Poet, poetry, film and literature review.

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ထြက္ခြာလာခဲ့ျပီဆိုတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ထြက္ခြာလာခဲ့ျပီ။
ထြက္ခြာလာခဲ့ျပီး ျဖစ္တယ္ဆိုတာ တစ္ခုကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနပါတယ္။
ဘယ္ေနရာက ထြက္ခြာလာတယ္။ ဘယ္ဆီကို ဆိုက္ေရာက္မယ္။
ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္မသိႏိုင္ေသးေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာေတာ့။
ကၽြန္ေတာ့္ေျခဖ်ားေတြ ေအးစက္လာတာ။ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္လာတာ။
ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ သိေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားေနရတယ္။
(ခမ္းမိုင္ရဲ႕ ကမ္းလင့္မႈက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေႏြးေထြးေစမွာလား…)

ေက်ာေနာက္ဘက္မွာ လြယ္ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေရွ႕ပို႕လိုက္တယ္။
ေစ့ထားတဲ့ ဇစ္ကိုဆြဲဖြင့္ရင္း အိတ္ထဲမွာ ဘာမ်ားရွိေနဦးမလဲလို႕ ၾကည့္တယ္။
ဖြာလန္ေနတဲ့ စကၠဴေၾကေတြနဲ႕ အေပါစားဟာသစာအုပ္။ ဒါပဲ ရွိတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္ကအဲလို။ အေပါစားစာအုပ္တစ္အုပ္ပဲ ထည့္ခဲ့မိတယ္။
စာအုပ္က ျမင္ေနရတာထက္ ပိုလို႕ အေပါစားဆန္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကေရာ။
အေပါစားဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲလား။ ခမ္းမိုင္က ေျပာဖူးတယ္။
ဒုကၡေတြေပါေပါ၊ သုခေတြေပါေပါ၊ အတၱေတြ ေပါေပါ။
တစ္ခုခုေတာ့ ေပါဖို႕လိုအပ္တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာမိတယ္။
ဘာမွ မေပါရင္ေတာင္ ဘ၀ကို ခပ္ေပါေပါေနတာေပါ့လို႕။
(ရယ္တယ္၊ ခမ္းမိုင္ရယ္ ရင္ လွတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့သားပဲ…)
ေက်ာပိုးအိတ္ကို ျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ရင္ဘတ္နဲ႕ ထိကပ္ထားလိုက္တယ္။
မာေက်ာေနတဲ့ ေအးစက္မႈက ရင္ဘက္ကို ဖိစီးထားသလိုပါပဲ။
ရင္တစ္ခုလံုးက်ပ္ခဲရင္း ဖိစီးေနမႈကို တြန္းကန္ျခင္း မျပဳႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ေျမျပင္ေပၚမွာ ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္းလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေျမၾကီးေပၚမွာ ထိုင္ေနခဲ့တာလား။ လဲက်ေနခဲ့တာလား မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္က ေတာင္တန္းတစ္ဘက္ဆီကိုပဲ ျပန္ေရာက္ေနတယ္။
ေတာင္တန္းရဲ႕ တစ္ဘက္၊ အေမွာင္ထုရဲ႕ တစ္ဖက္ဆီမွာ အခုလိုမဟုတ္ပဲ
ေပ်ာ္စရာအတိျပီးတဲ့ ေနရာတစ္ခုရွိေနလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္တယ္။
(အဲဒီေနရာကို ခမ္းမိုင္နဲ႕ အတူ သြားျဖစ္လိမ့္မယ္။ အခုတစ္ေခါက္ မဟုတ္ရင္ေတာင္
ေနာက္တစ္ခါ ဒီျမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့ရင္ သြားျဖစ္လိမ့္မယ္။
ငါ ယံုၾကည္တယ္ ခမ္းမိုင္။ ခမ္းမိုင္လည္း ယံုၾကည္ထား ေပးပါ)
ဒီျမိဳ႕ကို ျဖတ္ျပီး ေတာင္တန္းရဲ႕တစ္ဖက္ဆီကိုေလ။
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ခံစားေနရတာကို ကၽြန္ေတာ္ မဖယ္ရွားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ဒီျမိဳ႕ကေလးကေန ရုန္းထြက္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳးစားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲမွာ ေတးသြားတစ္စ ၾကားေနရတာက လြဲျပီး။
တျခားဘာမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။

~ ~ ~ Imagine there’s no countries ….It isn’t hard to do… Nothing to kill or die for
And no religion too … Imagine all the people…. Living life in peace ~ ~ ~

ငါ ထြက္ခြာလာခဲ့မိျပီ…. ခမ္းမိုင္။
ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ခြာလာခဲ့မိပါျပီ။ ဒီတစ္ခုက လြဲလို႕
ဘာတစ္ခုကိုမွ ကၽြန္ေတာ္ မသိ ေတာ့ ပါ ဘူး။

(ေနာက္ဆက္တြဲ အခင္းအက်င္း)

ေျခာက္ကပ္ကပ္အေရျပားရယ္။ ဖ်င္းတြဲတြဲအသားအေရရယ္ ။
ေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့ ဆံစေတြရယ္။ ကြဲအက္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြရယ္။
ရင္ဘတ္ထဲေပၚတင္ေနတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ရယ္။
ပြင့္တစ္၀က္၊ မွိတ္တစ္၀က္ ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြရယ္။
လက္ကိုကိုင္ၾကည့္တာနဲ႕ ေအးစက္တဲ့အထိအေတြ႕ကို တန္းရတယ္။
အေၾကာေတြဟာ ေတာင့္တင္းေနတယ္။ ႏွလံုးခုန္သံ တိုးတိုးမွ်မၾကားရေတာ့။
မႈခင္းဆရာ၀န္က လူေသေကာင္ကို အေသအခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနတယ္။

“သူက တစ္ေယာက္တည္းေနတာလား..”
ရဲအရာရွိက လွမ္းေမးတယ္။
လူေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေတြက အင္းမလုပ္၊ အဲမလုပ္။
“လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က….”
လူတစ္ေယာက္က မရဲတရဲ၀င္ေျပာတယ္။
ရဲအရာရွိ မ်က္လံုးေတြ ေတာက္ပသြားတယ္။
“လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လက ဘာျဖစ္လဲ….”
“သူ ဒီအခန္းကို ေရာက္လာတာ။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕”
“ဟုတ္လား… ေနာက္ေတာ့ ေရာ… ”
“အဲ့ဒီတစ္ခါပဲ… ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္းပဲ ေတြ႕တယ္”
“အဲတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး”
“ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ သူဟာ လူစိမ္းတစ္ေယာက္လိုပဲ”
အျဖဴေရာင္ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းအက်ီၤ၀တ္လူတစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာတယ္။
“ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူတုန္း”
“ဒီရပ္ကြက္က…. ဆယ္အိမ္မွဴး”
အျခားတစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာတယ္။
“သူက ဧည့္သည္လား”
“ဧည့္သည္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူစိမ္းတစ္ေယာက္လိုပဲ”
“ဘယ္သူနဲ႕မွ စကားမေျပာဘူး… ”
“ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြနဲ႕လည္း သိပ္ေရာေလ့မရွိဘူး”
“အဲတာေၾကာင့္ေပါ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ သူ႕နာမည္ကို သိတဲ့လူေတာင္ မရွိဘူး”
မွတ္ခ်က္စကားလိုလို၊ တစ္ကိုယ္တည္း ေရရြတ္သလို။
အျခားတစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာျပန္တယ္။
“ခုနက ေျခာက္လဆိုတာ။ ဟာ ဟိုလူဘယ္ေရာက္သြားတုန္း…”
“ဒီမွာ ဒီမွာ”
“သူ႔ကို သိလား..”
“သူနဲ႕ မခင္ဘူး”
“ခင္ဗ်ားကို ေမးတာက သူ႔ကိုသိလားလို႔…”
“မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က သူ႕ကို ေတြ႕ခဲ့တာ”
” ဒီအခန္းကို ေျပာင္းလာတဲ့ ေန႔တုန္းကလား..”
“ဟုတ္တယ္”
“အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕”
“ဟုတ္တယ္”
“ေနာက္ေတာ့ေရာ…”
“ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ေလာက္ပဲ သိတယ္”

အခန္းထဲမွာ ရႈပ္ပြေနတယ္။
အိပ္ရာခင္း အစုတ္ေဘးက သစ္သားခံုေပၚမွာ ဖန္မီးအိမ္တစ္လံုး ရွိေနတယ္။
နံေဘးမွာေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္ တစ္တို ႏွစ္တို။
ၾကမ္းျပင္မွာ ေဆးလိပ္တိုေတြ။ ဖင္ဆီခံအထိ ေလာင္ကၽြမ္းထားတယ္။
စာအုပ္ေတြလည္း ျပန္႕က်ဲေနတယ္။ စာရြက္ေတြ။ ဘာစာလံုးမွေတာ့ ေရးမထားဘူး။
ထမင္းပန္ကန္က မိႈတက္ေနတယ္။ တစ္ခန္းလံုး ရႈပ္ပြေနတာပဲ။
” ေနရာမေရြ႕နဲ႕ေနာ္”
ဆရာ၀န္က ေျပာလိုက္တယ္။

“ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုထင္သလဲ”
ရဲအရာရွိက လွမ္းေမးတယ္။
ဆရာ၀န္က စီးကရက္ကို မီးျငိလိုက္တယ္။
“ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲတာကို ေတြးေနတာ… ”
ဆရာ၀န္က ေျပာတယ္။ ေနာက္….
ေဆးလိပ္မီးခိုးတစ္ခ်ိဳ႕မႈတ္ထုတ္လိုက္ျပီး စကားဆိုလိုက္တယ္။
“ကားဘယ္ေတာ့ ေရာက္မလဲ….”
ဆရာ၀န္က ေမးတယ္။
ရဲအရာရွိက ပုခံုးတြန္႔ျပလိုက္တယ္။
အခန္းတံခါး၀မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေၾကးေခါင္းေလာင္းငယ္ေလးေတြက။ အသံတရႊင္ရႊင္။
အေရွ႕ေလေအးရဲ႕ ထိေတြ႕မႈကို ႏွစ္ဦးစလံုးခံစားလိုက္ရတယ္။
“ေဆာင္း၀င္တာ သံုးရက္ေတာင္ရွိသြားျပီ…”
ျပိဳင္တူ ဆိုသလို၊ ႏွစ္ဦးသား မတိုင္ပင္ပဲ ေျပာလိုက္ၾကတယ္။
အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားတယ္။ မရယ္ျဖစ္ၾကဘူး။ မ်က္ႏွာကို လြဲလိုက္ၾကရင္း။
ေရာက္လာမယ္ဆိုတဲ့ကားကို ေစာင့္ေနလိုက္ၾကတယ္။

ေတာေက်ာင္း
၂၀၀၉၊ ႏို၀င္ဘာ။