ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲထင္ေနတဲ့ နီယြန္ေရာင္ေတြက အေရာင္ေျပာင္းသြားတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးကို ပိတ္လိုက္မိျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြက ထြက္ခြာလာရာဆီ
ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ လမ္းကိုေနာက္ျပန္။ ဘူတာက ဘြားခနဲ။ ရထားကို ျပန္ေတြ႕လိုက္သလို။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေနာက္ကို တရြတ္တိုက္ ျပန္ဆုတ္ေနတယ္။
အေႏွးျပကြက္ေတြ။ အေႏွးျပကြက္ေတြ။ ကၽြန္ေတာ့္ အာရံုမွာ လာထင္တယ္။
ေနာက္ျပီး… ေခၚသံ။ ေခၚသံ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူေခၚေနသလဲ။
(ခမ္းမိုင္က လွမ္းေခၚေနတဲ့ အသံလား… )
ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။
ဖ်တ္ခနဲပဲ။ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။
အရာအားလံုးဟာ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမိဳ႕ထဲမွာရွိေနဆဲပဲ။
ဒီျမိဳ႕ကေန ကၽြန္ေတာ္ေျပးထြက္လို႕ မရေတာ့ဘူး။
ဒီျမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ေရာက္လာခဲ့တာ။
(ခမ္းမိုင္ဆီကို ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့တာ . . .)
အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူမွ မေခၚပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ပင္ပန္းေနျပီလို႕ ထင္ေနတယ္။
ေျခေတြ၊ လက္ေတြက ေလးေလးလံလံ။
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြ ပူေနတယ္။ ေရငတ္သလို ခံစားေနရတယ္။ အာေခါင္ေတြက ရွတတ။
ႏႈတ္ခမ္းေတြက ေျခာက္ေသြ႕ေနတယ္။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေပၚက လန္ေနတဲ့
အေရးျပားကို အေပၚသြားနဲ႕ျခစ္ယူၾကည့္မိတယ္။ ကြာထြက္။ ျပီးေတာ့ ပါးစပ္ထဲ။
ကၽြန္ေတာ့္ ထိတ္လန္႔သြားတယ္။ အေရးျပားဟာ အစာအိမ္ထဲေရာက္သြားတယ္။
မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျငင္းဆန္တယ္။ ျပီးေတာ့… ေဘးဘီကို ၾကည့္တယ္။
လမ္းေပၚမွာ လူတစ္အုပ္ႏွစ္အုပ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္။
“ရွင့္ကို ကၽြန္မေတြ႕ခဲ့တဲ့ ညတုန္းက …”
(ေနာက္ပိုင္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခမ္းမိုင္က ဒီလို ျပန္ေျပာလိမ့္မယ္)
“ရွင္က ကၽြန္မကို မသိဘူး။ ကၽြန္မကလည္း ရွင့္ကိုမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ဆံုခဲ့တယ္”
ဒီလိုပဲ သူေျပာလိမ့္မယ္။ လမ္းေပၚမွာ လူေတြ တစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ အခုမွ သတိထားမိတယ္။ လူေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က
ေပၚထြက္လာၾကတယ္ဆိုတာ။ သူတို႕နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္က ဆန္႕က်င္ဘက္ပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတယ္။ သူတို႕က အျပန္လား။ ကၽြန္ေတာ္က အလာ လား။
ဒါမွမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္က အျပန္လား။ သူတို႕က အလာ လား။
ဒီလိုဆိုရင္ ခမ္းမိုင္ ကေရာ။
ခမ္းမိုင္ေရ… ခမ္းမိုင္ေရ…. လို႕ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္က ေခၚေနမိတယ္။
ေနာက္တစ္ေခါက္ကို ျမိဳ႕ကို ေရာက္ ခမ္းမိုင္နဲ႕အတူ ေလွ်ာက္သြားမယ္။
အေမွာင္ညထဲမွာ ခမ္းမိုင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။
ေပ်ာ္တယ္ဆိုတဲ့အရသာကို ကၽြန္ေတာ္ခံစားရလိမ့္မယ္။
(ခမ္းမိုင္လည္း ေပ်ာ္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္)
ဒါေပမယ့္ နင္ေပ်ာ္သလားလို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေမးမိမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေပ်ာ္စရာဆိုတာက ေမးစရာမလိုတဲ့ ခံစားမႈဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း သိမွာပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ျပန္တည္ျငိမ္လာသလိုပဲ။ ႏြမ္းနယ္္မႈကေတာ့ ရွိေနတုန္းပဲ။
ဒယီးဒယိုင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္အေရျပားေတြ ေအးစက္လာတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။
အိမ္ျပန္ရင္ အေႏြးဓာတ္ရမယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲ သိေနခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္မရွိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
အိမ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မွာ ဘယ္မွာလဲ ။ အေတြးထဲေပၚျပီး ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဘာမွ မေရရာ။
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္မိတုန္းက အိမ္ကို ျပန္သြားခဲ့သလိုပဲ။
ဒါေပမယ့္ အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘူး။ ဒါကို သိလာခဲ့သလိုလို။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိမ္က ထြက္ခြာလာခဲ့တာ။ အဲဒီလိုလည္း မဟုတ္ဘူး။
(ခမ္းမိုင္ကေရာ… ဒီျမိဳ႕ကို ဘယ္လိုေရာက္လာခဲ့တာလဲ)
စမ္းေခ်ာင္းေနေဘးကို ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတယ္။
စမ္းေခ်ာင္းေရျပင္ထက္က ၾကယ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေငးေနမိတယ္။
ၾကယ္ေတြေအာက္မွာ ငါးေတြ ကူးခတ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းျမင္ေနရတယ္။
ေရငတ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္။ ေရေသာက္လိုက္ဖို႕ စိတ္မကူးျဖစ္ခဲ့ဘူး။
စမ္းေခ်ာင္းအစပ္ကေလးမွာ။ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။
ေရထဲက ၾကယ္ေတြဟာ ေကာင္းကင္ေပၚက ေၾကြက်လာတာလို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ထင္လား။
(ခမ္းမိုင္ကေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းထဲကို ၾကယ္ေတြေၾကြလာခဲ့တာလို႕ ယံုၾကည္ေနတယ္)
ခမ္းမိုင္ထင္ေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လို ေျပာျပရပါ့မလဲ။
မေျပာျပတတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေနေနရလိမ့္မယ္။
ေရွ႕မွာ ရွိေနတဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိတယ္။
ဘယ္ေလာက္ျမင့္သလဲလို႕ စိတ္ထဲက မွန္းဆၾကည့္လိုက္တယ္။
အေမွာင္ထုနဲ႕ ေရာေထြးေနေတာ့ ေတာင္တန္းၾကီးရဲ႕ အျမင့္ကို မွန္ေအာင္
မမွန္းတတ္ေတာ့ဘူး။ စိုက္ၾကည့္ေနရင္းက အေမွာင္ထုပဲ လႊမ္းမိုးထားသလို။
ပိန္းပိတ္ေမွာင္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းက ေရွ႕ခရီးကို ပိတ္ဆို႔ေနတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေတာင္ေျခကို ေရာက္ရွိေနခဲ့တာလား။
ေတာင္ထဲကို၀င္ေရာက္ေနခဲ့ တာလား။ ျမိဳ႕အျပင္ဘက္ကို ေရာက္လာခဲ့တာလား။
ေတာင္တန္းရဲ႕ တစ္ဖက္မွာ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ ရွိေနႏိုင္တယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။
(အဲ့ဒီျမိဳ႕ဆီကို ခမ္းမိုင္နဲ႕ အတူ သြားၾကည့္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးၾကည့္တယ္)
စိတ္ကူးယဥ္တာ မေကာင္းဘူးလို႔ ခမ္းမိုင္က ေျပာဖူးတယ္။
အဲတာ ဟုတ္တယ္။ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္လာတယ္။ ျမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။
ျမိဳ႕က လူေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ျမိဳ႕ထဲကေနလည္း မထြက္ခြာႏိုင္ေသးဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမိဳ႕ထဲမွာရွိေနဆဲပါပဲ။ ျမိဳ႕ရဲ႕ ထြက္ေပါက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ရွာမေတြ႕ေသးဘူး။
ဒီျမိဳ႕ကို ေရာက္မလာခင္က အေျခအေနေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည့္တယ္။
ဘာျဖစ္လို႕မ်ား အိမ္ကေန ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာတာလဲ။ ဘာအတြက္ေၾကာင့္လဲ။
ဘယ္လိုထြက္လာခဲ့တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္ကေရာ ဘယ္သူလဲ။
အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနခဲ့တာ တစ္ခုပဲရွိတယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
- ေနာက္တစ္ပိုင္းဟာ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၾကိဳတင္ အသိေပးပါရေစ။
One Comment
I think u remember only “Hkam Mai” name
waiting for conclusion one, Saya.