Guernica (1937) by Picasso
ခုကေနစ အရန္မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ထဲ ၀င္လိုက္တယ္။ ေနာက္မက်ေသးပါဘူး၊
ခ်စ္သူတစ္ေယာက္၊ ၾကင္နာသူတစ္ေယာက္၊ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္
ေပါင္းသံုးေယာက္ ‘အေဖာ္’ ရွာထားတယ္။ အခုမွစမယ္၊
ဒါေပမယ့္ ဘာသင္တန္းမွမတက္ေတာ့ဘူး။ ဘာအနာဂတ္စီမံကိန္းမွ မဆြဲေတာ့ဘူး။ အေျခအေနအရအေျပာင္းအလဲရွိႏိုင္တယ္။ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ကပ္၊ စီးပြားေရးကပ္၊
အခု ကပ္ေရာဂါ၊ ကမၻာနဲ႔ခ်ီျဖစ္လာမွေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။
ကိုယ့္ဖက္က ခုခံအားက်ဆင္းမသြားဖို႔ပဲ။
အသြားအလာ ပ်က္စရာ မရွိပါဘူး။
‘စာ’ ပိုဖတ္လာတယ္။ စြဲလည္းစြဲလန္းၿပီး တတ္လည္းတတ္ႏိုင္တာ ရုပ္ရွင္/ေတး/ကဗ်ာပဲ က်န္ေတာ့တယ္လို႔ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ရွင္းလာတယ္။
အႀကိမ္ရာေထာင္ အမွားထဲက သင္ခန္းစာယူရင္း ကဗ်ာအက္ဒီဆင္ မီးသီးလင္းလာတယ္။
ရွာေဖြရင္ ရွာေဖြတဲ့အလုပ္တစ္ခုတိုးရံုပဲရွိမယ္ဆိုတဲ့ ‘ဇင္’သေဘာနဲ႔ေျပာရရင္ ကဗ်ာဟာ ငါ့ခႏၶာမွာရွိၿပီးသား။ ငါ ဥာဏ္ေရာက္သေလာက္ ေျပာသြားမယ္။ ငရဲနဲ႔ေကာင္းကင္ဘံုဟာ ငါ့အထဲမွာ။ အိန္ဂ်ယ္ေရာ ဒီမြန္းပါ
ငါ့အထဲမွာ။ ဆိုေတာ့ ေလေတြနည္းနည္း ေလ်ာ့လာတယ္။
ဘယ္သူေတြ တရားပ်က္ပ်က္ေပါ့၊ ရန္သူ မရွိဘူး၊ ဒါေပမယ့္
မိတ္ေဆြလည္း လက္ခ်ိဳးေရလို႔ရလာတယ္။
ပစၥဳပၸာန္နဲ႔တည့္တည့္ က်လာတယ္။ စိတ္ကိုတစ္နည္းနည္းနဲ႔ ေျပာင္းလဲေစတာ ႀကိဳက္လာတယ္။ ငါ့ဘို႔နဲ႔သူမဘို႔ပဲ စဥ္းစားေတာ့တယ္။
ဘဏ္ဓါးျမရုပ္ရွင္ေတြ ႀကိဳက္လာတယ္။
ဘာျဖစ္လဲ၊ မသိရင္မသိဘူးေပါ့၊ မရွိရင္မရွိဘူးေပါ့။
ကားခ်ပ္တြဲေတြ ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္တယ္ေပါ့၊ ေသာက္လံုးစားလံုးႀကီးရင္ ႀကီးတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ေပါ့၊ ငေတမာရင္ၿပီးေရာေတာ့မဟုတ္ဘူး။
ယေန႔ႏိုင္ငံတကာကို မသိလို႔ေတာ့မဟုတ္ဘူး။
ေ၀ါ့ဒစၥေနရဲ႕အဆံုးအမေတြ ေမ့သြားလုိ႔မဟုတ္ပါဘူး။
ဒိထက္ရွင္းတာေတာင္ ဒီေလာက္မရွင္းဘူး
တစ္ ဒီအရပ္ဒီဇာတ္မွာ
ႏွစ္ အသက္ကေလးကနည္းနည္း ရလာတဲ့အေၾကာင္းပါပဲ။ ။
ေမာင္ယုပိုင္
၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ။
2 Comments
ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ဒီကဗ်ာကို သေဘာက်ေနလို႕..
ဘာမွထူးမွာမဟုတ္သည့္တိုင္ ၾကိဳက္ေၾကာင္းေရးမွတ္သြားပါတယ္..
ႀကိဳက္လို ့..လက္မလာေထာင္သြားတယ္