Poet, poetry, film and literature review.

တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉ရာစုပါရီက ေတာသားအႏုပညာသည္လိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ၿမိဳ႕ျပညရဲ႕ လမ္းမမ်ားထက္ တစ္ေယာက္တည္း။ ဒါေပမယ့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို တမင္တကာ ဆုတ္ျဖဲၿပီးေလွ်ာက္ေနတဲ့ ဘိ(တ)ဂ်င္နေရးရွင္းခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ဘူး။ “တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားေနတာကို” ျမင္တိုင္း တစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္သြားေနတတ္တဲ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာဆရာ လက္သင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မႏူးမနပ္ကဗ်ာအဖြင့္လို႔ မမွတ္လိုက္နဲ႔။ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီ”ၿမိတ္”ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ျပလမ္းမမ်ားေပၚမွာ အူမလည္းေတာင့္လ်က္၊ အခုလွည့္ျပန္လိုက္ဖို႔ “အိမ္”လည္းအဆင္သင့္ ေျခလမ္းေလးငါးဆယ္လမ္း လွမ္းလုိက္ရံုနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာက သူငယ္ခ်င္းေတြ အင္တာနက္ကေဖးမွာ ေစာင့္ႀကိဳလ်က္၊ အဲဒီၾကားက တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားေနတာပါ။ တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားေနတာျမင္တိုင္း အရူးႏွစ္သိမ့္စိတ္ၿငိမ္ေဆးေတာ့ လာမေကြၽးနဲ႔။ ဒိန္ခဲကို သူေရြ႕ငါေရြ႕ ေရြ႕တဲ့အေၾကာင္းေလာက္ေတာ့ လာမေျပာနဲ႔၊ ေပသီးခပ္သြက္သြက္ေခါက္ဖို႔ ငါးႀကီးႀကီးဖမ္းဖို႔ ကြန္ခ်က္ေတြနဲ႔ လာမၿငိၾကနဲ႔။ စိတ္ညစ္တဲ့အထဲမွာ လူ၀တ္ေၾကာင္နဲ႔ ကတံုးတံုးေနရမယ္ဆိုတဲ့ အသံခ်ဲ႕စက္က တရားမ်ိဳးလည္းပါတယ္။ လူၾကားထဲေရာက္မွ ဖုန္းထုတ္ဆက္စရာေပၚလာတာ ငါငယ္ငယ္တုန္းက လုပ္တာ။ ေပးတာယူ၊ ေကြၽးတာစားတဲ့မိန္းကေလးေတြ အရွက္အေၾကာက္မရွိ ဆိုင္ကယ္ေပၚေခၚတင္လာတာ ငါေရွးေရွးတုန္းက လုပ္ခဲ့တာပါကြာ။ ငါေျပာသားပဲ ငါဟာ ခပ္ည့ံည့ံေကာင္ပါဆို။ ဟုတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ားလိုမွ ေဂါ့ဒ္ဖားသားၾကည့္ၿပီး ဂြၽန္၀ူးကားမၾကိဳက္တတ္ဘဲ၊ မဖတ္ႏိုင္တဲ့စာအုပ္ လက္ၾကားမညပ္ျပ တတ္ဘဲ၊ မလုပ္ႏိုင္တဲ့အရာကို သၾကၤန္အေျမာက္မေဖါက္တတ္ဘဲ၊ မင္းတို႔လိုမွ ဂဲလ္ဖရင္းဆီက အင္ေဖၚေမးရွင္းနဲ႔ အီစီကလီခ်ယ္တီတက္ကႏိုေလာ္ဂ်ီေနာက္ မလိုက္တတ္ဘဲ။ေသခ်ာပါတယ္ ဒင္းတို႔နဲ႔စာရင္ လူည့ံပဲအျမန္ဆံုးျဖစ္ရပါလိုတယ္။ အားလံုး ေမးေငါ့ႏွေခါင္းရံွဳ႕တဲ့ ကဗ်ာဆရာပဲ ဘ၀အဆက္ဆက္ ျဖစ္ရပါလိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုဆိုးအႏြမ္း၊ လြယ္အိပ္အႏြမ္း၊ ေဆးလိပ္တိုအႏြမ္းနဲ႔ လက္ဖက္ရည္မဟုတ္ရင္ ဘံုဆိုင္အႏြမ္းမွာ အေတြးအႏြမ္းေတြနဲ႔ ထိုင္ေနသူ တစ္ေယာက္လို႔ သရုပ္မေဖၚလိုက္နဲ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ့္လုပ္စာအားလံုးထိုင္စားေနရတဲ့ ပင္လယ္ဓါးျပ တစ္ေယာက္လို ဆံပင္ရွည္ တလူလူလႊင့္နဲ႔ ကေဖးဆိုင္မွာ သြားထိုင္ေနမယ္ မဆိုလို။ မဆိုလို ဆိုေပမယ့္ အမွန္တရားနဲ႔လြတ္လပ္မႈ အတြက္ေတာ့ သတိၲရွိရမယ္လို႔ ဆိုလိုတယ္။ ဆိုလိုတဲ့အထဲမွာ ဖားသူငယ္အမွန္တရားနဲ႕ ဟစ္ပီဆန္ဆန္/ကိုယ္လြတ္ရုန္း/ထြက္ေျပးမႈ၀ါဒီလြတ္လပ္မႈမ်ိဳးေတာ့ မပါ၀င္ျပန္ပါ။ မပါ၀င္ျပန္မွေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕တည္းသားကဗ်ာဆရာမ်ားအပါအ၀င္ ငါ့ဆို ၀င္မပါရ ျဖစ္ရျပန္ေပါ့။ အဲဒီလို အေျပာအေဟာလည္း မေကာင္း၊ အေနအထိုင္လည္းမတတ္၊ လူမႈေရးကလည္းညံ့၊ ရင္သပ္ရွဳေမာဖြယ္ ကမၻာအျပားႀကီး ကိုလည္း ခံစားရေကာင္းမွန္း မသိမွေတာ့ အႏၶ၊ လူျပိန္း၊ ခပ္ညံ့ညံ့လူငယ္တစ္ေယာက္ က်ိန္းေသပဲေပါ့။ ခပ္ညံ့ညံ့လူငယ္တစ္ေယာက္ဟူ၍ အမ်ား၏သေဘာတူညီမႈ အျပင္ အုပ္ထိန္းသူမ်ား၏ေထာက္ခံခ်က္အရ သတ္မွတ္လိုက္ၾကေလသည္ေပါ့။ အဲဒီခပ္ညံ့ညံ့လူငယ္ဟာ အက္ဒ၀ပ္မန္႔ခ်္ရဲ႕ေအာ္သံကိုေတာ့ အရင္ကထက္ ပိုနားလည္လာတယ္။ အဒီခပ္ညံ့ညံ့လူငယ္ဟာ ကတ္ကိုဘိန္းတစ္ေယာက္ စတိတ္ေပၚမွာ ဘာလို႔သံေသးသံေၾကာင္နဲ႔ေလွ်ာက္ေအာ္ေနရသလဲ နားလည္လာတယ္။ အဲဒီခပ္ညံ့ညံ့လူငယ္ရဲ႕ အေရးအသားဟာ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္မဟုတ္ေပမယ့္ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ဆာတိုရီပြင့္ၿပီးပုဂိၢဳလ္မ်ားက ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ရွဳေထာင့္က ၾကည့္ၿပီး နားလည္ေပးၾကလိမ့္မယ္လို႔ နားလည္လာတယ္။ ဒီၿမိဳ႕နံရံမ်ားေပၚက ငါ့ဂရပ္ဖတီျခစ္ရာမ်ား ခင္ဗ်ားအသံကိုလည္း ကိုယ္စားျပဳပါေစသား။ ။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ မတ္လ။