ္မႈဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္သလို ခမ္းမိုင္လည္း ယံုၾကည္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ခဲ့ၾကတာ။
(ခမ္းမိုင္ေရ အခုခ်ိန္ထိ ငါယံုၾကည္ေနဆဲပါပဲ ဟာ… )

ခမ္းမိုင္တို႕ ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ အလယ္မွာ စမ္းေခ်ာင္းကေလးရွိတယ္။
သစ္ေတာအုပ္အုပ္ကေလးေတြလည္းရွိတယ္။
စိမ္းညိဳ႕တဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြလည္း ရွိတယ္။
ေနာက္ ခမ္းမိုင္လည္း ရွိတယ္။
(အဲ့ဒီညက ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြစံုေနခဲ့တယ္မဟုတ္လား ခမ္းမိုင္)
ကိုေအာင္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တတ္တာ ခမ္းမိုင္ သိလို႔ေနမွာေပါ့။
ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာ အလင္းဆိုင္ေတြရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ခမ္းမိုင္ . . . ေရ။

လမ္းေပၚမွာ။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္လာလိုက္တာ
စီလို႕သတ္မွတ္မိတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ထပ္ေတြ႕တယ္။ မထူးပါဘူး။ ဘာမွမထူးပါဘူး။
ေအရယ္၊ ဘီရယ္၊ စီရယ္။ သူတို႔သံုးေယာက္ဆီက တံု႕ျပန္မႈေတြဟာ အတူတူပဲ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
ႏိႈင္းရသီအိုရီအရဆို ကၽြန္ေတာ့္ထြက္ေပါက္ပိတ္သြားခဲ့တဲ့ သေဘာပါပဲ။
(ဒီလိုအေျပာမ်ိဳးေတြဆို ခမ္းမိုင္က သေဘာမက်ဘူး . . .)
ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနမွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ထုတ္ေနတာမ်ိဳးကို ခမ္းမိုင္က မၾကိဳက္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ခဏေလးလို႕လည္း ေျပာလို႕ရတယ္။
အၾကာၾကီးလည္းျဖစ္ေနတယ္။ ညေနက ဒီျမိဳ႕ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။
ညေရာက္လာတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ့္အေျခအေနက ဘာမွ မေရရာေသးဘူး။
အခ်ိန္ေတြၾကာလာတယ္။ စိတ္ဓာတ္က်လာ သလိုပဲ။ ျမိဳ႕ခံလူေတြနဲ႕
ကၽြန္ေတာ့္ၾကားမွာ  နားလည္မႈေပ်ာက္ဆံုးေနသလို။ ဘာသာစကားလည္း
ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ဘာသာစကား။ နားလည္မႈ။
(ခမ္းမိုင္ ရယ္ .. နင္နဲ႕ငါ့ၾကားမွာေတာ့ ဘာသာစကားေရာ၊
နားလည္မႈေရာ တူခဲ့တယ္မဟုတ္လား…)

ၾကယ္ေတြေလ။ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြ ပူလာတယ္။
လူတစ္ခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို စူးစူးရဲရဲၾကည့္တယ္။ သူတို႕မ်က္လံုးေတြ။ မ်က္လံုးေတြက
ရန္လိုေနၾကတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။
မိုက္ေနေအာင္ကို ညက ေမွာင္လာတယ္။ မည္းလာတယ္။
တျခားသူေတြကို သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရေတာ့ဘူး။
ေျပာရရင္။ ကၽြန္ေတာ္ ငိုခ်င္လာမိတယ္။ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ငိုခဲ့တာ။
အဲ့အခ်ိန္တုန္းက ခမ္းမိုင္သာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုထင္မလဲ။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘာမွမရွိေတာ့သလိုပဲ။
ျမိဳ႕ကိုေရာက္စက ဘယ္သြားရမလဲ မသိျဖစ္ေနရာကေန
ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာက္ဆံုးလာသလိုျဖစ္လာတယ္။
ျမိဳ႕ခံလူေတြရဲ႕ အၾကည့္ဒဏ္ကို ကၽြန္ေတာ္မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ အထိျဖစ္လာတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္က စကားလံုးေတြ အေထြးလိုက္ အေထြးလိုက္။
လည္ေခ်ာင္းထဲ ျပန္ျပန္ဆင္းေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိေတြ ပိတ္လိုက္ခ်င္ျပီ။
ဒီျမိဳ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာက္ဆံုးရေတာ့မယ္။ ေပ်ာက္ဆံုးရလိမ့္မယ္။
(ခမ္းမိုင္သာ ေရာက္မလာခဲ့ဘူး ဆိုရင္ေပါ့ . . .)

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။