ကဗ်ာအင္တာဗ်ဴး

5
Filed under ကဗ်ာ, ေဆာင္းပါး

ကဗ်ာအႏုပညာနယ္ပယ္မွာ ကဗ်ာဆရာ အင္တာဗ်ဴးေတြဟာ အလြန္တန္ဘိုး ႀကီးၾကတယ္ ဆို တာ ကြၽန္ေတာ္တို႔  ျမန္မာ ကဗ်ာေလာကသားေတြ သိၾကပါတယ္။ သိလို႔လည္း မဂၢဇင္းေတြမွာ အင္တာဗ်ဴးေတြ လုပ္ေနၾကတာေတြ ဖတ္ရတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ အင္တာဗ်ဴး အေမးအေျဖေတြဟာလည္း လြမ္းရွရွနဲ႔ ဖတ္မ၀ပါပဲ။ အင္တာဗ်ဴးဟာ ကဗ်ာမဟုတ္ ေပမယ့္ ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ေနတာေၾကာင့္ ကဗ်ာအင္တာဗ်ဴးေတြဟာ အေရးပါတဲ့ အခန္းက႑ မွာ ပါရွိၾကပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴး အေမးအေျဖမွာ အေမးေရာအေျဖပါ ေကာင္းရင္ေကာင္းသလို သိမႈႏွစ္သက္စိတ္(ရသ)ကို ဖတ္သူက မုခ်ခံစားရပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကဆိုရင္ အေမရိကန္ LP ကဗ်ာဆရာ Charles Bernstein ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴး အေမးအေျဖေတြဟာ ကဗ်ာအေၾကာင္း၊ ကဗ်ာေရးျခင္းအေၾကာင္း၊ ကဗ်ာနယ္ပယ္အေၾကာင္း၊ ကဗ်ာအမ်ိဳးအစားအေၾကာင္း၊ ကဗ်ာရဲ႕ အေျခခံျဒပ္သားျဖစ္တဲ့ ဘာသာစကား အေၾကာင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သိမႈသီးပြင့္စရာေတြပါပဲ။

ကဗ်ာအင္တာဗ်ဴးေတြဟာ ေကာင္းရင္ေကာင္းသလို တန္ဘိုးရွိၾကပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ကဗ်ာ အေပၚအျမင္၊ ကဗ်ာနဲ႔ ေခတ္နဲ႔ ဆက္သြယ္မႈဆိုင္ရာအျမင္၊ ကဗ်ာရဲ႕ လူမႈယဥ္ေက်းမႈ အခန္း က႑ဆိုင္ရာ အျမင္ စတဲ့ macro “အက်ယ္” ကေန ကဗ်ာေရးျခင္းဆိုင္ရာ တကၠနိေတြ စတဲ့ “အက်ဥ္း” အထိ ျမင္သိလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာလည္း ကဗ်ာအင္တာဗ်ဴးမွာ ေမးသူက လည္း ၀မ္းစာျပည့္၊ ေျဖသူကလည္း နက္နက္နဲ႔ ညက္ညက္ရွိရင္ အရသာရွိရွိကို ဖတ္ရပါတယ္။ အဲသလိုမဟုတ္ဘဲ ေမးသူေရာ ေျဖသူပါ အညံ့ခ်င္းၿပိဳင္ေနရင္ ပူးတဲြခ်န္ပီယံပဲျဖစ္ၿပီး ဖတ္သူ အတြက္လည္း ကဗ်ာဆိုင္ရာအက်ဳိးရယ္လို႔ မယ္မယ္ရရ မရၾကပါဘူး။ ညံ့တဲ့ေနရာမွာ ၿပိဳင္ၾက သလို အေမးအေျဖေတြဟာ စကၠဴျဖဳန္းတီးရာပဲ ေရာက္ပါတယ္။ အရည္၀င္ထားလို႔ ေမးသူက ေမးၿပီး ေျဖသူက ေျဖတာေတြကိုလည္း မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြမွာ ဟုတ္တိပတ္တိ ေဖာ္ျပလို ေဖာ္ျပ။ လွမ္းေမးျမန္းေတာ့လည္း “အဲဒီတုန္းက ကိုယ္ မူးေနလို႔ပါ၊ ေမးသူကလည္း အသံသြင္း ထားတယ္လို႔ မေျပာေတာ့ လြတ္လြတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ပဲ (အလြတ္သေဘာ) ေျပာလိုက္တာကို သူက မဂၢဇင္းကို ပို႔လိုက္လို႔ပါ” စတဲ့ “လူႀကီးရွက္ေတာ့ စကားတေရွာင္ေရွာင္”လိုေပါ့ဗ်ာ။ “ဟုတ္တယ္၊ လုပ္တယ္ဗ်ာ” လို႔ ၀န္ခံဖို႔ ကလည္း သတၱိ မရွိ။ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ သံတိုသံစနဲ႔ သံခင္းတမံခင္းလည္း လုပ္ခ်င္ေသး။ အဲသလိုနီးပါး မဟုတ္ရင္ ပိုဆိုးတာက group discussion လိုလို အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး ဗ်ဴး သူက သူလိုခ်င္တဲ့ အေျဖေတြပဲေပးမယ့္ ဘက္ေတာ္သား လက္ေရြးစင္ေတြပဲေရြးၿပီး ေမးလိုေမး၊ ဒါမွမဟုတ္ လိုခ်င္တဲ့ အေျဖေတြပဲေပးဖို႔ leading question ေတြ ေမးလိုေမး၊ “အဲဒါ ဟုတ္တယ္၊ မဟုတ္လား” ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြ ၾကည့္ရင္လည္း ႐ိုးစင္းလြန္းလွတဲ့ “ကဗ်ာ ဘယ္တုန္းက စ ေရးသလဲ”တို႔၊ “ကဗ်ာဆရာဘ၀ကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ” တို႔ကေန မပါမျဖစ္ ေမး ခြန္း ျဖစ္တဲ့ LP ကိစၥေပါ့။ အဲဒီကိစၥကို ေမးတဲ့အခါမွာလည္း ဖတ္သူပရိတ္သတ္ အမ်ားကိုယ္စား ေမးတဲ့ objective ဓမၼဓိဌာန္က်က်မဟုတ္ရင္ neutral ဘက္မလိုက္တဲ့ (အမွန္တကယ္ သိလို စိတ္နဲ႔) ေမးတာမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ မစၦရိယ ၁၅ ပိႆေလာက္ ျမင္ေနရတဲ့ subjective ပုဂၢလဓိဌာန္၊ ပုဂၢလအစြဲ၊ ဆႏၵစြဲနဲ႔ “ထိုးမယ္ႀကိတ္မယ္၊ မင္းလည္း၀င္ထိုး”ဆိုတာမ်ဳိး။ ေမးသူကလည္း အ ေၾကာင္း အရာဂဃနဏ မသိ၊ ေျဖသူကလည္း ႏြား႐ိုင္းသတ္ပြဲမွာ နံ႐ိုးၾကား လွံစိုက္ေနသလို ဂမူး႐ႈးထိုးနဲ႔ ထိုးေကာ္၊ ခတ္ေတာ့ တာပဲ။ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္နဲ႔ ျပန္လည္ေျဖၾကားသူ နည္းပါတယ္။ အနာဂတ္ျမန္မာကဗ်ာမွာ ထင္ရွားလာမယ့္ လူငယ္(ကြၽန္ေတာ့္ အသက္အရြယ္ထက္ ငယ္လို႔ “လူငယ္”လို႔ေခၚတာပါ၊ အျခားရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိပါဘူး) ႏွစ္ေယာက္စ သံုးေယာက္စေလာက္ကိုပဲ
သတိျပဳမိၿပီး စိတ္ထဲ မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ က်န္တာေတြကေတာ့ ေမးသူေရာ၊ ေျဖသူပါေျပာ ရရင္ ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ လို႔ global/local ၊ macro/micro မေျပာပါနဲ႔ဦး၊ ဆဲခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း အရာကိုေတာင္ အေသအခ်ာ စာလံုးေပါင္း မဖတ္ရေသးဘဲ (ဆဲခိုင္းလို႔) သံကုန္ဟစ္ေန ေတာ့ တာပဲ။ ကဗ်ာဆိုတဲ့ Poetry ျဖစ္တဲ့ စာေပအႏုပညာ Literary art ကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျမင္ လည္းမျမင္၊ ျမင္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိ၊ ျမင္ေအာင္လည္း မၾကည့္ခ်င္ မၾကည့္တတ္ပဲ စံုလံုး ကန္း၊ ျမင္တယ္ျမင္တယ္ ေအာ္ေနေတာ့တာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ဒီမွာ ကိစၥတစ္ခု ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာပါရေစ။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဒီအရပ္ေဒသ၊ ဒီနယ္ပယ္မွာ LP ကို မိတ္ဆက္ေပးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ဟာ LP ဘက္က ကာကြယ္ေျပာဆိုေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကဗ်ာအျမင္ က်ဥ္းေျမာင္း လြန္းၾကတဲ့ ကိစၥကို ေျပာတာပါ။ ၿငိဏ္းေ၀ရဲ႕ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ၊ conceptual ကဗ်ာ၊ ၿပီးေတာ့ သစၥာနီရဲ႕ the end of poetry ၊ ၿပီးေတာ့ နီယိုေမာ္ဒန္ ဆိုတာေတြ။ အဲဒါေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ အတြက္ စိတ္၀င္စားစရာေတြပါပဲ။ ကဗ်ာသိမႈနယ္ပယ္ခ်ဲ႕ထြင္တဲ့ ကိစၥေတြပါပဲ။ “ငါ”မွ “ငါ” ဆိုတဲ့ ငါတေကာ ေကာ ကိစၥမဟုတ္တဲ့ Poetry as literary art ကိစၥမွန္သမွ် ကြၽန္ေတာ္ စိတ္၀င္ စားပါတယ္။ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ကဗ်ာကို Poetry လို႔ မျမင္ပဲ “ငါတို႔ေရးတာမ်ဳိး”လို႔သာ ေျပာလာ ရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ဘက္က တန္ရာတန္ရာ ျပန္ေျပာစရာစကား မရွိပါဘူး။ အ ေသ ၀နာစပဲ။ ဘိုလိုေျပာရရင္ “နီဂလက္”လုပ္လိုက္တာေပါ့။ ခရစ္ေတာ္ကို ကားစင္တင္ၿပီး လွံနဲ႔ထိုးလို႔ ကာယိ က ေ၀ဒနာ အႀကီးအက်ယ္ ခံစားေနရခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၿပီး ေတာင္းဆိုခဲ့ပါတယ္။ “အဖဘုရား သခင္၊ သူတို႔ကို ခြင့္လႊတ္ေတာ္ မူပါ၊ သူတို႔လုပ္ေနၾကတာ သူတို႔မသိဘူး”။

အခု “ေခတ္ၿပိဳင္ျမန္မာကဗ်ာ”လို႔ ေအာ္ေနၾကၿပီ။ “ေခတ္ၿပိဳင္”ခ်င္းၿပိဳင္ရင္ ႏိုင္ငံတကာ ေခတ္ၿပိဳင္ နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းေစရမယ္။ အဲဒီအတြက္ “ႏိုင္ငံတကာေခတ္ၿပိဳင္” International Contempor ary ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ေလာက္ေတာ့ တီးမိေခါက္မိ သင့္တာေပါ့။ ေစတနာနဲ႔ ဘာသာျပန္ေပး သူ ေတြကို မယံုၾကည္ရင္လည္း ႀကိဳက္ရာ cyber cafe သြား၊ downloadလုပ္၊ ဒုတ္ရွင္နရီနဲ႔ ဒဲ့ ဘာသာ ျပန္ေပါ့၊ တိုက္စစ္ေပါ့။ ႐ိုက္စစ္စရာ မလိုပါဘူး။

အကယ္၍ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ျမန္မာကဗ်ာ ဆရာတစ္ေယာက္ေယာက္ (ကဗ်ာဆရာမလည္း အက်ဳံး ၀င္ၿပီး သားပါ) ကို ဗ်ဴးခြင့္ရရင္ ေအာက္ပါ ေမးခြန္းေလးေတြ ေမးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ကို ကြၽန္ေတာ္လည္း ရံဖန္ရံခါ ျပန္ျပန္ေမးေနရတဲ့ ေမးခြန္းေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

၁။ ယေန႔ျမန္မာကဗ်ာ႐ႈခင္းမွာ မိမိကိုယ္မိမိ ဘယ္ေနရာမွာ ေနရာခ်ထားပါသလဲ။ မိမိေနရာဟာ ဘယ္မွာလဲလို႔ သတ္မွတ္ ထားပါသလဲ။

၂။ ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ေတြ၊ အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ ခံစားမႈေတြ အေၾကာင္း လား။

၃။ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ ကဗ်ာနဲ႔ ကဗ်ာေရးျခင္းအလုပ္ဟာ ေန႔စဥ္ဘ၀နဲ႔ ဘယ္လိုဆက္စပ္ပါသလဲ။

၄။ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ ဘယ္သူ႔အတြက္ ကဗ်ာေရးတာပါလဲ။

၅။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ စကားေျပနဲ႔ ေျပာလို႔ ရလ်က္နဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ကဗ်ာေရးတာလဲ။

၆။ experiment ကို ကဗ်ာမွာ ဘယ္လိုနားလည္ထားလဲ။ ကိုယ္တိုင္ေရာ လုပ္ဖူးသလား။ လုပ္ဖူး ရင္ ဘာကို ဘယ္လို စမ္းသပ္သလဲ။

၇။ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သိမႈဗဟုသုတ knowledge နဲ႕ အတတ္ skill တို႔ကို သင္ယူတတ္ ေျမာက္ဖို႔ လိုတယ္ ထင္သလား။ အႏၲရာယ္ ရွိတယ္ထင္သလား။

၈။ ကဗ်ာေရးသူဟာ ကဗ်ာေပၚမွာရယ္၊ ကဗ်ာေရးျခင္းေပၚမွာရယ္ တာ၀န္ရွိသလား။ ရွိရင္ ဘာ တာ၀န္လဲ။ ဘယ္သူေပးတဲ့ တာ၀န္လဲ။

၉။ ကဗ်ာေရးရင္ ဘယ္လိုဘာသာစကားနယ္ပယ္အသံုးအႏံႈးေတြပဲ သံုးၿပီး ဘယ္နယ္ပယ္အသံုး အႏံႈးေတြကိုေတာ့ ေရွာင္မယ္ဆိုတာ မ်ဳိးရွိသလား။

၁၀။ ကဗ်ာေရးရင္ ဘာသာစကားနယ္ပယ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ အသံုးအႏံႈးအမ်ဳိးမ်ဳိးကို တစ္ဆက္တည္း တြဲသံုးသလား။

၁၁။ ကိုယ္ေရးတဲ့ကဗ်ာဟာ ျပင္ပေလာကကို ထင္ဟပ္သလား။ ထင္ဟပ္ရင္ ဘာေတြကို ဘယ္ လို ထင္ဟပ္သလဲ။ တမင္ထင္ဟပ္ ေအာင္ေရးတာလား။

၁၂။ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္သီအိုရီအခ်ဳိ႕ေျပာသလို ကဗ်ာထဲက စာသားေတြဟာ ျပင္ပကိုမညႊန္းပဲ အျခား စာသားေတြ၊ စကားလံုးေတြ၊ အညႊန္းေတြကိုပဲ ျပန္ျပန္ညႊန္းတဲ့အတြက္ ကဗ်ာဟာျပင္ပ ေလာက ကို မထင္ဟပ္ဘူးဆိုတာ လက္ခံပါသလား။

၁၃။ ကဗ်ာအျမင္၊ အမ်ဳိးအစား၊ ဗ်ဴဟာ၊ တကၠနိ စတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြဟာ ကိုယ့္ကဗ်ာ/ ကိုယ့္ကဗ်ာေရးျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္မႈရွိတယ္ ထင္ပါသလား။ ပတ္သက္ရင္ ဘာေတြဘယ္လို ပတ္ သက္သလဲ။

၁၄။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးရင္ ရင္ထဲရွိတာ ေရးခ်လိုက္တာလား၊ ေရြးခ်ယ္စီမံၿပီး အစီအစဥ္တက် ျပဳလုပ္ ေရးသားတာလား။

၁၅။ ယေန႔ျမန္မာကဗ်ာ႐ႈခင္းကို ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ စိတ္၀င္စားပါသလဲ။

၁၆။ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးကဗ်ာဆရာ(မ)ေတြ ဘာေၾကာင့္ နည္းတယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ။

၁၇။ ယေန႔ျမန္မာနဲ႔ အနာဂတ္ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ကဗ်ာရဲ႕အခန္းက႑က ဘာလို႔ ထင္ပါ သလဲ။

၁၈။ ကဗ်ာဆရာဟာ ကဗ်ာကလြဲလို႔ ကဗ်ာေ၀ဖန္ေရး၊ ေဆာင္းပါး၊ ဖတ္ညႊန္း စတဲ့ စကား ေျပ ေတြ မေရးရဘူးဆိုတာ လက္ခံပါသလား။

၁၉။ စကားေျပကဗ်ာကို ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။ စကားေျပကဗ်ာ ေရးဖူးလား။

၂၀။ ကိုယ့္ကဗ်ာကို ဘယ္လိုအမ်ဳိးအစားလို႔ အနီးစပ္ဆံုးသတ္မွတ္တာ ရွိသလား။ ဘာမွ မသတ္ မွတ္ပဲ ဘာအမ်ဳိးအစားလို႔မွ မေခၚပဲ “ကဗ်ာ”ဆိုၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသလား။

၂၁။ ကိုယ့္ကဗ်ာကို ဘာေခါင္းစဥ္၊ ဘာေလဘယ္ေအာက္မွာမွ မတပ္ထားရင္ ကိုယ့္ကဗ်ာကို ဘာကဗ်ာအမ်ဳိးအစားလို႔ ဘယ္လိုေျပာမလဲ။

၂၂။ ကိုယ္ဖတ္ဖူးတဲ့ သူမ်ားကဗ်ာေတြထဲက နည္းအခ်ဳိ႕ယူသံုးရင္ အဲဒီနည္းေတြရဲ႕ ေနာက္ ကြယ္က ကဗ်ာေဗဒကို သိစရာလိုတယ္လို႔ ထင္သလား။ ဥပမာ၊ ဆူရီရယ္နိမိတ္ပံု၊ ေကာ္လာ့ဂ်္ စီနည္း၊ ကတ္တေလာက္စီနည္း၊ ပါရာတက္တစ္စီနည္း။

၂၃။ ႏိုင္ငံတကာကဗ်ာေတြကို မူရင္းဘာသာစကား(ဥပမာ၊ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမန္၊ တ႐ုတ္) နဲ႔  ဖတ္သလား။

၂၄။ ႏိုင္ငံတကာ ဘာသာျပန္ကဗ်ာရဲ႕ အခန္းက႑ကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္တေလ ဘာသာျပန္ေဖၚျပတာနဲ႔ ကဗ်ာေဗဒတစ္ခုလံုး မိတ္ဆက္ေပးျခင္းဟာ လက္ရွိ ျမန္မာကဗ်ာေပၚ ဘယ္လို အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ရွိတယ္ ထင္သလဲ။

၂၅။ ႏိုင္ငံတကာဘာသာျပန္ကဗ်ာကို ကိုယ္ေရးတဲ့ကဗ်ာေတြနဲ႔ ယွဥ္ဖတ္သလား။

၂၆။ ကဗ်ာဆရာက သူေရးတဲ့စာသားကို ကဗ်ာလို႔သတ္မွတ္ရင္ ကဗ်ာျဖစ္တယ္ဆိုတာ လက္ခံသလား။

၂၇။ ကဗ်ာဟာ လူအမ်ားစု ဖတ္တာလည္း မဟုတ္၊ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔  ကဗ်ာေရးေနတာလဲ။

၂၈။ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ နယ္ကဗ်ာဆရာေတြၾကားမွာ ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကြဲျပား ျခားနားခ်က္ေတြ ရွိတယ္ ထင္သလား။

၂၉။ ကဗ်ာ ဆရာဟာ ကိုယ့္ပရိတ္သတ္အတြက္၊ ကိုယ့္ပရိတ္သတ္အႀကိဳက္ေရးသင့္သလား။

၃၀။ ကဗ်ာဆုေပးျခင္း၊ ကဗ်ာဆု ခ်ီးျမႇင့္ေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႕နဲ႔ ကဗ်ာဆု ဆြတ္ခူးရရွိသူေတြကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ။

၃၁။ ကဗ်ာဟာ အေပ်ာ္ဖတ္စာေပလား၊ ေဖ်ာ္ေျဖေရးထဲ အက်ဳံး၀င္သလား။

၃၂။ ကိုယ္ေရးတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေရးၿပီးသားအျခားကဗ်ာေတြနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ အျခားတစ္ ေယာက္ ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္သလား။ ၾကည့္ရင္ ဘာေၾကာင့္ ဘာေတြၾကည့္ၿပီး မၾကည့္ရင္ ဘာေၾကာင့္မၾကည့္တာလဲ။

၃၃။ ႏိုင္ငံေရးစံ၊ ႏိုင္ငံေရးတန္ဖိုးနဲ႔ ကင္းတဲ့ကဗ်ာဆိုတာ ဘယ္လိုလို႔ နားလည္ထားပါသလဲ။

၃၄။ “ေခတ္ၿပိဳင္”ကဗ်ာဆိုတဲ့ အသံုးအႏံႈးကို လက္ခံရင္ အဲဒီအသံုးအႏံႈးဟာ ကဗ်ာအမ်ဳိးအစား သတ္မွတ္ခ်က္လား။ ဟုတ္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုစံႏံႈးေတြ၊ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ၊ အဂၤါရပ္ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီရင္ “ေခတ္ၿပိဳင္”ကဗ်ာအမ်ဳိးအစား စာရင္း၀င္သလဲ။မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ဘယ္ကဗ်ာ အမ်ဳိး အစားမဆို ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာစာရင္း၀င္သလား။

၃၅။ ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိကဗ်ာ အတိုျဖစ္ျဖစ္၊ အရွည္ျဖစ္ျဖစ္၊ လံုးခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ ေရးဖူးလား၊ ေရးခ်င္လား၊ ေရးေနလား။

၃၆။ တိုင္းရင္းသား ကဗ်ာေတြအေပၚ ဘယ္လိုျမင္သလဲ။ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဘာသာ စကား အသီးသီးနဲ႔ ေရးသားထားတဲ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ ဖတ္ဖူးလား။ ” ျမန္မာေခတ္ေပၚကဗ်ာ”ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ သူတို႔ကဗ်ာေတြကိုေရာ ကိုယ္စားျပဳသလား။

၃၇။ ကဗ်ာဟာ အမွန္တရားကို ေဖၚျပတယ္လို႔ ထင္ပါသလား။ ထင္ရင္ ဘယ္အမွန္တရားကို ဘယ္လိုေဖၚျပပါသလဲ။

၃၈။ ဘယ္လိုပဲေတြ႔ၾကံဳခံစားသည္ျဖစ္ေစ၊ အဲဒါကို ဘာသာစကားနဲ႔ တဆင့္ခံၿပီး ျပန္လည္ေရး သားရတဲ့အတြက္ အဲဒီအေရးအသားဟာ မူလေတြ႔ၾကံဳခံစားခ်က္အတိုင္း စစ္မွန္ပါဦးမလား။

၃၉။ ကိုယ္ကဗ်ာေရးရင္ အေၾကာင္းအရာကို ဦးစားေပးၿပီးေရးသလား။ ေရးေနစဥ္မွာ ဘာသာ စကားသံုးစြဲပံုေပၚ သတိျပဳ/ဂ႐ုစိုက္ သလား။ ဘာသာစကားက မထင္မွတ္ပဲ ဆြဲေခၚသြားတာမ်ဳိး ၾကံဳဖူး သလား။ အဲသလိုဆို ဘာလုပ္သလဲ။

၄၀။ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာဆီကိုပဲ ဦးတည္ေရးတဲ့ စမသိကခအ အေျချပဳနဲ႔ ခ်ေရး လိုက္တဲ့ ပထမလိုင္းကေန တစ္လိုင္းၿပီး တစ္လိုင္းဆက္စပ္ျဖစ္ေပၚလာပံုကို သတိျပဳၿပီးေရးတဲ့ process အေျချပဳမွာ ဘယ္ဟာကို ပိုအားသန္ၿပီး ပိုႀကိဳက္ႏွစ္သက္သလဲ။

၄၁။ Procedural Poetry ဆိုတဲ့ ဖြဲ႕စည္းမႈဆိုင္ရာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ ခ်မွတ္ၿပီး အဲဒီ စည္း မ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြ မေသြဖီပဲ ေရးတာမ်ဳိးရွိပါသလား။

၄၂။ ကိုယ္ေရးၿပီးတဲ့ကဗ်ာကို ျပင္ေလ့ရွိသလား။ ျပင္ရင္ဘာေတြကို ဘာေၾကာင့္ျပင္သလဲ။ ျပင္ လိုက္ရင္မပ်က္သြားဘူးလား။

၄၃။ ကိုယ့္ကဗ်ာနဲ႔ ၂၀ ရာစုျမန္မာကဗ်ာျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈ လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ ဘယ္လို ပတ္သက္ တယ္လို႔ ထင္သလဲ။ ၂၁ ရာစုျမန္မာကဗ်ာ ႐ႈခင္းမွာ ကိုယ့္ကဗ်ာကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ။

၄၄။ modernismလို ရာစုနဲ႔ခ်ီၿပီးျပဳလုပ္ဖန္တီးထားတဲ့ အႏုပညာနဲ႔ နည္းအားလံုးကို အကုန္စြန္႔ ပယ္ၿပီး ပစၥည္းအသစ္၊ နည္းအသစ္ေတြ ျပဳလုပ္ဖန္တီးဖို႔ စိတ္ကူးရွိသလား။

၄၅။ ၁၉၇၀ ကေနစတြက္ရင္ အခု ၂၀၁၀ အထိ ႏွစ္ ၄၀ အတြင္း မဂၢဇင္းအသီးသီးမွာ ေဖၚျပပါရွိ တဲ့ကဗ်ာေတြရဲ႕ အေျပင္းအလဲေတြကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္ဖတ္႐ႈခဲ့ရပါၿပီ။ အဲဒီ ႏွစ္ ၄၀ အ တြင္း မဂၢဇင္းကဗ်ာေတြဟာ တကၠသိုလ္အသီးသီးမွာ ရွိၾကတဲ့ ျမန္မာစာဌာနရဲ႕ သင္႐ိုးညႊန္း တမ္းေတြထဲ ပါသင့္ၿပီလို႔ ထင္သလား။

၄၆။ အခု”ေခတ္ေပၚ”ကဗ်ာလို႔ ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္ၾကတဲ့ ကဗ်ာသက္တမ္းဟာ ႏွစ္ ၄၀ ထဲေရာက္ ခဲ့ေပမယ့္ တရား၀င္ အသိအမွတ္ျပဳ မခံရေသးတဲ့အတြက္ အခုထိ “အပယ္ခံ” ကဗ်ာ ၿဖစ္ေန ေသးတယ္လို႔ ထင္သလား။

၄၇။ အခ်ဳိ႕လူၾကီးေတြက ေခတ္ေပၚကဗ်ာဟာအခ်ိန္တန္ရင္ ပ်က္သြားၿပီး အစဥ္အလာ ကဗ်ာ ေတြျပန္လည္ ဦးေမာ့လာမယ္လို႔ ထင္ၾကပါတယ္။ အဲဒါကို ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။

၄၈။ “ေခတ္ေပၚ”ကဗ်ာကို “ေခတ္ၿပိဳင္”ကဗ်ာနဲ႔ အစားထိုးတာဟာ “ေခတ္ေပၚ”ကဗ်ာ “ၿပီး” သြားၿပီလို႔ သြယ္၀ိုက္ဆိုလိုတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ “ေခတ္ေပၚ”ကဗ်ာဟာ “ေခတ္ၿပိဳင္” ကဗ်ာျဖစ္ တယ္ဆိုရင္ “ေခတ္ၿပိဳင္” ကဗ်ာလို႔ ေခၚစရာ လိုလို႔လား။ “ေခတ္ၿပိဳင္”ကဗ်ာဟာ “ေခတ္ေပၚ”က ဗ်ာနဲ႔  မတူလို႔ သီးျခားအေခၚအေ၀ၚ၊ သီးျခားေခါင္းစဥ္၊ သီးျခားေလဘယ္၊ သီးျခားနာမ၀ိေသ သန တပ္ရတာဆိုရင္ လည္း ဘာေတြကြဲျပားျခားနားလို႔လဲ။

၄၉။ “ကဗ်ာၿပီးဆံုးသြားၿပီ”ဆိုတဲ့ အတြက္ ကဗ်ာဆက္ေရးစရာ လိုေသးလား။ အဲဒီ “ၿပီးဆံုးသြား ၿပီ” ကို ဘယ္လို လက္ခံနားလည္သလဲ။

၅၀။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာရဲ႕ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ပံုသဏၭာန္(ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္မႈ) အားၿပိဳင္ပြဲမွာ ဘယ္ဘက္က အေလးသာတယ္လို႔ ထင္သလဲ။

၅၁။ ၂၀ ရာစုျမန္မာကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္မွာ ကဗ်ာဆရာ/ဆရာမ လူပုဂၢိဳလ္ ၁၀ ေယာက္ပဲ ပါရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူေတြ ပါသင့္တယ္ ထင္သလဲ။ ၅ ေယာက္ပဲ ပါသင့္တယ္ဆိုရင္ ေကာ ဘယ္သူေတြျဖစ္မလဲ။

၅၂။ ၂၁ ရာစု ပထမဆယ္စုႏွစ္အတြင္း ျမန္မာကဗ်ာ႐ႈခင္းမွာ ထူးျခားထင္ရွားတာေတြ ရွိပါ သလား။ ဘာမွမထူးျခားတဲ့ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ ဆယ္စုႏွစ္လား။ ၂၁ ရာစု မဟုတ္ပဲ ၂၀ ရာစုရဲ႕ ေနာက္ ဆက္တြဲလား။

၅၃။ ကဗ်ာလစဥ္ မဂၢဇင္းသီးသန္႔ ရွိသင့္တယ္လို႔ ထင္သလား။ ရွိသင့္တယ္ ထင္ရင္ အခုထိ ဘာ့ ေၾကာင့္ မရွိေသးတာလို႔ ထင္သလဲ။

၅၄။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ ပါ/မပါ ဘယ္လို တိတိ က်က် ေျပာႏိုင္သလဲ။

၅၅။ ခံစားခ်က္အေျချပဳကဗ်ာမ်ဳိးေရးတယ္ဆိုရင္ အဲဒီကဗ်ာထဲ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ ထည့္သြင္းေရး သား ေဖၚျပတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဖတ္သူမွာ အဲသလို ခံစားခ်က္မ်ဳိး ျဖစ္လာေအာင္ ဖြဲ႕စည္းျပဳ လုပ္တာလား။

၅၆။ ကဗ်ာေရးတဲ့အခါ သဒၵါနဲ႔ ၀ါက်ဖြဲ႕ထံုးကိစၥေတြကို အေလးထားသလား။

၅၇။ ကဗ်ာေရးဖို႔ အခ်ိန္သပ္သပ္ေပးတာမ်ဳိး၊ ထားတာမ်ဳိး ရွိသလား။

၅၈။ ကဗ်ာဟာ ကိုယ့္ဘ၀ထက္ပိုႀကီးမားတယ္လို႔ ထင္သလား။

၅၉။ ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ “အစစ္အမွန္”တို႔”ဆီမီး”တို႔”အတုအေယာင္”တို႔ ေျပာဆိုေနၾကတာကို
ဘယ္လိုျမင္သလဲ။

၆၀။ ကဗ်ာေရးရင္ တစ္ပုဒ္ပုဒ္ကို model နမူနာပံုစံအျဖစ္ ထားရွိၿပီး ေရးသလား။ လံုး၀မထားပဲ ေရးသလား။

၆၁။ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ “ကိုယ္ပိုင္” ဆိုတဲ့ အသံုးအႏံႈးကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ။

၆၂။ ကိုယ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာဟာ စကတည္းက ဘာေရးခ်င္တယ္ဆိုတာ သိလို႔ ခ်ေရးလိုက္တာလား၊ ေရးရင္းေရးရင္းနဲ႔ ဘာျဖစ္ လာမယ္ဆိုတာ စူးစမ္းၿပီး ေရးသြားတာလား။

၆၃။ ကိုယ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာမွာ အႏုပညာနဲ႔ အတတ္ပညာဟာ အခ်ဳိးအစားဘယ္လို ႐ိွတယ္ထင္သ လဲ။ ၉၀း၁၀ လား၊ ၅၀း၅၀ လား၊ စသျဖင့္။

၆၄။ အင္တာနက္မွာ တင္ထားတဲ့ ျမန္မာကဗ်ာေတြ ဖတ္သလား။

၆၅။ ယေန႔ျမန္မာကဗ်ာဟာ ႏိုင္ငံတကာကဗ်ာနဲ႔ တန္းတူအဆင့္ ရွိတယ္လို႔ ထင္သလား။ ႏိုင္ငံ တကာ ကဗ်ာထက္ သာတယ္လို႔ ထင္သလား။ ဘာေၾကာင့္ ေျပာႏိုင္လဲ။

၆၆။ ယေန႔ျမန္မာကဗ်ာ႐ႈခင္းကို ဘယ္လိုျမင္ၿပီး ဘယ္လိုလားရာေတြ၊ လမ္းေၾကာင္းေတြ ေပၚ လာမယ္လို႔ ထင္သလဲ။

ေဇယ်ာလင္း
၂၈၊ ၅၊ ၂၀၁၀

- ၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္၊ ဇူလိုင္လထုတ္၊ ပန္းအလကၤာမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ျပီး။

အေနာ္ရထာလမ္းေပၚမွာ သိမ္းငွက္ေတြ ပ်ံ၀ဲေနတယ္

4
Filed under အက္ေဆး, အေရးအသား

L'Arbres à palabres (2007)by Fréderic Keiff

ေနာ္ရထာလမ္းေပၚမွာ သိမ္းငွက္ေတြ ပ်ံ၀ဲေနတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္လိုေနသလား။ ဘ၀မ်ားစြာ၊ လူမ်ားစြာ၊ ငွက္မ်ားစြာ။ သံပတ္ေပးထားေသာ သံပတ္တရားမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဗိုလ္ထြန္းၾကည္စာအုပ္ ေရာင္းအားအေကာင္းဆံုး ကုန္စည္ျဖစ္ခဲ့ရာက ဒါတို႔တိုင္း တို႔ျပည္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ဆိုလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ စိတ္မဆိုးေတာ့ပါဘူးေလ။ ေနာက္မ်ားဆိုအခုလို ဘယ္ေတာ့ မွ မေျပာေတာ့ဘူး။ အစကေန ျပန္စေနရတာလည္းဘ၀ပဲလို႔ဆိုတယ္ မဟုတ္လား။ ဟုတ္ျပီ အဲ့ဒီ ကံဆိုးတဲ့အေၾကာင္းပဲ အက္ေၾကာင္းထပ္ေနရတယ္။ ေတာ္စတိြဳင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ဘူတာမွာ ဘာ ပါေနလို႔လဲ။ ေနာက္ဆံုးရထားၾကီး။ သီခ်င္းထဲကလိုပဲ မဟုတ္လား။ ဆက္ဆို လိုက္ေပါ့ဗ်ာ။
သူတို႔ ဘာလုပ္ေနလဲဆိုေတာ့သူတို႔ အလုပ္သူတို႔လုပ္ေနၾကတယ္။ ငါတို႔ ဘာလုပ္ေနၾကပါသလဲ။ ယဥ္ေက်းမႈလမ္းထဲက ျမက္ရိုင္းေတြကို ရွင္းထုတ္ပစ္ဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္ ဟုတ္သလား။ ဓားမရွိ ေသာဘ၀မွာ ၀ါးေတြလည္း တုန္းကုန္ပါျပီ။ ကံထမ္းလာတာ မျမင္ရေပမယ့္ လွံထမ္းလာတာ ျမင္ရတယ္ဗ်ာ။ လွံထမ္းလာတာ ျမင္ရတဲ့အတြက္ လွံထမ္းလာတယ္လို႕ ျမင္ပါတယ္။ ဒါေတြကို၊ ဒါေတြကို႔ ဒါေတြကို။ ဘာတဲ့ေလ။ ကိုယ္ေလထားအတြက္ဆို ေသရဲတယ္။ အမ်ားအတြက္ ဆိုရင္ ေတာ့ အမ်ားအတြက္ေပါ့ေနာ္။ အဟင္းဟင္း သိတယ္မဟုတ္လား။ ျမက္မ်ား တုန္းၾကပါေစ။ စိတ္မ်ား ထြားၾကပါေစ။ အလွည့္မေရာက္ေသးတာကို ေျပာမလို႔လား။ အလွည့္ဆိုတာက ဘာကိုဘယ္လို သတ္မွတ္တာ လဲ။ သူ႕အလွည့္ ကိုယ့္အလွည့္ ဆိုတာ ရွိသင့္တယ္လို႔ ထင္ေနခဲ့တာလား။ အလွည့္ကို ကလည့္ လို႔သံုးတာ ဘယ္အရပ္မွာလဲ။ ဒီတစ္ခါ ဘယ္သူ႔ကလည့္လဲ။ သူ႕ကလည့္ပဲေပါ့။ ဟိုက္မွာ ေျပာေနတယ္။ သူ႕ကလည့္ပဲဆိုတာကိုပါ ။ ဘယ္မွာလဲဆိုေတာ့ ဟိုက္မွာ ဟိုက္မွာ။ ဟိုက္ အျဖစ္ မ်ိဳးက အရင္တုန္းက ဘယ္သို႔ ဘယ္ညာေပါ့ေလ။ ညာ ဆိုတာၾကီး ထည့္ထည့္မေျပာပါနဲ႕ဗ်ာ။ ဘယ္သို႔ ဘယ္မွာလို႔ လုပ္စမ္းပါ။ ဘယ္မွာလဲ။ ဟင္။ ဘယ္မွာလဲ။ ဘယ္မွာလဲလို႔။ ငါတို႕ ကလည့္ ေလ။ ငါတို႔ အလွည့္။ ဒါနဲ႕ပဲ ငါတို႔လည္း လည္ထြက္ေနပါတယ္။ က်ိဳးေၾကေနတာပဲ ေျပာေနၾက ေတာ့တယ္။ ဖြတ္မွပဲ။ ဖြတ္မွ ဖြတ္က်ားေတြ။ ဖြတ္က်ား စစ္စစ္ေတြ။ ဖြတ္က်ား စင္စစ္ေတြ။ ေလာကတခြင္ ဖြတ္ဖြတ္စင္ေနမွေတာ့ လမ္းေတြကလည္း ေပ်ာက္ေနျပီေပါ့ဗ်ာ။ ခင္းထားတဲ့ ၾကမ္းေတြ ခံုးေမာက္ေနတယ္။ မနက္လင္းခ်ိန္မွာ ကိုယ္အျမင္ခ်င္ဆံုးအရာဟာ။ အင္း။ အင္း။ ဘတ္စ္ကား ေခ်ာင္ေနဖို႔ပါပဲ။ ေခ်ာင္ေနတာ ေခါင္းမျဖစ္ဖို႔ေတာ့ လိုအပ္တယ္ေနာ္။ မဟုတ္ရင္ ေခါင္းေခ်ာင္သူမ်ား ကလပ္မွ ေခ်ာင့္အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုခ်က္ ေၾကညာစာတမ္း ေတြ ထြက္လာေနဦးမယ္။ အျပင္ေရာ အတြင္းမွာပါ အုတ္ေရာ ေက်ာက္ေရာစြာနဲ႕ အုတ္သဲ ေက်ာက္ဒိုင္ေတြ လုပ္ေနၾကတာေလ။ ဖို႕ေျမတစ္စီးတိုက္လည္း မလံုေလာက္။ ႏွစ္စီးတိုက္ လည္း မလံုေလာက္။ အစီးလိုက္၊ အစီးလိုက္ထည့္သြားတယ္ဗ်ာ။ အိတ္ထဲေရာက္ရွိခဲ့တာ ေတြ ကေတာ့ အျပံဳးေတာင္မပ်က္ပါဘူး။ ေျပာသြားေသးတယ္။ လံုးတီးသမားကို မမုန္းပါဘူးဆိုလား။ ၾကားလိုက္တယ္ေနာ္။ က်ားလိုက္တာကို ေျပာတာ။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ။ က်ားမဆြဲလည္း ႏြားေတြက ကြဲေနတာ ပါပဲေလ။ ဘံုရန္သူကို ရွာလိုက္ၾကပါဦး။  အိုဘယ့္ ႏြားမ်ား။ ဟဲ့ ႏြားေတြရဲ႕။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ လမ္းေပၚက အမဲအူျပဳတ္၊ အမဲအူသုတ္ဆိုင္ေတြ သိပ္ေရာင္းေကာင္းတာပဲ ဆိုတာ ျမင္တာနဲ႕ သိ ေနရတာပဲ။ ဦးေဏွာက္ေတြ ခန္းေျခာက္ေနတယ္ဗ်ာ။ ေရဖ်န္းလိုက္ေတာ့ ေရမြန္းသြားတယ္။ ေသသြားတဲ့ ဦးေဏွာက္ေတြကို အိတ္စ္စပို႔လုပ္ရင္ ေစ်းေကာင္းရပါ့မလား။ ရွင္ေနေသာလူမ်ားႏွင့္ ေသဆံုး သြားတဲ့ ဦးေဏွာက္မ်ားလို႔ ေျပာခ်င္ေျပာေပါ့။ ေျပာခ်င္ရာေျပာေလ။ မ်က္ႏွာစာအုပ္ ကြန္ယက္ ဆီမွာ အလုအယက္ အေရာင္းျမွင့္ေနရတာလည္း နိစၥဓူ၀ အေရးကိစၥပဲကို။ အေရာင္ေတြ လြင့္ေန တာကို ေဘးဖယ္ထားေပါ့ဗ်ာ။ အလွတရားဆိုတာၾကီးကို ျမင္ရမွာပါ။ အလွရယ္၊ တရားရယ္။ ယိုစီးထြက္သြားေသာမ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီးလည္း ခန္းေျခာက္သြားတယ္ ဆို လား။ ဟိုေလ… မိုးေရခ်ိန္လက္မ မျပည့္မီဘူးဆိုတာေတြက မ်က္ရည္ေတြ ေျခာက္ခမ္းတာ ေၾကာင့္ ျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္။ ေပ်ာက္ေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါးဆိုတာ အခုခ်ိန္မွာသံုးလို႕ သိပ္ ေကာင္းတာပဲ။ အရင္းခံအေၾကာင္းက အေနာ္ရထာလမ္းမေပၚမွာ သိမ္းငွက္ေတြ ပ်ံ၀ဲေနတာပါ။ တစ္ေကာင္ကို ၁၅၀၀ ထဲပါ။ ေဟာဒီလို သံပတ္ေပးထားရင္ ေဟာဒီ ေဟာဒီလို တကယ္ပ်ံပါတယ္။ ေဟာဒီလို သံပတ္ ေပးထားလိုက္ရံုပါပဲ။ ေဟာဒီလို သံပတ္ေပးထားလိုက္ပါ။ ၾကည့္ေနာ္ ေဟာဒီလို ေဟာဒီ လို တကယ္ပ်ံပါတယ္။ ေဟာဒီလို ေဟာဒီလိုကို ပ်ံ၀ဲေနတာပါ။ ေဟာဒီလို သံပတ္ေပးထားလိုက္ ရံုပါပဲ။ ေဟာဒီလို ေဟာဒီလို။ ဒါေပမယ့္ေပါ့ဗ်ာ။ ေဟာဒီလိုအေပၚကေန ေဟာဒီလိုၾကိဳးကေလးနဲ႕ ေဟာဒီလို ဆြဲထားေပးဖို႔ေတာ့လိုတာေပါ့။ ျမင္တယ္မဟုတ္လား။ ၾကိက္ျပီ၊ သေဘာက်ျပီဆိုမွ ၀ယ္သြားေပါ့ဗ်ာ။
ေတာေက်ာင္းဆရာ
၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ။

    ညခင္းနက္

    2
    Filed under ကဗ်ာ
    u

    - Grand Bleu(2008) by Isabelle F

    ညခင္းက
    နက္ဆင္းသြားတဲ့ လမ္းမွာ
    တစ္ခုခုက်ေပ်ာက္သြားလို႕
    မိုး
    ေရ အေရာင္ေတြထဲ
    ဆိုက္ေရာက္ျခင္းဆိုတာ
    ၾကာေတာ့သည္လည္း
    ေမွ်ာ္ေကာင္
    အလ်ဥ္းျဖစ္သြားရတဲ့
    ပံုေဆာင္ထု
    ေတာထဲ ေတာင္ေရာက္
    ေရွ႕သို႔ တိုး၍
    ေရႊး ေရႊး ေဟ့ ေရႊး ေရႊး
    ပိတ္ဆို႔ေနတယ္ဗ်ာ ဘယ္မလဲ
    ျပန္ရွာရင္း အသံလာရာဆီ
    မ်က္ႏွာမူရာ မ်က္ႏွာလွည့္ထား
    ေနာက္ေက်ာဘက္
    တဖ်တ္ဖ်တ္ ကိုယ္နဲ႕ကိုယ့္စိတ္
    အေ၀းေရာက္ေနတုန္း ျပန္မထြက္
    ႏိုင္တာ ရွိသလို
    အခု ျပန္ေတာ့ေရာက္
    မလာႏိုင္ေသးဘူး။

    ေတာေက်ာင္းဆရာ
    ၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္၊ ဇြန္လ။

    ငါတို႔အိမ္

    0
    Filed under ကဗ်ာ
    cap

    - Dom dla nieuleczalnie chorych Katarzynie Kobro(1987) by Ryszard Woźniak

    ေရာက္ရာအရပ္က လြမ္းဖို႔ေတြးတိုင္း နာစရာေတြပဲေပၚလာတယ္
    အလ်ား ေျခလွမ္း ၁၄ လွမ္း အနံ ၁၆ လွမ္းသာရွိတဲ့ ငါတို႔အိမ္ရဲ့
    နံရံေတြတျဖည္းျဖည္း က်ဥ္းေျမာင္းလာသလို ခံစားမိရာက ငါ ငါတို႔အိမ္ကထြက္ခဲ့
    ငါ့ကို ေျမႀကီးနဲ႔ သဟဇာတမျဖစ္ေသာ အေလ့က်ေပါက္ပင္အျဖစ္ အမ်ားကထင္ျမင္သလို
    အေမက ငါ့့ကို ပူေလာင္ျခင္းတဲ့
    အေဖက ငါ့ကို ဆူညံျခင္းတဲ့
    ငါ့ညီမက ငါ့ကို ရႈပ္ေထြးျခင္းတဲ့
    ငါကလည္း ငါ့နာမည္က အမွန္ျခစ္
    ငါ့ေနထိုင္မႈက ငါ့တပ္ဆင္မႈ အႏုပညာ
    ငါ့လက္ေမာင္းတစ္ေလွ်ာက္ မီးထေတာက္တာ ငါ့ကဗ်ာ ဆိုၿပီး
    အတိတ္ရနံ႔ေတြရွိတဲ့ ဒိုင္ယာရီေဟာင္းေတြကိုပါ ငါတို႔အိမ္မွာ ခ်န္ခဲ့တယ္
    ရိုးရာ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာလည္း ငါတို႔အိမ္ဆီ စိတ္မလည္ခဲ့ဘူး
    စားတယ္ေသာက္တယ္ ဘုရားဖူးတယ္လိပ္ဥတူးတယ္ ပင္လယ္ကိုၾကည့္တယ္ ၾကယ္ေတြကိုေရတယ္
    ဘ၀ကို အေသအခ်ာတုပ္ေႏွာင္ထားတဲ့ႀကဳိးေတြကို ျဖတ္ေတာက္ဖို႔ ငါ့စိတ္က ၾကမ္းရွသလို ထင္ေနတုန္း
    အခ်ိန္နဲ႔ကံၾကမၼာေတြကပဲ ဘ၀ကိုေသြးေအးေအးနဲ႔ လွီးျဖတ္သြားတာမွာ
    အေဖ ေသ/ဆံုး/ကြယ္လြန္/ဘ၀တစ္ပါးထြက္ခြာ တယ္
    ငါတို႔အိမ္ ေခါင္မိုးမလံုေတာ့ အေမနဲ႔ ငါ့ညီမ ထမင္း၀ိုင္းမွာ မိုးေတြယိုလို႔
    တစ္ခ်ိန္က ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေဘာလံုးတစ္သင္းစာေလာက္ကို ဧည့္ခံႏိုင္တဲ့ ငါတို႔အိမ္ဟာ
    ကဗ်ာအသက္ဓာတ္ဆက္ေအာင္ အတင္းၫႇစ္ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာလို
    အေမနဲ႔ ငါ့ညီမ ႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ငါတို႔အိမ္တိုင္ေတြ ယိုင္လာၿပီဆိုတယ္
    ဒီအခါ ငါလည္း ငါတို႔အိမ္ရဲ႕ ေခတ္တစ္ေခတ္မွာ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး
    အေမရယ္ ငါရယ္ ငါ့ညီမရယ္ ငါတို႔အိမ္မွာ ငါတို႕ေတြခ်ည္းပဲက်န္ခဲ့သလို က်န္ရစ္ေတာ့
    ငါလည္း ဗလာစာရြက္ေပၚေငးရင္း ေသြးအေၾကာင္း ေခြၽးအေၾကာင္း မ်က္ရည္အေၾကာင္းေတြပဲ ေရးဖို႔ ေတြး
    ငါတို႔အိမ္ တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္လာတိုင္း ညည အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ေရာဂါစြဲကပ္လို႔
    ငါ့အသက္ရွဴသံကို ငါျပန္လန္႔
    ငါတို႔အိမ္မွာ ငါျပန္ အက်ဥ္းက်သလို
    အလိုမက်တဲ့စိတ္နဲ႔ ညတာေတြလည္းရွည္တယ္ သံသရာလည္းရွည္တယ္
    ငါတို႔အိမ္ရဲ႕ မနက္ျဖန္ဟာလည္း မနက္ျဖန္ထက္ၾကာတာမို႔
    မိသားစုသံေယာဇဥ္ကလြဲရင္ အိမ္ဆိုတဲ့ ေႏြးေထြးမႈ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ မရေသးေတာ့ ငါတို႔အိမ္ကို ငါတို႔အိမ္လို႔ မမွတ္
    ပြင့္လင္းစြာေျပာရရင္ ငါတို႔အိမ္လို႔ေတာင္ ရဲရဲတင္းတင္းမေခၚႏိုင္ေသးေတာ့
    ေရာက္ရာအရပ္က လြမ္းဖို႔ေတြးတိုင္း နာစရာေတြပဲေပၚလာတယ္။

    ပီမို

    (တကယ္ေတာ့ စကားပိုေျပာျခင္း)

    0
    Filed under အေရးအသား


    -Art by Charles Matton.

    တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါ။ တကယ္ေတာ့
    ဘာမွ ေျပာစရာ မရွိေတာ့လို႔ပါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ေျပာမွျဖစ္မယ္ဆိုတာ တြင္း၀သို႔မတက္လာႏိုင္သည့္ ဖားသူငယ္သာပဲ တကယ္ေတာ့ ကမၻာႀကီးမွာ ယေန႔တိုင္ ဘဲ့စ္စယ္လာ ျဖစ္ဆဲသမၼာက်မ္းစာနဲ႔ ၿပီးပါတယ္။

    • တကယ္လို႔ သမၼာက်မ္းစာနဲ႔မျပီးလည္း ဒါဗင္ခ်ီကုဒ္နဲ႔ၿပီးပါတယ္ ဒါမွမဟုတ္ ဟယ္ရီေပၚတာနဲ႔ ၿပီးပါတယ္။ ဒါနဲ႔မွ မျပီးေသးရင္

    ဒီေန႔ကမၻာႀကီးကို အသစ္ျပန္လည္ရိုက္ကူးတင္ဆက္လာတဲ့ အဲလက္စ္ရဲ႕ အံ့ဖြယ္ကမၻာနဲ႔ ၿပီးပါတယ္။ ေသခ်ာတာက ငါ့စာ ငါ့စကားနဲ႔ မၿပီးတာပါပဲ။ ရယ္ဖြယ္ပါပဲ။
    ငါတို႔ တစ္ေထာင့္တစ္ညစကားေတြ မ်ားလာၾကရာမွာ သုတ္ ၀ိနည္း အဘိဓမၼာကို ဘယ္မွာ သြားထားခဲ့မိမသိ ဆက္၍ ငါတို႔ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ၾကရာမွာ
    ငါတို႔ ဆင္ေျခဆင္လက္ရာ ထပ္ရွာၾကရာမွာ ျမင္ေနတဲ့ဆင္တစ္ေကာင္လံုး ဘယ္မွာဘယ္လို ေခ်ာင္ထိုးထားခဲ့မသိ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔စကားေတြ ဘယ္ေတာ့မွမျပတ္ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔စကားေတြ ဘယ္ေတာ့မွမျပီး ေျပာခဲ့ ၿပီးခဲ့ တီးခဲ့ ျမည္ခဲ့တာေတြ ငါတို႔ ေမ့ၿပီး ငါတို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေပါ့ဆၿပီး
    ငါတို႔ စိတ္ႀကီး၀င္ၿပီး

    • ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငါေတြးတယ္ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ကုိယ္ငါ ေဒးကား မွတ္ေနၾကတဲ့ အခါလည္းရွိ၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အိုင္းစတိုင္းနဲ႔ႏိႈင္းရသီ၀ရီလုပ္ေနၾကတဲ့အခါလည္းရွိ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂြၽိဳက္စ္၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အိလိယက္၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘီးတဲလ္စ္ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖရန္စစ္ဖို႔ထ္ေကာ္ပိုလာ၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဒးလ္ကာနက္ဂ်ီ၊ ေနာက္ဆံုး ငါတို႔ကိုယ့္ကိုယ္ကို အိုဘားမား၊ ငါတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘန္ကီမြန္း၊ ငါတို႔ကိုယ္ကိုယ္ကို တိုင္းမဂၢဇင္းကာဗာမွ မင္းေအာ့ဖ္ဒါရီးယား ငါတို႔ဦးပုည၊ ငါတို႔ မိႈင္း၊ ငါတုိ႔ ေဒါင္း၊ ငါတို႔တာရာ၊ ငါတို႔ျမိဳ႕မ၊ ငါတို႔

    ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုယ္ကိုမဆို ငါတို႔ က်ရာဇာတ္ေကာင္ပီျပင္ေအာင္
    သရုပ္ေဆာင္ ပံုစံတူေအာင္ဇာတ္သံေႏွာ ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ ဇာတ္ေနာက္လိုက္တဲ့ ဇာတ္လိုက္လိုလိုနဲ႔ တကယ္ေတာ့ ငါတို႔ ရာဇ၀င္ထဲမွ ဗုဒၶကိုမရွဳဆိတ္ႏိုင္၀ါဒျပိဳင္ခ်င္တဲ့
    သစၥက ပရဗိုဇ္လို ၀မ္းတြင္းက ပညာေတြ ေပါက္ထြက္မွာစိုးလို႔
    ၀မ္းကိုသံခါးပတ္ျပားနဲ႔ပတ္ၿပီး ငါတုိ႔ရာဇ၀င္မွာစာတင္

    • ငါတို႔ ေျပာဆို၊ ငါတို႔ျငင္းခုန္ ငါတို႔ ဆဲဆို ငါတို႔တိုက္ခိုက္ ၿပီးေတာ့ အရွက္ေျပ ငါတို႔ ရယ္ေမာ ဒါမွမဟုတ္ အရွက္တကြဲ ငါတို႔ငိုယို တကယ္ေတာ့

    ငါတို႔က ‘ငါတို႕’ ဆိုတာ ေမ့လို႔၊ ငါတို႔က ငါတို႔ မႏွစ္ကေျပာခဲ့ဆိုခဲ့တာေတြ ေမ့လို႔
    ငါတို႔က ငါတို႔ မေန႔က ေျပာခဲ့ဆုိခဲ့တာေတြ ေမ့လို႔၊ ငါတို႔က ငါတို႔ အခုေလးတင္ ေျပာခဲ့ဆုိခဲ့တာေတြ ေမ့လို႔ ငါတို႔ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာ စကားေတြထပ္ေျပာၾကျပန္တယ္။ ေရွ႕ေနာက္ညီမညီ မသိ၊ စကားေတြထပ္ေျပာၾကမယ္။ စိတ္လိုက္မာန္ပါမွန္းမသိ စကားေတြ ထပ္မ်ားၾကမယ္။ ေျပာမဆံုးေပါင္ေတာသံုးေတာင္အလား စကားေတြေျပာေရာ့မယ္။

    • ကဲ အခု ငါတစ္ခုခုေျပာမယ္
    • ဆိုရင္

    ေျမြမေၾကာက္ကင္းမေၾကာက္ စကားေတြပဲျဖစ္မယ္၊ ၾကက္မ တြန္လို႔ မိုးမလင္းမွန္း
    မသိတာပဲ ျဖစ္မယ္ ေခြးေလးခုန္လို႔ ဖုန္မထမွန္းမသိတာပဲ ျဖစ္မယ္၊ စကားမ်ားရအံုးမယ့္ စကားမ်ားပဲ ျဖစ္မယ္ ဘယ္က စေျပာရမလဲဆို ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက စ ဆိုသလို စရၿပီး ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲနဲ႔ ဆံုးလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ေဘးဖယ္ထုတ္ခံရတဲ့ လူမ်ိဳးနဲ႔ အယူအဆေတြအေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းေျပာၾကားသြားမယ္။ ဘာသာစကား သိမႈနဲ႔ ရွိမႈ အေၾကာင္း ထပ္မံ ကိုးကားေျပာဆိုသြားမယ္။ ဘ၀ရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ဟာ ‘ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္မရွိပါ’ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေနာက္ဆံုးတစ္ခြန္း ပရိသတ္ႀကီးအတြက္ေျပာၾကားသြားမယ္။ တကယ္ေတာ့ အစီစဥ္အရ အခမ္းအနားစတင္ေၾကာင္းနဲ႔ အခမ္းနားၿပီးဆံုးေၾကာင္း ေၾကျငာအပ္ပါသည္ မွ်သာ။

    ေမာင္ယုပိုင္
    ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဇြန္လ။

    ဇာတ္လမ္းပမာ နားနား ဆင္စရာ

    2
    Filed under အေရးအသား

    800px-Apertura_pagina
    - The Evil Empire (2008) by Fsolmi

    လမ္းမွာ အရွည္ေကာင္ေတြ႕တာက အစျပဳလို႕

    ခုတ္ထစ္ထားတဲ့ လူသတ္မႈ တရားခံေပၚေပါက္ျခင္း ျဖစ္ရပ္မွန္

    အေၾကာင္းခံ ျပန္ေျပာင္းေျပာရင္း နံနက္ခင္းဘတ္စ္ကားတိုးစီးရတဲ့

    ဒုကၡမွ မိုးေရတစြတ္စြတ္ထဲ သြားရလာရမေကာင္းေၾကာင္း

    ၃၄ လမ္းထဲမွာ ေနပူေနခဲက်ဖို႕ ဆုေတာင္းရင္ မေကာင္းဘူးလားဆိုတာကို

    ကဗ်ာဆရာႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ နားဆင္ရင္း ဒီလို စာအုပ္ေတြ

    မသယ္ရတာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေျခာက္ႏွစ္ထဲ ၀င္ေရာက္ခဲ့ျပီး အခုေတာ့

    ျပန္လည္ေအာင့္ေမ့တသသ အဲဒီေန႔ ညမွာပဲ ရန္ေၾကြးရန္ေဟာင္းတစ္ခုနဲ႕

    အတူ ၾကယ္အပြင့္ငါးသိန္းငါးသန္းရွိ အဆင့္ဆင့္တည္ေဆာက္ထားေသာ

    ဟိုတယ္ ဧကဒႆမ အထပ္ရွိ အလုပ္အမႈေဆာင္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ စီမံခန္႔ခြဲေရး

    စီရင္ဆံုးျဖတ္ခြင့္အာဏာရွိေသာ ကလပ္မွာ ညစာ အလကားသံုးေဆာင္ရင္း

    ဓာတ္ဓာတ္ခ်င္းဆက္ရတဲ့ ဆားခ်က္သူမ်ား ပြတ္တိုက္ေပါင္းကူးသံကို

    အင္းလ်ားကန္ဘက္ မ်က္ႏွာမူလို႕ အေမွာင္ထဲ အားစိုက္ၾကည့္ရာက

    ဒီမ်က္လံုး အရင္လို႕ ဘာေၾကာင့္ မေကာင္းေတာ့တာလဲဆိုတာ

    ေတြးတစိမ့္စိမ့္ စိမ့္တက္လာတဲ့ ေက်ာရိုးတေလ်ာက္ သိပ္ေအးေနတာပဲ

    ေျပာမလို႕ အသံအိုးက အလုပ္မလုပ္ေတာ့တာ ဒီအရပ္မွာ ညဘက္ဆို

    စည္ကားတာပဲ ေျပာရင္းဆိုရင္းက ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွာေတာ့ျဖင့္

    ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲ စားျပီးေသာက္ျပီးမွေတာ့ျဖင့္ ဘာေတြသိခ်င္တာလဲ

    ၂၄ လက္မလား ၄၈ လက္မလား ပိုက္လိုင္းဖြင့္ျပီးတဲ့ေနာက္

    လွ်ပ္စစ္မီးက ဒဏ္ရာအနာတရ ၾကီးၾကီးမားမား ရထားျပီးျဖစ္တာမို႕

    ပြဲမ၀င္ႏိုင္တဲ့ ျဖစ္အင္ကို အက်ယ္ခ်ဲ႕လို႕ စကားလုပ္ဆို

    သံခင္းတမန္ခင္းအရ ဒီတိုင္းျပည္သိပ္ေနလို႕ေကာင္းတာပဲ

    ဟီးဟီးဟဲဟဲအသံေတြၾကား ထြက္လာတာ နားထဲၾကားေနရာတာက

    ကမာၻ႕ဖလားေဘာလံုးပြဲမ်ားဆီက ယင္စိမ္းေတြရဲ႕ အုပ္ဖြဲ႕ ေအာ္သံေတြလို

    ဘယ္သူအႏိုင္ရမလဲဆိုတာ စိတ္မ၀င္စားလဲ ေျဖေျဖေပးေနရတာကိုက

    အလုပ္မရွိတာကို အလုပ္ရွိသလို ဋီကာတူးဆြ လမ္းေၾကာင္းခ်ဲ႕ထြင္ရာမွာ

    ဟိုလူက ဘာေတြဆဲေနတာလဲ ေမးေနတာမို႕ လူလိုဆဲျပီး ဒီထက္

    ေအာင္ျမင္လာတဲ့အခါ တျခားတနည္းနည္းနဲ႕ ဆဲမွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း

    အမနာပအေထြေထြ ေခါင္းထဲေရာက္ရွိလာတဲ့ေနာက္ လျပည့္၀န္းမွာ

    ငွက္ေပ်ာပလာတာ စားလိုစိတ္က ျပင္းျပေနတာ ဘယ္လိုေၾကာင့္မွန္းမသိ

    လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ဘယ္ေလာက္လဲ စစ္ေၾကာေမးျမန္းျခင္းခံရခ်ိန္ေရာက္မွ

    ေၾကာင္ကတိုးေကာ္ဖီ ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာခဲ့တာ ဘတ္စ္ကားနဲ႕ ျပန္ျပန္

    အဌားယာဥ္နဲ႕ျပန္ျပန္ သြားသြား ျပန္ျပန္ ခလုတ္မထိ ဆူးမျငိေစဖို႕

    ကိုယ့္အသြားကိုယ္ အျပန္အလွန္ဆုေတာင္းရာက လမ္းမွာ အရွည္ေကာင္နဲ႕

    ေတြ႕ဦးမလား တေစၧေျခာက္ဦးမလားဆိုတာကို ေလးလံုးတစ္ေထာင္တန္ျဖစ္ျဖစ္

    ငါးလံုးတစ္ေထာင္တန္တန္ျဖစ္ျဖစ္ သရက္သီးခ်ိဳရင္ သိပ္စားေကာင္းတာပဲ

    အခုျဖစ္ေနတဲ့ဘ၀ အီလက္ထေရာနစ္ဖိုင္နဲ႕ အီးေမးလ္ပို႕ၾကည့္ရင္

    ေလထဲမွာပဲ ေပ်ာက္သြားႏိုင္သလား ထရပ္ရွ္ထဲေရာက္သြားႏိုင္မလား အဲတာ။

    ေတာေက်ာင္းဆရာ
    ၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္၊ ဇြန္လ။

    လြင့္စင္မႈေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရွိေနတယ္

    1
    Filed under အေရးအသား

    EMOTION_SPOTTING
    - e-Spotting 9/11 Internet Virtual Reality installation(2007) by MoBen

    ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေလးေထာင့္ကန္လမ္းမႀကီးရဲ႕တစ္ဖက္ကို ကူးဖို႔ဟန္ျပင္ေနတုန္း စစ္က်န္ဘတ္စ္ တစ္စီးေပၚက စစ္ႀကီးထဲကလူေတြလိုၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေဘးနားကခံုလြတ္မွာ ျမာေခ်ာေခ်ာေလး တစ္ေယာက္လာထိုင္ရင္ ေကာင္းမွာပဲေတြးၿပီး မွတ္တိုင္တစ္ေလွ်ာက္ အမ်ဳိးသမီးေတြကို မဖြယ္မရာေငးရင္း လိုက္ပါလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာရပ္ရင္း ပလက္ေဖာင္းေတြက လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ေဆာင္လာတဲ့ဘ၀ေတြ၊ ေခတ္ေတြ၊ အမိႈက္ေတြကို ဆင္ျခင္ရင္း ပလက္ေဖာင္းေတြက လုပ္ႀကံရင္ လူဟာ ေျမာင္းထဲ ကၽြံက်ေတာ့တာပဲဆိုတဲ့ စကားရပ္ကို သတိရၿပီး ၿပဳံုးမိသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္ျခား သူေတြနဲ႔ အတူတူဆိုတဲ့အသံုးကို ေလာေလာဆယ္ ႏွစ္သက္ေနမိတယ္။ တျခားသူေတြနဲ႔ အတူတူဆိုေတာ့ တျခားသူေတြနဲ႔ အတူတူရွိေနတာလား ျဖစ္ေနတာလား မသဲကြဲျပန္ဘူး။ ႏွစ္ခု စလံုး မွန္ေကာင္းမွန္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆဲလိုက္တယ္။ကၽြန္ေတာ္ဟာ လြင့္လာတဲ့ စကၠဴစ ေတြကို ေငးေနျပန္တယ္။ ရက္ဒ္လိုက္ဒစ္စၾတစ္ေတြကို အလြန္အမင္းစိတ္၀င္စားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းေပၚမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႔တယ္။ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေၾကာ္ျငာဘုတ္ေပၚက ေမာ္ ဒယ္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ေနရာကို ၾကည့္ေနတယ္။ အက်ႌေပၚကကြမ္းတံေတြးစေတြကို ပ်က္လိုပ်က္ျငား ဖ်က္ၿပီး မ်က္ႏွာက ေခၽြးေတြအတြက္ စႏိုးတာ၀ါ၀ယ္ဖို႔ စဥ္းစားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘဏ္ စာရင္းထဲက ေငြလက္က်န္ကို တြက္ခ်က္ေနၿပီး မဆပ္ျဖစ္တဲ့ အေႂကြးေတြကို မဆပ္ေတာ့ဘဲ ေမ့ထားတတ္ဖို႔ ေလ့က်င့္ေနတယ္။ ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒါကိုထည့္ေရး ရမယ္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒါကိုထည့္ေရးရမယ္လို႔ တစ္ေယာက္တည္း ထပ္တလဲလဲ ေျပာေနတယ္။ နာမည္ေတြစည္ကားတဲ့ အရပ္မွာ မေနခ်င္ဘူးေျပာျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေသခ်ာၾကည့္ေနေတာ့ မလံုသလိုျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္က အေရျပားေတြကိုၾကည့္ၿပီး အိုလာၿပီလို႔ ညည္းတယ္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပါတီေထာင္မတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က အရက္ေတြ အရင္ ကေလာက္မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး ေျပာတယ္။ေသတဲ့လူလည္း ေသကုန္ၾကၿပီတဲ့။ကၽြန္ေတာ္ဟာ
    အရင္လို ေရာ့ခ္ျမဴးဇစ္ေတြ ႀကဳိက္ေနတုန္းပဲေျပာၿပီး ၀ိုင္းအသစ္ေတြ နားေထာင္ျဖစ္လား ေမး တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမဆို ဟန္ေဆာင္တတ္တာကို ဖံုးကြယ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ယားလို႔ ကုတ္ၿပီး လက္ကိုမသိမသာ ျပန္နမ္းတာကို လူေတြျမင္မွာ စိုးရိမ္ေနရွာတယ္။ မိုးေတြ မတရား ရြာေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္ခိုစရာလိုက္ရွာရင္း တစ္ကိုယ္လံုးရႊဲသြားေတာ့မွ မထူးပါဘူးလို႔ ေရရြတ္ေန တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ နလဗိန္းတံုးေကာင္လို႔ သတ္မွတ္ခံရၿပီး ေဟ့ေကာင္ ငထံုႀကီးလို႔ေခၚရင္ ေယာင္ၿပီး လွည့္ၾကည့္မိတတ္ပါတယ္။ တနဂၤေႏြတစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပိုေနတဲ့ဆံပင္ေတြ ညႇပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပ်င္းေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ရမယ့္ေဆးကို ေမ့ေနတယ္။ အလိုက္သင့္ေလး လြင့္ေနၿပီးမွ ရုတ္တရက္ လန္႔ႏိုးလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခုခုေမးေနတယ္။ ယူလိုက္ရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားၿပီး လက္တြန္႔ေနတယ္။ လပါတဲ့စကား လံုးကို ေရလဲသံုးစြဲခ်င္တယ္။ ေခါင္းထဲမွာ တစ္ခ်ိန္လံုးဒါပဲ စဥ္းစားေနတယ္။ မဆင္မျခင္ ရယ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘုၾကည့္ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပင္ပန္းေနၿပီေျပာတယ္။ လြင့္စင္မႈေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ပါသြားတဲ့ေနာက္ ကမၻာဟာ ကၽြန္ေတာ္ထင္သလို အိပ္ေမာက်မ ေနဘဲ ကမၻာ့ဖလားနဲ႔အတူ ႏိုးထေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းေပၚမွာ တစ္ခ်ိန္လံုးပဲ။

    ပီမို

    အျပင္မွာလည္း ျပာလြင့္ခ်ိန္

    2
    Filed under ကဗ်ာ

    Dombis_1687
    Irrationnal Geometrics (2008) By Cracksinthestreet

    ဖရီးကမာၻမွာဖရီးရွာ အျမဲလန္းဖို႔ ဖရီး ဖရီး
    အျမဲ မလန္းလည္း ဖရီး ဖရီး ဖရီးပဲေပါ့ကြာ
    ကၽြန္ေတာ္တို႕ အျပင္မွာေလ ေနလို႕မ၀ေသးလို႕
    ကၽြန္ေတာ္တို႕ အျပင္မွာေပါ့ ေသဖို႔လည္း မစဥ္းစားဘူး
    ကၽြန္ေတာ္တို႕ အျပင္မွာလည္း ေလၾကီးမိုးၾကီး ၾကီးလို႕
    ကၽြန္ေတာ္တို႕ အျပင္မရွိဘူး ယူငင္ပစ္သလို
    လွမ္းမယ္ ရက္မ်ားမၾကာမတင္
    ဖားကၽြတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဘ၀မ်ား
    ထုတ္တန္းေပၚ ပစ္တင္ထားတဲ့
    ပိတ္စအေဟာင္းလို
    ေဂါ့ဖ္ဖားသားၾကည့္ရင္း
    စိတ္ေျဖတယ္
    မုန္တိုင္းမ်ားနဲ႕
    ေလေျပမ်ားနဲ႕
    မုန္တိုင္းေလေျပေပါ့ေနာ္
    အတၱာဟိလည္း
    အတၱေနာက နာမေထာျပီ
    အတၱေနာမတိလည္း
    အေဟာသိကံ အခုခံပဲ
    ဟိုမွာဘက္ကမ္း ဒီမွာဘက္ကမ္း
    ဆီမီးက ထိန္ထိန္
    နဂါးေခါင္း ေျမာက္သို႔လွည့္၏
    ေတာင္သို႕ မသြားေကာင္း
    သြားေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း ေနာက္ေတာ့ေျပာမယ္
    ရပ္ၾကည့္သြား နတၱိသြား မထိတထိသြား
    သြားၾကည့္ေနာ္
    ရင္ခုန္ခံစား ဘ၀မ်ား ဘလန္႔ေဒးတူဂိုး
    ရိႈးစမိုးမျပည့္လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးသာ ျဖည့္ေတြး
    စည္ပင္ေရလား မိုးခါးေရလား
    ပိုက္ေပါက္ေနတယ္
    ရိုက္ေပါက္ေတြခ်ည္း
    ေတြးမေနနဲ႕
    ျခင္ကိုက္ေနသလား
    ျခင္ေဆးထြန္း
    ေဟာဒီမွာ
    ဂ်မ္ဘို ဖိုက္တာ ေဂၚဇီလာ
    ေရွးထံုးမပယ္နဲ႕ ႏွင္းဆီ ရွိတယ္
    ယပ္တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ရင္း ျခင္ေဆး
    ပါးစပ္တတြတ္တြတ္ ရြတ္ရင္း ျခင္ေဆး
    သမ္းတေ၀ေ၀ ေ၀ရင္း ျခင္ေဆး
    ေအာ္ ျခင္ေဆး
    ျခင္ေဆး ျခင္ေဆး ျခင္ေဆး
    ျခင္ေဆးက ေျဖေဆးပါလားခင္ဗ်ာ
    ေႏွာင္းအတိတ္ အေဟာင္းပံုရိပ္ ျခင္ေဆး
    ကူးေဆးျပီးမွ ပံုထြက္ေကာင္း၊ မေကာင္း
    ဘာေတြေမွ်ာ္မွန္းထားသလဲဆိုေတာ့
    အတိတ္ကို ျပန္သြားမလားလို႕
    အတိတ္က ပန္းနာရင္ၾကပ္ျဖစ္ေနတယ္
    အခုက ေအအိုင္ဒီအက္စ္
    အဲတာပါပဲ သိတယ္မဟုတ္လား ဒါပါပဲ ဒါပါပဲ ။

    ေတာေက်ာင္းဆရာ
    ၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္၊ ဇြန္လ။

    ကကတစ္ေနာက္ ဆက္၍မလာေတာ့

    2
    Filed under ကဗ်ာ

    800px-Theovanrysselberghedelezingdooremileverhaeren_13-01-2009_14-55-40
    - Nederlands: De lezing door Emile Verhaeren door Théo Van Rysselberghe, Vlaams schilder (impressionist) in het Museum voor Schone Kunsten (Gent) by Paul Hermans

    ကခ်လာ ကေခ်သည္ရဲ႕ ကကြက္ေတြလို ယူကိုႏွိပ္လိုက္
    ကကတစ္က စေတြ႕ရမွာပဲ ကၾကီးဟာ ဒီေနရာမွာ အေရးထြန္တယ္
    ထိုသို႔ ဤပံု ဆက္လက္ေစာင္းငင္ရန္ရွိသည္မ်ား အနက္ ထိုမွ ဤမွ
    ကေစာ္က ကစားဒိုင္ ကစား၀ိုင္းမွာတင္ ကစီဓာတ္ကုန္ေနတာ
    ေျမာက္ကိုရီးယားရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး
    မင္ဒဲလားရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ျခင္းခရီးရွည္
    တိုင္းဆယ္တိုင္းနဲ႕ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးဌာနခ်ဳပ္
    ခင္လက်္ာရဲ႕ စာအုပ္အသစ္ ဇြန္လ၌ ထြက္ရွိလာျခင္း
    ရတနာနတ္မယ္အေၾကာင္း ေရသားထားေသာ ပံုႏွိပ္စာမ်ား
    လ်ာထားခ်က္မ်ားအရ အျပစ္မဲ့အက်ဥ္းသား စစ္ေပါက္ထုတ္ရန္
    ဒီအန္န္ေအ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ်ား ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ လူစံုျပီလားဗ်ာတို႕
    အရူးစံုလင္ အရူးသဘင္ ေႏြဦးေရာက္ေအာင္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
    ခရစၥတီးနားမ်က္ႏွာဖံုးႏွင့္ လန္းဆန္းခ်က္မ်ား အျပာေရာင္သန္းေနေသာ
    ကပိုကရိုျဖစ္ ကတုန္ကယင္ျဖစ္ ကဖ်က္ယဖ်က္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ
    လက္ညိဳးညႊန္ရာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကၽြန္မတို႕ ဒီအတိုင္း ဟိုအတိုင္း
    တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ တိုင္းထြာေနရတာ ပါးစပ္ကတိုင္း ၀မ္းကထြာ
    ငါ၀မ္းပူဆာ ငါလည္းမေနရ သူလည္းမေနရ မေနရလည္း
    ကစားကြင္းမွာ ကစားခုန္စား ကစားခ်င္တာလားဗ်ာ
    ဘေရာ့ေ၀း၌ ေနရာမယူႏိုင္ေသးတဲ့ ကာလရွည္ၾကာတင္ဆက္မႈမ်ား
    ေတာင္အာဖရိကမွာ  ရိုင္ဖယ္အလက္ငါးေထာင္ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္
    ဘက္ခမ္ ဒဏ္ရာရျပီးေနာက္ ေ၀ါလ္ေကာ့ကိုခ်န္ရစ္ထားခဲ့တာ
    ကာပယ္လိုမွားသလား ေျဖပါ  စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္တစ္မိနစ္
    ဘာေတြကို ကၾကီကေၾကာင္လုပ္မလဲ ကစြန္းဥစားၾကည့္ပါလား
    ဘီယာပရိုမိုးရွင္းဆင္းေသာ လံုမပ်ိဳေလးမ်ား၏ အျပံဳးေနာက္ကြယ္မွ
    တရုတ္ႏိုင္ငံဟာ ဘာျဖစ္သလို ဘာလည္းျဖစ္ပါတယ္။

    ေတာေက်ာင္းဆရာ
    ၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္၊ ဇြန္လ။

    သမိုင္းကိုေျပာေသာ ဓာတ္ပံုမ်ား – ၂

    0
    Filed under သမိုင္း

    Rangoon1893
    - ၁၉၈၃ ခုႏွစ္က ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ေျမပံု။

    Senes in Burma (31)
    - တစ္ခ်ိန္တုန္းက မႏၱေလး။

    Senes in Burma (32)
    - မိထၳီလာကန္။

    Senes in Burma (45)
    - ျပည္ျမိဳ႕။

    Senes in Burma (53)
    - ေမျမိဳ႕ေစ်း။