ေတာ္ရံုတန္ရံုအေရးအဖြဲ႔

Filed under ကဗ်ာ


- Art by Helen Frankenthaler, Mountains and Sea (1952)

ဟုတ္တယ္၊ ေျပာရမွာေတာင္ အားနာတယ္
ရိုင္းသလိုလည္း ျဖစ္ေနမယ္
အလြန္ရိုးစင္းသလုိလည္း ျဖစ္ေနမယ္၊ ဒါေပမယ့္
အမွန္ပဲ ေတာ္ရံုတန္ရံုဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ
အႏူလက္နဲ႔ေရခြက္မွာ ေရြခြက္က ေရြရည္စိမ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္
အမဲရိုးကို ျပန္အားနာစရာရွိေနတဲ့ ဟင္းအိုးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္
ကညာပ်ိဳနဲ႔ဇယာအို ဆိုရာမွာ
သူ႕အိုးနဲ႔သူ႔ဆန္ မဟုတ္ရင္ သူ႕အနာနဲ႔သူ႕ေဆး တည့္ေနသလားမွမသိတာ
ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ ပ်ားလဲစြဲသာတစ္ေနရာ ရွိလိမ့္မယ္
ကိုင္းကြၽန္းမွီ ကြၽန္းကိုင္းမွီ တစ္ေနရာ ရွိလိမ့္မယ္
မီးမႈတ္စရာ ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ခ်င္း တစ္ေနရာမွာ တူညီစြာရွိလိမ့္မယ္
ယုတ္စြဆံုး
ငါကလည္း ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္ မင္းကလည္း ဆက္ရက္ေတာင္ပံက်ိဳး
ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္
အဲဒီမွာ မင္းနဲ႔ငါ တန္ရာတန္ရာေတြ ျဖစ္လာတာပဲ
အဲဒီမွာ မင္းနဲ႔ငါ၊ မင္းနဲ႔ မင္းမိသားစု၊ မင္းနဲ႔ မင္းအေပါင္းအသင္းအရင္းေတြ
မင္းနဲ႔ မင္းပတ္၀န္းက်င္၊ မင္းနဲ႔မင္းဇာတိရပ္ရြာ၊ မင္းနဲ႔ မင္းေလာကဓံ၊ မယံုရင္
ကိုယ့္ရုပ္ကိုယ္မွန္ထဲျပန္ၾကည့္သလို ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္အမွန္အတိုင္းျပန္ၾကည့္
ကုိယ့္စိတ္တစ္ခုတည္းခ်ည္းမၾကည့္နဲ႔ေလ၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာခ်ည္း မေျပာနဲ႔ေလ
ကိုယ္က ဘယ္လို ‘ကိုယ္’ လဲ၊ ရုပ္ရည္၊အသက္၊လူမ်ိဳး၊ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ၊
ပညာအရည္အခ်င္း၊ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳရွိမရွိ၊ အိမ္ေထာင္ရွိမရွိ၊ ရာဇ၀တ္မႈက်ဴးလြန္ျခင္းရွိမရွိ၊
ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းမ်ား၌ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈရွိမရွိ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ‘ကိုယ္’ အျဖစ္ အာဂတိကင္းကင္း ေရြးခ်ယ္ခန္႔အပ္စဥ္းစားႏိုင္ရန္
(သီးျခား၀ါသနာရွိကေဖၚျပရင္း)
မိမိကိုယ္ေရးအက်ဥ္းေလး အမွန္တကယ္ထင္ရွားသည့္အမွတ္အသားနဲ႔တကြ
ျဖည့္စြက္ေလွ်ာက္ထားရန္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေခၚေတြ႕စစ္ေဆးအင္တာဗ်ဴးၾကည့္ၿပီးရင္ေတာ့
မၾကာခင္ အေျဖက်လာမယ္
ကိုယ္တန္တယ္ထင္တာက ဒု-မန္ေနဂ်င္း၊ ဒု-ဒါရိုက္တာ ဒုတစ္ေနရာရာပဲ
ဒါေပမယ့္ အေျဖလႊာမွာက ဒါရိုက္ဘာ၊ညေစာင့္၊ဒရ၀မ္၊သန္႔ရွင္းေရး
ကိုယ္တန္မယ္ထင္တာက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ]ထင္းရွဴးပင္ရိပ္}ထဲကတစ္ေယာက္ေယာက္၊
အေျဖလႊာမွာေဖၚျပထားတာက အတြင္းစာမ်က္ႏွာအခ်ပ္ပို၀ါသနာရွင္ကေလာင္သစ္က႑မွာ ရာသက္ပန္
တန္မယ္ထင္တာက သီအိုလို ညီတစ္ေယာက္နဲ႔ပဲ၊ က်လာတဲ့အေျဖလႊာကေတာ့
သာေပါင္းညာစားမဟုတ္ရင္ ေျခာက္စားေျမာက္စားမဟုတ္ရင္
‘နတ္ေနကိုင္း’ ဆိုတာ ရွင္းလင္းျပတ္သားေနတယ္
ငါလိုအရည္အခ်င္းနဲ႔ဆို စင္ကာပူမွာတန္မွာပဲ
ငါလိုလုပ္အားနဲ႔ဆို ဂ်ပန္မွာတန္မွာပဲ
ငါလိုရုပ္ရည္နဲ႔ဆို ဂ်က္ဆီကာအယ္လ္ဘာနဲ႔တန္မွာပဲ
အေျဖလႊာက်လာတဲ့အခါက်ေတာ့
ငါလိုကဗ်ာဆရာက ဆြစ္ဇလန္နဲ႔လည္းမတန္
ပူလစ္ဇာနဲ႔လည္းမတန္၊ ေဖၚေ၀း ေအာင္ခ်ိမ့္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္တို႔ပါ၀င္တဲ့
ကဗ်ာသမိုင္းမွတ္တမ္းနဲ႔လည္း မတန္

အေျဖလႊာမွာေဖၚျပထားတာကေတာ့
တခ်ိဳ႕လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ မတန္ျခင္းေၾကာင့္
တခ်ိဳ႕လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းမေတာ္ျခင္းေၾကာင့္
ထို႔အတူ
ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး ေတာ္တယ္တန္တယ္
ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဟိုေကြ႕မွာဟိုတက္နဲ႔ေလွာ္၊ ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔
ေဆးၿမီးတို၊ ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ေတာ္ရံုတန္ရံုဆို
ေနာင္ျဖစ္မွေနာင္ရွင္း၊ ပြဲၿပီးမီးေသ၊ အခ်ိန္တန္ႏြားပိန္ကန္ပဲေပါ့
ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ငါတို႔လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တူပါတယ္တန္ပါတယ္
မတူမတန္ဆိုရင္
ပို႔စ္ေမာ္ဒန္လည္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ျဖစ္မလာဘူး
မေတာ္မတန္ဆိုရင္
ဘုရားသခင္ေတာင္ ဆက္လက္မရွင္သန္ႏိုင္ဘူး
ေနအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ေတာ္ရာအကြာေ၀းမွာ
ကမၻာႀကီးျဖစ္တန္လာသလို ျဖစ္တန္ရာအခ်ိန္ကာလမွာ
လူသားေတြ ျဖစ္တည္လာသလို ေတာ္သေလာက္လူ႕ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔
တန္သေလာက္ စစ္ပြဲႀကီးငယ္မ်ားျဖစ္ပြားခဲ့ရသလို
အခု ေျပာေနဆိုေနတာေတြကို ‘ေတာ္တန္တိတ္’ လို႔ဆိုခ်င္ဆို
ေတာ္လို႔မရတာက ကမၻာ့ရာသီဥတုအေျခအေန
တန္လို႔မရတာက ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာနဲ႔လူဦးေရအေျခအေန
တိတ္လို႔မရတာက ကမၻာ့အရပ္ရပ္က အိုင္ဒီယိုေလာ္ဂ်ီအေျခအေန
အခု
ကြၽန္ေတာ့္မွာ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးအေဖေဒါက္တာႀကီးနဲ႔ သားကိုအိမ္ငွားလိုဆက္ဆံတတ္တဲ့အေမနဲ႔၊ အေဖ အေမေတာင္ ျပစရာမရွိတဲ့ သူမနဲ႔၊ ကိေလသာ တဏွာ ရာဂ ကာမ အာသေ၀ါနဲ႔၊ စာေပ၊ပန္းခ်ီ၊ဂီတ၊ရုပ္ရွင္ တစ္ခုမွ အလြတ္ မေပးခ်င္တဲ့ ၀ါသနာနဲ႔၊ အလုပ္အကိုင္မွန္သမွ်လြတ္ေပးလိုက္ရတဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔၊ ၀င္ေငြေကာင္းၿပီး ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့ ၀င္ေငြေကာင္းေသာသူကိုမွ ဖိတ္ၾကားဧည့္ခံတတ္တဲ့ၿမိဳ႕ေနလူ႕အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔၊ အစ္ကိုတို႔ လင္မယားၾကားက ေျမဇာပင္ တူနဲ႔တူမေလးနဲ႔၊ ဆယ့္ႏွစ္လရာသီပြဲလမ္းသဘင္နဲ႔ လူမ်ိဳးမေရြးဘာသာမေရြး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔
ကြၽန္ေတာ္ ေလွနံႏွစ္ဖက္နင္းရပါတယ္ ကြၽန္ေတာ္
ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္ျဖစ္ရပါတယ္ ကြၽန္ေတာ္ အိပ္ေပါက္နဲ႔ဖားေကာက္ရပါတယ္
ေရသာမွ်ား၍ ငါးမေတြ႕ျဖစ္ရပါတယ္၊ အခ်ိန္ကုန္လူပမ္း ျဖစ္ရပါတယ္
ကြၽန္ေတာ္ ခဲေလသမွ်သဲေရက်ရပါတယ္
ကြၽန္ေတာ္ ၿငီးေငြ႕စိတ္ကုန္အထီးက်န္ကင္းကြာ ရပါတယ္
ဒါေပမယ့္
ကြၽန္ေတာ္
တန္ပါတယ္။ ။

ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၀၈

2 Comments

  1. ေအာင္ပိုင္စိုး
    Posted January 29, 2010 at 2:10 pm | Permalink

    ဖတ္ရတာ တန္ပါတယ္။

  2. nay y y
    Posted February 10, 2010 at 10:17 am | Permalink

    ဆရာေ၇
    အသက္ကေလးရလာေတာ့
    ကိုယ့္စိတ္မွန္း တန္ရာတန္ရာေတြဟာ
    မတန္မရာေတြျဖစ္လာပါတယ္

    တန္တဲ့အသိေတြေတာင္
    အသိထဲ တန္႔သြားသြားေလ့ရွိပါတယ္

    မင္းဘာသိလို႔လဲ လို႔
    အစကေနေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေျပာရင္
    ပထမတစ္ၾကိမ္ေျပာသလို မဟုတ္ေလာက္ေတာ့ဘူး
    အဲသေလာက္ ေတြျပားတာ အဲသလို…

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*